Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec trzech skazanych za czyny z art. 291 k.k.

Obrońca R. M., P. Ł. i R. O. jednym pismem procesowym wniósł kasacje co

do ww. trzech skazanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20

sierpnia 2025 r., II AKa 70/25, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu

z dnia 8 października 2024 r., III K 364/22. Co do wszystkich trzech skazanych

sformułował wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podnosząc,

że charakter zarzutów kasacyjnych wraz z obszernym uzasadnieniem ich

słuszności determinuje potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacjami

prawomocnego wyroku. Autor kasacji stoi zarazem na stanowisku, że wykonanie

kary przed rozpoznaniem kasacji spowoduje niepowetowane dla skazanych

I KK 153/26

2

dolegliwe skutki w postaci bezwzględnego pozbawienia wolności rzutującego na

sytuację zawodową oraz osobistą skazanych w realnej perspektywie uniewinnienia

skazanych w zakresie czynów objętych niniejszym nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia. Obrońca podkreślił, że Sąd Okręgowy w Poznaniu, co zostało

utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu, skazał R. M., P. Ł. oraz R.

O. na surowe kary jednostkowe w związku z przypisaniem im sprawstwa

kwestionowanych obecnie w kasacji czynów z art. 291 § 1 k.k. oraz art. 291 § 1 k.k.

w zw. z art. 294 § 1 k.k., rzutujące istotnie na wysokość orzeczonych wobec

skazanych kar łącznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wnioski okazały się niezasadne.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku

sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia

2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25).

W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność

uchybień sygnalizowanych w kasacjach obrońcy. Brak podstaw do uwzględnienia

wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku ma miejsce także z

uwagi na fakt, że wyrokiem tym orzeczono wobec skazanych kary za inne czyny,

które podlegają wykonaniu, a które nie są obecnie kwestionowane w postępowaniu

kasacyjnym.

I KK 153/26

3

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosków

obrońcy. Dodać należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza

ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]