Sąd Najwyższy nie wyłączył sędzi A.D. od kasacji w sprawie T.J.

Zarządzeniem z 10 lutego 2026 r., SSN A.D. została wyznaczona do

rozpoznania kasacji obrońców D.S. i T.J. od wyroku Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z 29 stycznia 2026 r., sygn. akt II AKa 260/24, utrzymującego w mocy

wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 23 lutego 2024 r., sygn. akt III K 401/22.

Wnioskiem z 16 lutego 2026 r. r. obrońca T.J. – adw. P.Ł. wniósł o

wyłączenie SSN D. od orzekania w przedmiocie kasacji w sprawie I KK

I KK 324/25

2

324/25.Uzasadniając wniosek jego autor wskazał, że ww. sędzia została powołana

na urząd sędziego w trybie przewidzianym w ustawie z 8 grudnia 2017 r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Pismem z 12 marca 2026 r. również drugi z obrońców T.J. – adw. K.P.

wniósł o wyłączenie SSN D. Oprócz okoliczności związanych z powołaniem na

urząd sędziego Sądu Najwyższego, obrońca wskazał na okoliczności związane z

przebiegiem kariery zawodowej SSN A.D. oraz podniósł okoliczności związane z

własna osobą.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy T.J. – adw. P.Ł. o wyłączenie SSN A.D. od orzekania w

przedmiocie kasacji w sprawie I KK 324/25 należało pozostawić bez rozpoznania

jako niedopuszczalny z mocy ustawy.

Wniosek obrońcy T.J. – adw. K.P. o wyłączenie SSN A.D. od orzekania w

przedmiocie kasacji w sprawie I KK 324/25 nie zasługiwał na uwzględnienie.

Co do rozstrzygnięcia z pkt. 1 wskazać należy, że przedstawione przez

obrońcę skazanego okoliczności nie mogły zostać rozpoznane w trybie art. 41 § 1

k.p.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie podkreśla się, że wątpliwość co

do bezstronności sędziego nie może być wywodzona z samych kwestii ustrojowych

związanych z jego powołaniem i to niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi

ułomnościami w procedurze nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m. in.

postanowienie SN z 21 czerwca 2023 r., IV KK 460/19; postanowienie SN z 31

października 2023 r., V KK 358/23). Podnoszone zarzuty nie mogą mieć bowiem

charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych sędziów (zob.

postanowienie SN z 10 sierpnia 2023 r., V KK 162/22).

Stanowisko wyrażone w postanowieniu SN z 10 sierpnia 2023 r., V KK

162/22), potwierdza również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2020 r.,

sygn. akt P 22/19, z którego wynika, że art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z

6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), w

zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z

powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej

I KK 324/25

3

Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą

sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz.

190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Także z brzmienia art. 29 § 4 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 622; dalej ustawa o SN), dodanego ustawą z

9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259) wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu

sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do

podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności. Skoro zatem ustawa o Sądzie Najwyższym w

sposób szczególny reguluje badanie kwestii bezstronności sędziego w kontekście

okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po

powołaniu (zob. art. 29 ustawy o SN), to w tym zakresie stanowi lex specialis w

stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej

przesłanek w ogólnej procedurze (zob. postanowienie SN z 26 stycznia 2023 r., V

KK 485/21).

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, iż

niedopuszczalne jest zastosowanie art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z treści

wniosku o wyłączenie sędziego wynika, że dotyczy on okoliczności przewidzianych

w art. 29 § 5 ustawy o SN, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Takie

procedowanie zmierzałoby do obejścia zawartego w art. 29 § 4 ustawy o Sądzie

Najwyższym bezwzględnego zakazu, który nie dopuszcza możliwości podważenia

orzeczenia wydanego z udziałem sędziego Sądu Najwyższego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności wyłącznie z powodu okoliczności

towarzyszących powołaniu tego sędziego.

Powyższe argumenty są zasadne również co do wniosku adw. K.P., w

zakresie w jakim dotyczy okoliczności związanych z powołaniem A.D. na urząd

sędziego Sądu Najwyższego.

I KK 324/25

4

Obrońca ponadto powołał okoliczności faktyczne, które mogą jego zdaniem

stanowić podstawę wniosku o wyłączenie sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k., co

uzasadniało jego merytoryczne rozpoznanie. Odnosząc się do tej części wniosku

adw. K.P., wskazać należy, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych argumentów

wskazujących na to, że w realiach niniejszej sprawy SSN A.D. mogłaby naruszyć

standard bezstronności, ograniczając się wyłącznie do prezentacji swoich poglądów

popartych argumentacją o charakterze abstrakcyjnym. Nie stanowi bowiem o braku

bezstronności ww. sędziego w przedmiotowej sprawie określony przebieg kariery

zawodowej, gdy wnioskodawca nie tylko nie wskazał na jakikolwiek wpływ tych

okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy, a także czy w ogóle zachodzi pomiędzy

tymi okolicznościami, a przedmiotem sprawy jakikolwiek związek. O braku

bezstronności danego sędziego nie świadczą również okoliczności związane z

obrońca skazanego w danej sprawie, a dotyczące de facto preferencji politycznych

tego obrońcy.

Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w części

dyspozytywnej niniejszego postanowienia.

[WB]

[a.ł]