Pobyt A. M. w zakładzie psychiatrycznym wstrzymany przed rozpoznaniem kasacji

Treść orzeczenia

I KK 35/26

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski

w sprawie A. M.

podejrzanego o popełnienie dwóch czynów zabronionych z art. 190a § 1 k.k. w zw.

z art. 31 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.)

w dniu 18 marca 2026 r.,

wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją

postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu

z dnia 26 września 2025 r., sygn. akt XVII Kz 570/25,

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i

Jeżyce Poznaniu

z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt VIII K 435/25,

p o s t a n o w i ł:

na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymać wykonanie

postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w

Poznaniu z dnia 27 czerwca 2025 r. (VIII K 435/25) w części

stosującej wobec A. M. środek zabezpieczający w postaci pobytu

w zakładzie psychiatrycznym (pkt 2), utrzymanego w mocy

postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26

września 2025 r. (XVII Kz 570/25).

I KK 35/26

2

Z uwagi na charakter podniesionych zarzutów kasacyjnych, a w istocie

wysokie prawdopodobieństwo ich uwzględnienia, oraz to, że pobyt A. M. w

zakładzie psychiatrycznym spowodowałby dla niego nieodwracalną dolegliwość,

której nie powinien doznać, Sąd Najwyższy zdecydował się sięgnąć po instytucję

określoną w art. 532 k.p.k.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia uprawniała do

stwierdzenia, że Sąd odwoławczy tylko pobieżnie i w sposób niepełny odniósł się

do zarzutów zażaleniowych i że tym samym perspektywa wzruszenia tego

orzeczenia rysuje się nader realnie. Warto w tym miejscu przypomnieć, że według

art. 93b § 1 k.k. po izolacyjny środek zabezpieczający wolno sięgnąć tylko w celu

zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego o

znacznej społecznej szkodliwości. Istnienie owego szczególnego uzasadnienia

prewencyjnego jawiło się in concreto jako ewidentnie wątpliwe. Zrezygnowano też

w niniejszej sprawie z wykazania (co byłoby zresztą wyjątkowo trudne), że inne

środki prawne z Kodeksu karnego lub innych ustaw nie byłyby tu wystarczające

(zasada subsydiarności).

W związku ze wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia zajdzie

najpewniej potrzeba skorzystania z rozwiązań przewidzianych w ustawie z 19

sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (dalej: u.o.z.p.). A. M., jako osoba

z zaburzeniami psychicznymi, jest wszak uprawniony – w zakresie realizowanych

przez Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego zadań – do opieki

zdrowotnej w ramach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej – w formie

pomocy doraźnej, ambulatoryjnej, dziennej, szpitalnej i środowiskowej (art. 5

u.o.z.p.). W razie stwierdzenia, że jego dobro wymaga ubezwłasnowolnienia,

kierownik właściwego podmiotu leczniczego powinien zawiadomić o tym

prokuratora (art. 16 u.o.z.p.).

Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]

I KK 35/26

3