Sąd Najwyższy uchylił obniżenie grzywny dla B. F. poniżej ustawowego progu

I KK 114/26

2

Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 29 maja 2025 r., sygn. II K 3/24,

uznając oskarżoną B. F. za winną popełnienia przestępstwa z art. 284 § 1 k.k.,

wymierzył jej – przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. – karę 200 stawek dziennych

grzywny przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł. W punkcie drugim

wyroku Sąd zasądził od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonej kwotę 90 000 zł tytułem

obowiązku naprawienia szkody.

Wyrok ten zawierał również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów

ustanowionego pełnomocnika z wyboru i kosztów postępowania.

Wyrok ten został zaskarżony przez prokuratora na niekorzyść oskarżonej w

zakresie wysokości orzeczonej kary grzywny, nieuwzględniającej – jego zdaniem –

wysokiego stopnia winy i oraz społecznej szkodliwości czynu.

Wyrok ten zaskarżył także obrońca oskarżonej, wnosząc o warunkowe

umorzenie postępowania karnego.

Sąd Okręgowy w Jelenie Górze, wyrokiem z dnia 29 października 2025 r.,

sygn. VI Ka 533/25, zmienił zaskarżony wyrok przez obniżenie wymierzonej kary

grzywny do wysokości 80 stawek dziennych, uchylił pkt. 2 wyroku, a w pozostałej

części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył kasacją skierowaną na niekorzyść

skazanej Prokurator Generalny.

Skarżący zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa

materialnego, a to art. 37 a § 1 k.k. polegające na obniżeniu przez Sąd odwoławczy

w wyroku, mającym w tej mierze charakter reformatoryjny, wymierzonej przez sąd

pierwszej instancji przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. kary grzywny z 200 stawek

dziennych do 80 stawek dziennych, w sytuacji gdy zgodnie z treścią wskazanego

przepisu kara grzywny nie może być niższa od 150 stawek dziennych.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

I KK 114/26

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W przedmiotowej sprawie, Sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonej karę

grzywny przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w wysokości 200 stawek dziennych,

określając wysokość jednej stawki na 50 zł. Postąpił zatem zgodnie z treścią tego

przepisu, który – w zakresie kary grzywny możliwej do orzeczenia za przestępstwo

zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat – stanowi, że

wysokość tej kary nie może być niższa od 150 stawek dziennych.

Sąd odwoławczy obniżył wysokość kary grzywny do 80 stawek dziennych,

uzasadniając to naprawieniem szkody po popełnieniu przestępstwa i pozytywnym

zachowaniem oskarżonej.

Rzecz jednak w tym, że jak słusznie wskazuje się w kasacji, dokonana zmiana

doprowadziła do orzeczenia kary grzywny w wysokości poniżej ustawowego progu

określonego w art. 37a § 1 k.k., co stanowiło rażące naruszenie tego przepisu prawa

materialnego, mające wpływ na treść wyroku (por. wyrok SN z 18 stycznia 2024 r.,

IV KK 550/23). Orzeczenie takiej wysokości grzywny skutkowało łagodniejszym, niż

przewidziane w ustawie, potraktowaniem oskarżonej.

Z tych względów należało uchylić wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej

części i sprawę – w tym zakresie – przekazać temu Sądowi do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Mając na uwadze podniesioną argumentację, orzeczono jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]

Tomasz Artymiuk Marek Pietruszyński Barbara Skoczkowska