Obrońca M.K. chciał wstrzymać karę za znęcanie do czasu kasacji. SN odmówił

W złożonej przez obrońcę skazanego M.K. kasacji, niezależnie od

podniesionych zarzutów rażącej obrazy prawa procesowego, zawarty został

również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia - do czasu

rozpoznania kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd

Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego

orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Instytucja

I KK 294/25

2

wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter wyjątkowy, wprowadza

bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych

orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni rozszerzającej, zaś

sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi dostatecznej podstawy

do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że

kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego

prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie

przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem

takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie prezentowane jest utrwalone stanowisko,

że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być

uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami

prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi

kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i

charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie

zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem

kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i

nieodwracalne następstwa. Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już

pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o

konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.

W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji

wniesionej na rzecz M.K. i w niczym nie przesądzając oczywiście ostatecznego

rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu skargi

kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały

przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to

skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami,

przedstawić dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków

wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonej kary. Tymczasem w

przedmiotowej sprawie wskazanym wymogom nie sprostano, skoro obrońca poza

I KK 294/25

3

zgłoszeniem w kasacji przedmiotowego wniosku (na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.),

nie ujawnił owych szczególnych i jednoznacznych w swej wymowie okoliczności

wskazujących, że wykonanie kary przed rozpoznaniem wniesionej skargi,

rzeczywiście spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki. Również wskazanie na sytuację zdrowotną skazanego nie

przyniosło oczekiwanego przez wnioskodawcę rezultatu, skoro okoliczności te

mogą być rozważane w płaszczyźnie przesłanek zastosowania instytucji prawa

karnego wykonawczego (odroczenia odbywania kary lub przerwy w karze), co nie

leży w gestii Sądu kasacyjnego.

Afirmowane w kasacji uchybienia, akcentujące rażące naruszenia prawa

procesowego (art. 6 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2

k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 5 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i in.), muszą zostać

szczegółowo przeanalizowane przez Sąd Najwyższy na rozprawie kasacyjnej.

Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie można dokonywać na przedpolu

merytorycznego rozpoznania kasacji, w sytuacji, gdy obrońca nie podnosi tego

rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby

głębszego wnikania w całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą

wątpliwości, ewidentną ich zasadność, a zatem już prima facie przekonywałyby o

wysokim prawdopodobieństwie uwzględnienia kasacji.

Dostrzec także należy, że w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy,

prokurator wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.

W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na

obecnym etapie postępowania brak było wystarczających podstaw do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.

Przedmiotowe, incydentalne postąpienie w żadnej mierze nie przesądza o trafności

podniesionych w skardze zarzutów i kierunku przyszłego rozstrzygnięcia w

przedmiocie zasadności wniesionej kasacji.

Mając powyższe względy na uwadze, orzeczono jak na wstępie.

SSN Stanisław Stankiewicz

I KK 294/25

4

[WB]

[a.ł]