Sąd najwyższy

Kodeks postępowania karnego nie przewiduje w niniejszym wypadku obowiązku

sporządzenia uzasadnienia, gdyż zarządzenie to jest niezaskarżalne (por. art. 99 §

2 k.p.k.). Jednakże – z uwagi na odrzucenie wniosku – należało je sporządzić.

Wniosek nie spełnia wszystkich wymaganych prawem wymogów, nie

wskazuje bowiem na sposób postępowania sędziego po powołaniu oraz tego, jak

okoliczności związane z powołaniem oraz sposób postępowania sędziego po

powołaniu – w rozumieniu art. 29 § 5 i n. uSN – miałyby wpływać na naruszenie

standardu niezawisłości lub bezstronności w okolicznościach tej konkretnej sprawy.

Podane przez wnioskodawcę okoliczności związane z powołaniem sędziego

musiałyby zawsze (a więc niezależnie od okoliczności konkretnej sprawy)

prowadzić do wyłączenia sędziego, co jest sprzeczne z treścią i celem art. 29 § 5

uSN. Nadto, pogląd prawny wyrażony przez sędziego, do którego odwołuje się

wnioskodawca nie może być podstawą do żądania wyłączenia sędziego.

Przyznanie racji wnioskodawcy w tej mierze musiałoby na zasadzie logiczności

prowadzić do absurdalnego wniosku, że sędzia w Polsce może orzekać tylko raz w

I KB 90/26

2

sprawie z określonym problemem prawnym, gdyż orzekanie w kolejnych sprawach

z tego typu problemem oznaczałoby, że sędzia – z uwagi na wcześniej zajęte

stanowisko – przestał być bezstronny. Wymogów określonych w ustawie nie mogą

natomiast zastąpić powoływane przez wnioskodawcę judykaty.

W niniejszej sprawie brak było podstaw, aby o odrzuceniu wniosku

zawiadomić Okręgową Radę Adwokacką. Artykuł 29 § 11 uSN przewiduje co

prawda obligatoryjne zawiadomienie organu samorządu zawodowego w razie

odrzucenia wniosku złożonego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Przepis

ten jednak odnosi się wyłącznie do pełnomocników, nie obejmuje swoim zakresem

obrońców. Prawodawca w ustawie o Sądzie Najwyższym rozróżnia bowiem role

procesowe, jakie w postępowaniu przed tym Sądem mogą pełnić adwokaci i

radcowie prawni, wskazując wyraźnie w art. 85 § 2 uSN zarówno pełnomocników,

jak i obrońców. Brak jest w takiej sytuacji jakichkolwiek racjonalnych podstaw, aby

w wypadku art. 29 § 11 uSN sformułowanie „pełnomocnik” rozumieć szerzej aniżeli

w art. 85 § 2 uSN, jako obejmujące także obrońcę. W takiej sytuacji w

postępowaniu prowadzonym przed Sądem Najwyższym na podstawie przepisów

Kodeksu postępowania karnego zawiadomienie organu samorządu zawodowego,

do którego należy obrońca, w razie złożenia przez niego wniosku o

przeprowadzenie testu niezależności, który został odrzucony (art. 29 § 10 uSN),

możliwe jest jedynie w razie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 20 § 1

k.p.k., a te w niniejszej sprawie nie zostały spełnione.

SSN Igor Zgoliński

Przewodniczący Wydziału V

Sędzia Sądu Najwyższego

upoważniony do tymczasowego

wykonywania

czynności

związanych z organizacją i

kierowaniem pracą Izby Karnej

oraz niektórych czynności z

zakresu prawa pracy

Na niniejsze zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

[WB]

[r.g.]

I KB 90/26

3