Sąd najwyższy

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2026 r. Sąd Okręgowy w Koninie, w sprawie II Ka

354/25, uwzględnił apelację prokuratora i zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Kole z

dnia 31 lipca 2025 r., w sprawie II K 321/24, w ten sposób, że ustalił, iż oskarżony

dopuścił się zarzucanego mu czynu działając publicznie z oczywiście błahego

I KK 260/26

2

powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, to jest czynu

stanowiącego przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na

podstawie tych przepisów skazał K.F. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W

pkt II za podstawę orzeczenia nawiązki przyjął art. 57a § 2 k.k., a nawiązkę

podwyższył do kwoty 6000 zł.

Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego i zaskarżył go w części co

do jego pkt I. Obrońca zarzucił mu:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść

orzeczenia, a w szczególności art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.,

poprzez ich łączne uznanie za podstawę wymiaru kary w pkt la wyroku Sądu

II instancji, a to w związku z uznaniem, przez Sąd II instancji, iż oskarżony

zaatakował pokrzywdzonego działając przy tym publicznie i bez powodu albo

z oczywiście błahego powodu w sytuacji, gdy w sprawie II W 87/24 Sądu

Rejonowego w Kole (na którą to powoływał się w swoim uzasadnieniu Sąd I

instancji, a rozstrzygnięcie której to powinno być znane Sądowi II instancji, a

to w związku z Wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w Koninie w dniu

22.08.2025 r. w sprawie o sygn. akt II Ka 171/25) na mocy Wyroku z dnia

16.04.2025 r. Sąd uznał R.R. za winnego wykroczenia z art. 51 § 1 k.w.

(popełnionego w ten sposób, że w dniu 08.12.2023 r. około godz. 12:54 w C.

na stacji paliw poprzez awanturowanie i szarpanie się z K.F. zakłócił porządek

publiczny), które to naruszenie prawa poskutkowało wymierzeniem

skazanemu rażąco wysokiej kary, a której to wymierzenie nie byłoby możliwe

w razie prawidłowej aplikacji normy określonej w art. 57a § 1 k.k. w zw. z art.

115 § 21 k.k. w odniesieniu do zachowania się i działania pokrzywdzonego

R.R. w dniu 08.12.2023 r.

2. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art.

424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez powierzchowną i niepełną kontrolę odwoławczą

postawionego w apelacji zarzutu dotyczącego powierzchownej analizy

wyjaśnień oskarżonego (złożonych w postępowaniu przygotowawczym w dniu

29.04.2024 r. oraz podtrzymanych na etapie postępowania sądowego) oraz

nagrań ze zdarzenia z dnia 08.12.2023 r. (nagrań z monitoringu) tj. nagrania

o nazwie […] - od 12:54:00 do 12:55:00, nagrania o nazwie […] - od 12:53:00

do 12:59:00, nagrania o nazwie […] - od 12:53:00 do 12:57:00, nagrania o

I KK 260/26

3

nazwie […] - od 12:53:00 do 12:56:00,

Z uwagi na powyższe zarzuty na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k. obrońca wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Koninie i poprzedzającego go

wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Ponadto na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wniósł o niezwłoczne wstrzymanie

wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt II K

321/24 częściowo zmienionego zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego w

Koninie — w całości, zwłaszcza że od dnia 31.03.2026 r. skazany rozpoczął w formie

dozoru elektronicznego odbywanie orzeczonej względem niego kary 6 miesięcy

pozbawienia wolności.

W odpowiedziach na kasację prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela

posiłkowego wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Poza tym, ten

ostatni wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, to dokonana przez Sąd II instancji

ocena zachowania oskarżonego jako występku o charakterze chuligańskim została

uzasadniona publicznym charakterem działania sprawcy oraz oczywiście błahym

powodem zdarzenia. Te okoliczności zajścia świadczyły o lekceważeniu przez

skazanego porządku prawnego.

Publiczny charakter działania sprawcy nie pozostawia wątpliwości. Do zdarzenia

doszło bowiem na stacji paliw. Jeśli chodzi o charakter powodu, to konflikt pomiędzy

żoną pokrzywdzonego a kolegą oskarżonego miał miejsce 10 lat temu. Te

okoliczności słusznie stanowiły dla sądu odwoławczego podstawę do przyjęcia, że

wbrew stanowisku Sądu I instancji nie mamy do czynienia z racjonalnym motywem

działania.

Fakt wydania w postępowaniu w sprawach o wykroczenia orzeczenia o ukaraniu

I KK 260/26

4

pokrzywdzonego wcale nie wyklucza prawidłowości wydanego wyroku. Po pierwsze

sąd w sprawach karnych korzysta z samodzielności jurysdykcyjnej. Poza tym,

dokonane ustalenia faktyczne nie wykluczają prawidłowości ustaleń dokonanych w

sprawie o wykroczenia. Kluczowe dla przypisania oskarżonemu zarzucanego mu

czynu było bowiem jego zachowanie, nawet jeśli ze strony pokrzywdzonego doszło

do naruszenia porządku publicznego.

Jeśli chodzi natomiast o kolejny zarzut dotyczący niepełnej kontroli odwoławczej

oraz braków uzasadnienia, to o jego nietrafności świadczą rozważania zawarte na s.

4-5 uzasadnienia wyroku Sądu II instancji. Sąd ten odniósł się w tej części

uzasadnienia do obu podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutów, to

jest naruszenia art. 7 kpk oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Nie uczynił też tego

w sposób, który uprawniałby stanowisko wyrażone przez skarżącego co do rażącego

naruszenia wskazanych przez niego w podstawie prawnej tego zarzutu przepisów

określających zasady przeprowadzenia kontroli instancyjnej i to z możliwością

istotnego wpływu tego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku, a przecież dopiero

wówczas mogłoby to stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

SSN Małgorzata Gierszon

[WB]

[r.g.]