Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi sprawcy w sprawie o czynności wobec małoletniego

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

I CSK 995/26

2

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna osoby wskazanej jako sprawca – X.Y. od postanowienia

Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 21 października 2025 r. zawiera

wniosek o przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność

oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.

Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia

prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw

by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania

głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi

zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia

prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez

skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 37a ustawy z dnia 30.08.2019 r.

o Państwowej Komisji do spraw wyjaśniania przypadków czynności skierowanych

przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec małoletniego poniżej lat 15

(jedn. tekst: Dz. U. z 2024 r. poz. 94), nie daje zaś podstaw. W orzecznictwie

podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie

oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet

oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia

11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08).

I CSK 995/26

3

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 37a ustawy z dnia

30 sierpnia 2019 r. o Państwowej Komisji do spraw wyjaśniania przypadków

czynności skierowanych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec

małoletniego poniżej lat 15, w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy

uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca

następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi

wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający

na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie świadczy o tym dostatecznie sam brak

wykładni powoływanego przez skarżącego przepisu w judykaturze oraz wskazanie

na nieprecyzyjne zdaniem skarżącego określenie „niewspółmiernie surowe skutki”

Skarżący nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że występuje

rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie wymaga

przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w

wykładni, czego skarżący nie uczynił.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.)

(M.M.)

[a.ł]