Sąd Najwyższy wyłączył sędziego Kapińskiego z rozpoznania kasacji skazanego M. K.

W dniu 4 maja 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy

skazanego M. K. o wyłączenie sędziego SN Zbigniewa Kapińskiego od orzekania w

I KK 33/26

2

sprawie, której przedmiotem jest rozpoznanie kasacji wniesionej na korzyść

skazanego M. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 8 sierpnia 2025r.

(sygn. akt IV Ka 609/24) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z

dnia 14 maja 2024r. (sygn. akt III K 575/18).

Uzasadniając wniosek odwołano się przede wszystkim do okoliczności

związanych z powołaniem na urząd sędziego wskazanego Sędziego w następstwie

rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który został

ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji,

gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu rozpoznającemu kasację.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu sprawy zawisłej w Sądzie

Najwyższym pod sygn. akt I KK 33/26 sędziego SN Zbigniewa Kapińskiego jest

zasadny.

W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 1 i 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia

przez Sąd Okręgowy, w którego składzie orzekającym zasiadała osoba powołana

na stanowisko sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład

został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,

poz. 3).

W sytuacji, gdy Zbigniew Kapiński został powołany na stanowisko sędziego

Sądu Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady

Sądownictwa, jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy

i decydując w przedmiocie zasadności zarzutu podniesionego w kasacji, pośrednio

wypowiadałby się na temat własnego statusu jako sędziego Sądu Najwyższego.

Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony postępowania mogłyby

pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty podnoszące zaistnienie

uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 1 i 2 k.p.k. nie zostaną rozpoznane

bezstronnie.

I KK 33/26

3

Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie

analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.

Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z

pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-

1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r.,

poz. 3)”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., sygn.

akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Ubolewać jedynie należy nad tym, że bez względu na zasadność stawianego

w kasacji zarzutu, sędzia wyznaczony do rozpoznania sprawy, nie dostrzega tego,

że miałby się wypowiadać w kwestii, w której ze względu na osobistą sytuację, nie

może być postrzegany, w opinii ogółu, jako w pełni obiektywny i gotów jest

przystąpić do jej rozpoznania.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[J.J.]

[r.g.]

I KK 33/26

4