Sąd Najwyższy oddalił kasację A.L. w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W pierwszym jej zarzucie skarżący wskazał na rażące naruszenie przez Sąd

II instancji prawa materialnego w postaci art. 258§1 k.k.

Rzecz jednak w tym, że Sąd Odwoławczy dokonał jedynie niewielkiej

modyfikacji czynu przypisanego skazanemu (polegającej na przyjęciu, że w skład

zorganizowanej grupy przestępczej wchodziły, poza oskarżonym i K.F., także inne

I KK 308/26

2

nieustalone osoby) oraz w istocie dokonał sprostowania omyłki pisarskiej poprzez

przyjęcie, że podstawę wymiaru kary wymierzonej A.L. za czyn z art. 258§1 k.k.

stanowi ten właśnie przepis, nie zaś błędnie przyjęty przez Sąd Rejonowy - art. 258§3

k.k. Z orzeczenia Sądu meriti od początku jasno wynikało, że skazany swoim

zachowaniem wyczerpał znamiona art. 258§1 k.k., zaś Sąd Apelacyjny nie

dokonywał w tej przestrzeni żadnych nowych czy odmiennych ustaleń faktycznych,

podczas gdy w zarzucie kasacyjnym podważane są w rzeczywistości ustalenia

faktyczne dotyczące udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, poczynione

wszak przez Sąd I instancji.

Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd Apelacyjny nie

mógł okazać się skuteczny. Należy też pamiętać, że zawsze bazą dla zarzutu

naruszenia prawa materialnego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które w

niniejszej sprawie są konsekwentnie przez obronę podważane.

Przechodząc do drugiego ze sformułowanych zarzutów, a mianowicie

naruszenia przez Sąd Odwoławczy prawa procesowego, a konkretnie art. 433§2

k.p.k., które miało wynikać z braku rozważenia przez ten Sąd zarzutu apelacji

dotyczącego uchybienia przez Sąd meriti art. 7 k.p.k., należy zważyć, że i ten zarzut

nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przede wszystkim zauważenia wymaga, że w uzasadnieniu zarzutu

kasacyjnego w większości powielono motywy pisemne zwyczajnego środka

odwoławczego. Ponadto, w treści zarzutu wskazano na błędne przyjęcie przez Sąd

istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, podczas gdy w treści uzasadnienia

kasacji rozległy fragment rozważań stanowi polemikę odnośnie do ustaleń

faktycznych dotyczących ilości środków odurzających będących przedmiotem obrotu.

Skarżący zasadniczo nie podjął się wykazania konkretnych uchybień po stronie Sądu

Odwoławczego. Wskazał natomiast, że na poparcie wersji o istnieniu zorganizowanej

grupy przestępczej Sąd ten przytoczył „wewnętrznie sprzeczne” zeznania K.B., nie

wykazał istnienia struktur o cechach spełniających definicję zorganizowanej grupy

przestępczej, w tym pełnionych przez jej rzekomych członków ról i łączących ich

więzi.

Lektura uzasadnienia Sądu II instancji, w powiązaniu z motywami pisemnymi

Sądu Okręgowego, nie pozwala jednak na podzielenie tego zarzutu.

Sąd Apelacyjny odniósł się bowiem do wszystkich zarzutów apelacji i uczynił

to w sposób jasny i wyczerpujący. Wyjaśnił on, dlaczego nie podzielił

I KK 308/26

3

poszczególnych zarzutów zwyczajnego środka odwoławczego, a jego rozważania w

tej przestrzeni nie rażą dowolnością, niespójnością, czy brakiem logiki. Odnosząc się

do zarzutu obrońcy skazanego A.L. związanego z istnieniem zorganizowanej grupy

przestępczej, Sąd przede wszystkim odesłał do rozważań poczynionych wcześniej

odnośnie do tożsamego zarzutu postawionego przez obrońcę współoskarżonego K.F.

W tym fragmencie uzasadnienia Sąd przeprowadził logiczny wywód dotyczący

omawianej problematyki, a na poparcie swoich twierdzeń przytoczył materiał

dowodowy, z którego wynikały określone okoliczności. Wskazał on na role pełnione

przez poszczególne osoby w procederze, na utworzenie w jego ramach określonej

struktury, podziału zadań oraz przewodnią rolę i zwierzchnictwo K.F. Czyniąc te

ustalenia Sąd oparł się nie tylko na zeznaniach K.B., ale także wyjaśnieniach samych

skazanych – K.F. i A.L. oraz na zabezpieczonych rozmowach K.F. przez komunikator

internetowy z osobą, z którą nawiązał współpracę w celu pozyskiwania środków

odurzających do dalszej dystrybucji. Zeznania K.B., wbrew twierdzeniom skarżącego,

znajdują w tej korespondencji potwierdzenie i nie sposób uznać je za niespójne z tej

tylko przyczyny, że raz nazwał on nieustalonego mężczyznę o pseudonimie M.

współpracownikiem, innym zaś razem wspólnikiem K.F. Jego depozycje, w

powiązaniu z utrwaloną na zrzutach ekranu konwersacją, potwierdzają, że w

proceder zaangażowanych było więcej osób, które sam K.F. nazywał „swoimi ludźmi”,

„swoimi pracownikami”, czy ostatecznie jego „zespołem”.

Tym samym również ustalenie, że skazani działali z innymi nieustalonymi

osobami znajduje pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze

kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie

znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

SSN Jerzy Grubba

[WB]

[r.g.]

I KK 308/26

4