Sąd Najwyższy nie przyjął skargi Banku, klienci dostaną po 2700 zł kosztów

1. Wyrokiem z 5 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w sprawie

z powództwa K.L. i M.L. przeciwko Bankowi1 spółce akcyjnej w W. o zapłatę, na

skutek apelacji pozwanego zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 27

marca 2024 r., w ten sposób, że uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I co do kwoty

697 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 7 sierpnia 2024 r. do dnia

zapłaty i w tym zakresie umorzył postępowanie (pkt I), oddalił apelację pozwanego

(pkt II) i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt III).

2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiódł pozwany,

wskazując na naruszenie art. 378 § 1 w zw. z art. 386 § 2 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1

Konstytucji, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (dalej: „EKPC”) i art. 47

Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej: „KPP UE”); art. 45 ust. 1

Konstytucji, art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 KPP; art. 221 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c.

w zw. z art. 233 § 1 k.p.c.; art. 5 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c. oraz art. 411 pkt 4 w zw.

z art. 411 pkt 2 w zw. z art. 410 § 1 w zw. z art. 405 k.c.; art. 3851 § 1 i 2 w zw.

z art. 3531 i art. 58 k.c.; art. 410 § 1 w zw. z art. 405 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c.;

art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (dalej: „pr.bank.”)

w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 358 § 2 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c., a także art. 65

§ 1 i 2 k.c.; art. 56 k.c. w zw. z art. 41 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo

wekslowe, stosowanego na zasadzie analogii legis; art. 58 w zw. z art. 358 § 2 oraz

art. 56 k.c. w zw. z art. 783 k.p.c., art. 7981 k.p.c., art. 1024 § 3 k.p.c., art. 6 ust. 3

ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym, art. 35 ust. 6 ustawy z dnia

5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu, art. 31a ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług, art. 137a pr.bank., art. 46 ust. 2 ustawy z dnia

19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, art. 3 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 ustawy

z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, art. 251 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.

– Prawo upadłościowe, art. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej,

art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, art. 104

ust. 12 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, art. 12 ust. 2 ustawy

z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 5 ustawy

I CSK 916/26

3

z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, art. 8 ust. 1 pkt 5

ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o funduszu kolejowym, art. 17 ust. 2 rozporządzenia

Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie sprawozdań jednostek sektora

finansów publicznych w zakresie operacji finansowych, art. 6 ustawy z dnia 12 maja

2011 r. o kredycie konsumenckim, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. –

Prawo dewizowe oraz w zw. z nieobowiązującymi: art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca

2001 r. o kredycie konsumenckim (wersja obowiązująca od lutego 2006 r.) oraz z § 2

i § 4 uchwały Rady Ministrów w sprawie ustalania kursów walut obcych w złotych do

wszystkich rozliczeń związanych z obrotami płatniczymi i handlowymi z zagranicą.

3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując

się na występowanie w sprawie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 3 i 4

k.p.c.

Wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i potrzeba

wyjaśnienia:

- czy osoba fizyczna, zawierająca długoterminowe zobowiązania kredytowe,

która wprawdzie w chwili zawierania spornej umowy kredytu hipotecznego

przeznaczonego na cele mieszkaniowe nie wskazywała, że środki pochodzące z tej

umowy zostaną przeznaczone na cele związane z prowadzoną działalnością

gospodarczą lub cel zarobkowy/inwestycyjny, a nie na zaspokajanie podstawowych

potrzeb mieszkaniowych, po zawarciu umowy, wykorzystywała środki pochodzące

z kredytu na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą lub cel

zarobkowy (działalność nierejestrowaną), posiada w ramach przedmiotowej umowy

status konsumenta, uprawniający ją do wytaczania przeciwko przedsiębiorcy

roszczeń opartych o treść przepisów dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia

1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej:

„dyrektywa 93/13”) oraz polskich norm przepisy te implementujące, zawartych

w art. 3851 § 1 i 2 k.c.;

- czy w przypadku, gdy kredytobiorca dokonał całkowitej (przedterminowej)

spłaty kredytu, możliwa jest abstrakcyjna kontrola postanowień umowy, w całkowitym

oderwaniu do rzeczywistego pokrzywdzenia kredytobiorcy, a także czy zgodne

z zasadami współżycia społecznego, a co za tym idzie dopuszczalne jest

I CSK 916/26

4

dochodzenie przez kredytobiorcę zwrotu świadczeń uiszczonych przez niego

w wykonaniu spornej umowy, na kilka lat po wykonaniu umowy w całości;

- czy sąd orzekający może zastąpić postanowienie abuzywne, kursem

rynkowym (obiektywnym kursem średnim NBP) lub zastosować przepis

dyspozytywny z art. 358 § 2 k.c., z uwagi na fakt, że przepis ten stanowi normę

prawną, która może znaleźć zastosowanie w sprawie, a sąd winien podjąć wszelkie

działania prowadzące do przywrócenia równowagi kontraktowej stron, przy

uwzględnieniu poglądów wyrażonych w zdaniach odrębnych zgłoszonych do pkt 2

uchwały całej Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.

W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest również oczywiście uzasadniona,

ponieważ orzeczenia Sądów obu instancji zostały wydane w warunkach nieważności

postępowania, tj. z naruszeniem art. 379 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji,

art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 KPP UE, wskutek rozpoznania sprawy przez Sądy,

w których skład wchodzili sędziowie powołani przez „nową” Krajową Radę

Sądownictwa.

4. W dniu 24 kwietnia 2026 r. doszło do rejestracji zmiany firmy Banku1 na

Bank.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego

orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście

wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona

w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi

kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony

wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie

służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej

jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest

usprawiedliwione.

I CSK 916/26

5

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być

osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu

Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego

odpowiadają tym, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie

w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania,

zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 3989

§ 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie

i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie SN z 26 kwietnia 2006 r.,

II CZ 28/06). Ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz

kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących

o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może

polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W prawidłowo

sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą pojawić się

oddzielnie i autonomicznie. Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale

przede wszystkim w interesie publicznym.

6. Skarga kasacyjna nie zawiera skutecznego wykazania, że w sprawie

zachodzi przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.

Zgodnie z art. 379 pkt 4 k.p.c. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład

sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu

sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Z argumentacji skarżącego zdaje się wynikać, że w jego ocenie skład sądu

był sprzeczny z przepisami prawa, jednakże skarżący nie wskazał jaki przepis został

w tym zakresie pogwałcony. Wszak o nieprawidłowym składzie sądu można mówić

I CSK 916/26

6

tylko w przypadku, gdy postępowanie toczyło się przed sądem orzekającym

w składzie innym niż przewidziany dla konkretnego rodzaju sprawy. Należyte

obsadzenie sądu należy zatem oceniać w kontekście przepisów o składzie

ilościowym, ale także w świetle uregulowań decydujących o szeroko rozumianych

kompetencjach sędziów i innych pracowników sądów, stąd przykładowo nieważność

postępowania zachodzi, jeżeli orzeczenie wyda sędzia wyłączony na wniosek, jeżeli

w składzie sądu znajdzie się ławnik innego sądu, asystent sędziego lub protokolant.

Co oczywiste, żadna z tych sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Nie sposób również przyjąć, że skład sądu jest sprzeczny z ustawą

w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c., z tego tylko powodu, iż sędzia rozpoznający

sprawę został powołany na urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (dalej: „ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r.”).

Wskazane regulacje były już przedmiotem kontroli konstytucyjności

przeprowadzonej przez jedyny umocowany konstytucyjnie do tego organ, jakim jest

Trybunał Konstytucyjny. W efekcie tej kontroli, regulacje te, wyrokiem z 25 marca

2019 r., K 12/18, uznane zostały za zgodne z art. 187 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w zw.

z art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 173 oraz z art. 186 ust. 1 Konstytucji. W świetle

ostatecznych i mających moc powszechnie obowiązującą orzeczeń Trybunału

Konstytucyjnego brak normatywnych podstaw do podważania konstytucyjnego

umocowania Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. oraz jej uprawnień do wykonywania zadań

z zakresu wymiaru sprawiedliwości, a także kwestionowania ważności i skuteczności

powołań sędziowskich dokonanych przez Prezydenta RP w ramach przysługującej

mu wyłącznej i niepodlegającej weryfikacji prerogatywy, na podstawie rekomendacji

udzielonej przez ten organ (zob. np. postanowienie SN z 28 lutego 2023 r., III CB

13/23, wraz z powołanym w nim orzecznictwem; postanowienie SN z 12 września

2024 r., I NWW 213/24 wraz z powołanym w nim orzecznictwem; wyroki SN:

z 13 marca 2024 r., II CSKP 1758/22; z 30 lipca 2024 r., II CSKP 2407/22;

z 30 października 2024 r., II CSKP 1800/22, i z 9 stycznia 2025 r., II CSKP 1724/22).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i Sądu

Najwyższego słusznie przyjęto, iż nawet formalne stwierdzenie niekonstytucyjności

przepisów stosowanych w procesie wyłaniania kandydatów na sędziów (o czym

I CSK 916/26

7

jednak nie ma mowy w okolicznościach niniejszej sprawy) (zob. wyroki Trybunału

Konstytucyjnego: z 29 listopada 2007 r., SK 43/06, OTK-A 2007, nr 10, poz. 130;

z 16 kwietnia 2008 r., K 40/07, OTK-A 2008, nr 3, poz. 44; z 19 listopada 2009 r.,

K 62/07, OTK-A 2009, nr 10, poz. 149, i z 20 czerwca 2017 r., K 5/17, OTK-A 2017,

poz. 48), nie mogłoby prowadzić do podważania ich zdolności do orzekania, o ile

spełniają oni ustawowe kryteria bycia powołanymi na dane stanowisko sędziowskie,

ani nie mogłoby stanowić podstawy do podawania w wątpliwość niezawisłości lub

orzeczeń sędziów powołanych na podstawie uchwał Krajowej Rady Sądownictwa

podejmowanych ze stwierdzonym naruszeniem Konstytucji. Powołanie sędziów na

urząd przez Prezydenta RP, o ile kandydaci spełniali wszystkie ustawowe

wymagania, zgodnie z Konstytucją RP jest natomiast aktem ostatecznym, który nie

może być przedmiotem dalszej kontroli (zob. np. uzasadnienie uchwały SN

z 20 lutego 2008 r., III SZP 1/08, OSNP 2008, nr 19-20, poz. 304; uchwała składu

siedmiu sędziów SN z 8 stycznia 2020 r., I NOZP 3/19; postanowienie SN

z 12 września 2024 r., I NWW 213/24).

Wbrew stanowisku skarżącego, w niniejszej sprawie, nie znajduje również

zastosowania wykładnia przyjęta w uchwale składu połączonych Izby Cywilnej,

Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia

2020 r., BSA I-4110-1/20, zgodnie z którą sprzeczność składu sądu z przepisami

prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu

bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo

wojskowym na wniosek KRS ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw, jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych

okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności

w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 47 KPP UE oraz art. 6 ust. 1 EKPC.

Uchwała ta w istocie zmieniła treść art. 379 pkt 4 k.p.c. Wprawdzie Sąd Najwyższy

nie odstąpił od tej zasady prawnej, jednak wyrokiem z 20 kwietnia 2020 r. (U 2/20,

OTK-A 2020, poz. 61) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że uchwała Sądu Najwyższego

z 23 stycznia 2020 r. jest niezgodna z: a) art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183

ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

b) art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej; c) art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie

praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada

1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem

I CSK 916/26

8

nr 2. Tym samym przywołana przez skarżącego uchwała połączonych Izb Sądu

Najwyższego, jako podjęta z rażącym naruszeniem prawa, została wyeliminowana

z obrotu prawnego (np. wyroki SN z 25 czerwca 2024 r., II CSKP 2032/22,

i z 9 stycznia 2025 r., II CSKP 1724/22).

Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą

i są ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji), a więc wiążą bezpośrednio zarówno

wszystkie składy sędziowskie sądów powszechnych, jak i wszystkie składy

sędziowskie Sądu Najwyższego. Dlatego – wbrew wywodom skarżącego –

niedopuszczalne byłoby oparcie rozstrzygnięcia sądowego na uchwale Sądu

Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., która w wyniku wyroku Trybunału

Konstytucyjnego utraciła swój walor normatywny ze względu na niezgodność

z Konstytucją i z wiążącymi Rzeczpospolitą Polską umowami międzynarodowymi.

Dodatkowo należy zauważyć, co uszło uwagi skarżącego, że również

w świetle wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ewentualne wady

procedury wyboru kandydata na urząd sędziego przed Krajową Radą Sądownictwa,

nawet w razie uznania naruszenia Konstytucji w tym zakresie (poprzez stwierdzenie

niezgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę procedury

zakończonej powołaniem do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego),

samodzielnie nie pozwalają na podważenie niezależności sądu rozpoznającego

sprawę (wyrok TSUE z 29 marca 2022 r., C-132/20, w sprawie BN i in. przeciwko

Getin Noble Bank S.A.); do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności może

dojść, jeśli w konkretnej sprawie zachodzi zespół szczególnych okoliczności (wyrok

TSUE z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C-625/18). Tego rodzaju

okoliczności skarżący jednak nie wykazał w niniejszej sprawie.

Skoro zaś zarzut nieważności postępowania nie został wykazany, nie może

on stanowić podstawy oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga naruszenia o charakterze kwalifikowanym,

dostrzegalnego prima facie, niewymagającego pogłębionej analizy. Tymczasem

ocena zarzutu skarżącego wymagałaby przeprowadzenia wieloetapowego testu

niezawisłości, co samo w sobie wyklucza możliwość uznania skargi za oczywiście

uzasadnioną.

7. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

I CSK 916/26

9

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede

wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie SN

z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie zostać przedstawione w sposób

ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji

i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15 października 2002 r.,

III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP

119/08).

8. Skarżący przedstawił trzy zagadnienia prawne, jednak żadne z nich nie ma

waloru nowości, ponieważ były już przedmiotem analizy Sądu Najwyższego.

Odnosząc się do pierwszego z zagadnień prawnych sformułowanych przez

skarżącego stwierdzić należy, że zmierza ono w istocie do podważenia ustaleń

faktycznych Sądów meriti, co w postępowaniu kasacyjnym jest wyłączone ze

względu na związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 4 października

2018 r., II CSK 233/18). Przedstawione zagadnienie w istocie ma zatem charakter

pozorny i stanowi próbę obejścia dokonanych przez Sądy meriti ustaleń faktycznych

i oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).

Uszło bowiem uwagi skarżącego, że Sąd pierwszej instancji ustalił, iż środki

pieniężne pochodzące ze spornej umowy kredytu zostały przeznaczone przez

kredytobiorców na zakup domu, który służył zaspokojeniu ich potrzeb

mieszkaniowych do 2022 r., a ponadto że ustalił, iż kredytobiorcy w chwili zawierania

umowy kredytu nie prowadzili działalności gospodarczej. Ustalenia faktyczne Sądu

Okręgowego zostały w tym zakresie podzielone przez Sąd odwoławczy. Co więcej,

Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że konsumencki charakter umowy nie był

kwestionowany przez stronę pozwaną.

Wprawdzie Sąd odwoławczy błędnie przyjął, że pozwany bank nie podważał

konsumenckiego charakteru umowy kredytu, ponieważ w stosunku do powoda

pozwany konsekwentnie podnosił – zarówno w odpowiedzi na pozew, jak i apelacji –

iż M.L. od 2 lutego 2011 r. do 1 lutego 2018 r. prowadził działalność gospodarczą na

nieruchomości stanowiącej przedmiot kredytowania, niemniej jednak w

orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że status konsumenta

I CSK 916/26

10

należy oceniać na chwilę dokonywania czynności prawnej (wyroki SN z 27 maja

2022 r., II CSKP 314/22, i 8 grudnia 2022 r., II CSKP 110/22). W niniejszej sprawie

sporna umowa kredytu została zawarta 9 listopada 2007 r., a zatem późniejsze

okoliczności, wskazane w skardze kasacyjnej, nie mają znaczenia dla oceny prawnej

konsumenckiego charakteru spornej umowy. W szczególności ewentualna zmiana

sposobu korzystania z lokalu już po zawarciu umowy nie ma wpływu na określenie

konsumenckiego statusu strony umowy (wyrok SN z 2 października 2025 r., II CSKP

276/23).

Istotnego zagadnienia prawnego nie stanowi również kwestia możliwości

domagania się przez kredytobiorców zwrotu kwot świadczonych w wykonaniu

umowy kredytu uznanej następnie za nieważną z powodu abuzywności zawartych

w niej klauzul w sytuacji, gdy dokonali całkowitej spłaty kredytu.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że stwierdzenie

niedozwolonego charakteru postanowienia w umowie kredytu może uzasadniać

uznanie umowy za nieważną, także w sytuacji, gdy doszło do całkowitej spłaty

kredytu (zob. np. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21,

OSNC 2021, nr 9, poz. 56; uchwałę SN z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20, OSNC

2021, nr 6, poz. 40; postanowienie SN z 6 lipca 2021 r., III CZP 41/20; wyroki SN:

z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 1531/22; z 18 kwietnia 2023 r., II CSKP 1511/22;

z 20 marca 2024 r., II CSKP 2144/22, i z 27 czerwca 2024 r., II CSKP 514/23, oraz

postanowienia SN: z 28 sierpnia 2025 r., I CSK 1967/25; z 26 marca 2026 r., I CSK

1733/25, i z 29 września 2026 r., I CSK 3589/25).

Także ostatnie z podanych zagadnień było w ostatnim czasie przedmiotem

wielu wypowiedzi Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej. Nie jest to więc zagadnienie nowe. Stanowczy sprzeciw musi budzić

konstrukcja skargi ignorująca aktualne orzecznictwo, w szczególności liczne

wypowiedzi Sądu Najwyższego (wyroki: z 24 października 2018 r., II CSK 632/17;

z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD

2021, nr B, poz. 20; z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 30 września 2020 r., I CSK

556/18; z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21; z 28 września 2022 r., II CSKP 412/22,

OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 54; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 415/22; z 3 lutego 2022 r.,

II CSKP 459/22; z 9 grudnia 2022 r., II CSKP 1262/22; z 3 marca 2022 r., II CSKP

520/22; z 23 marca 2022 r., II CSKP 532/22; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 656/22,

I CSK 916/26

11

OSNC ZD 2022, nr 4, poz. 52; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 676/22; z 10 maja 2022

r., II CSKP 694/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP 713/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP

1153/22; z 19 maja 2022 r., II CSKP 1104/22; z 18 sierpnia 2022 r., II CSKP 387/22;

z 20 maja 2022 r., II CSKP 403/22; z 23 czerwca 2022 r., II CSKP 487/22;

z 26 kwietnia 2022 r., II CSKP 550/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 674/22;

z 26 maja 2022 r., II CSKP 711/22; z 19 maja 2022 r., II CSKP 792/22; z 20 maja

2022 r., II CSKP 796/22; z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22; z 30 czerwca 2022 r.,

II CSKP I CSK 2870/25 7 883/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP 943/22; z 8 września

2022 r., II CSKP 1094/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 53; z 26 stycznia 2023 r.,

II CSKP 875/22; z 7 lutego 2023 r., II CSKP 1334/22; z 22 lutego 2023 r., II CSKP

1442/22; z 8 marca 2023 r. II CSKP 1095/22; II CSKP 1095/22; z 26 stycznia 2023

r., II CSKP 722/22; z 8 lutego 2023 r., II CSKP 483/22; z 28 lutego 2023 r., II CSKP

1440/22; z 17 marca 2023 r., II CSKP 924/22; z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 1531/22;

z 6 czerwca 2023 r., II CSKP 1159/22; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 272/22;

z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 454/22; z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 1200/22;

z 8 lutego 2023 r., II CSKP 978/22; z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22; z 31 marca

2023 r., II CSKP 1052/22; z 31 marca 2023 r., II CSKP 775/22; z 13 maja 2022 r.,

II CSKP 464/22; z 23 maja 2023 r., II CSKP 973/22; z 30 maja 2023 r., II CSKP

1536/22; z 29 listopada 2023 r., II CSKP 1461/22; z 18 października 2023 r., II CSKP

1722/22, z 27 marca 2024 r., II CSKP 1258/22, z 13 listopada 2024 r., II CSKP

854/24; z 9 stycznia 2025 r., II CSKP 30/23; z 28 lutego 2025 r., II CSKP 278/23;

z 16 maja 2025, II CSKP 201/23, i z 10 października 2025 r. II CSKP 471/24).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że określenie

wysokości należności obciążającej kredytobiorcę z odwołaniem do tabel kursowych

ustalanych jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów

oznaczania kursu waluty jest nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego

działania banku i obciąża kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza

równorzędność stron umowy kredytu (zob. np. wyroki SN: z 26 maja 2022 r., II CSKP

650/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 48; z 13 października 2022 r., II CSKP 864/22,

OSNC 2023, nr 5, poz. 50, i z 5 lutego 2025 r., II CSKP 1973/22). Takie postanowienia

umowne, kształtując prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi

obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, są niedozwolone i nie wiążą

konsumenta w świetle art. 3851 k.c. (zob. np. wyroki SN: z 13 maja 2022 r., II CSKP

464/22; z 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22; z 9 września 2022 r., II CSKP 794/22;

I CSK 916/26

12

z 28 października 2022 r., II CSKP 902/22, i z 20 września 2024 r., II CSKP 1094/23).

Postanowienia te należy uznać za niedozwolone niezależnie od tego, czy swoboda

banku w ustaleniu kursu jest pełna, czy też w jakiś sposób ograniczona, np. w razie

wprowadzenia możliwych maksymalnych odchyleń od kursu ustalanego

z wykorzystaniem obiektywnych kryteriów (tak np. SN w wyroku: z 22 stycznia

2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, nr 11, poz. 134; z 24 października 2018 r.,

II CSK 632/17; z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18;

z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 30 maja 2023 r., II CSKP 1536/22; z 22 czerwca

2023 r., II CSKP 1484/22; z 23 czerwca 2023 r., II CSKP 1464/22, i z 12 grudnia 2023

r., II CSKP 1549/22).

Trzeba również podkreślić, że konsekwencją stwierdzenia, iż dane

postanowienie umowne ma charakter niedozwolony w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c.,

jest działająca ex lege sankcja bezskuteczności niedozwolonego postanowienia,

połączona z przewidzianą w art. 3851 § 2 k.c. zasadą związania stron umową

w pozostałym zakresie (zob. m.in uchwałę SN z 29 czerwca 2007 r., III CZP 62/07,

OSNC 2008, nr 7-8, poz. 87, oraz uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 7 maja 2021

r., III CZP 6/21, a także m.in. wyroki SN: z 30 maja 2014 r., III CSK 204/13; z 1 marca

2017 r., IV CSK 285/16; z 24 października 2018 r., II CSK 632/17, i z 8 lutego 2023

r., II CSKP 978/22). Uznanie bowiem, że postanowienia dotyczące przeliczania kwoty

kredytu i uiszczanych spłat na walutę obcą są niedozwolonymi postanowieniami

umownymi oznacza, iż zgodnie z art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. nie wiążą one

kredytobiorców.

W uchwale składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia

2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), rozstrzygnięto, że w razie

uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego

odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone

postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie

można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu

waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów (pkt 1), a ponadto w razie

niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu

indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie

(pkt 2). Zbędne jest przytaczanie argumentów szeroko przedstawionych

w uzasadnieniu tej uchwały, do której należy odesłać, przypominając, że według

I CSK 916/26

13

art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym uchwała składu

całej izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje moc zasady prawnej, co oznacza, że wiąże

inne składy Sądu Najwyższego.

Powoływanie się przez skarżącego na zdania odrębne do powyższej uchwały

nie wskazuje na konieczność ponownego odniesienia się przez Sąd Najwyższy do

rozstrzygniętego już zagadnienia.

Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku,

że zaprezentowane w skardze kasacyjnej problemy prawne były już dostatecznie

wyjaśniane w orzecznictwie. W związku z tym przedstawione w skardze kasacyjnej

zagadnienia prawne nie mają waloru nowości i nie są zagadnieniami istotnymi,

których wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju prawa.

9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.), o czym już była mowa.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 1 a contrario k.p.c.).

10. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,

11 i 3 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokatów. Natomiast rozstrzygnięcie o zwrocie części opłaty uiszczonej od skargi

kasacyjnej w związku z nieprzyjęciem jej do rozpoznania uzasadnia art. 79 ust. 1

pkt 2 lit. b w zw. z art. 80a u.k.s.c.

(K.W.)