SN pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego za jego powołanie

Zarządzeniem z 29 grudnia 2025 r., SSN Ryszard Witowski został

wyznaczony do rozpoznania kasacji obrońców od wyroku Sądu Okręgowego w

Poznaniu z 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt XVII Ka 140/25, utrzymującego w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Śremie z 16 lipca 2024 r., sygn. II K208/24, którą to

sprawę zarejestrowano w Sądzie Najwyższym pod sygn. I KK 359/25.

Wnioskiem z 10 lutego 2026 r., obrońca skazanego A.K. wniósł o wyłączenie

SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania kasacji obrońców w sprawie I KK

359/25.

Uzasadniając wnioski obrońca wskazał, że ww. sędzia został powołany na

urząd sędziego w trybie przewidzianym w ustawie z 8 grudnia 2017 r. o zmianie

I KK 359/25

2

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, co zdaniem

autora wniosku powoduje istnienie obawy co do bezstronności ww. sędziego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznana

sprawy sygn. akt I KK 359/25, należało pozostawić bez rozpoznania jako

niedopuszczalny z mocy ustawy.

Przedstawione przez obrońcę skazanego okoliczności nie mogły zostać

rozpoznane w trybie art. 41 § 1 k.p.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie

podkreśla się, że wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być

wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem i to

niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze

nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m. in. postanowienie SN z 21 czerwca

2023 r., IV KK 460/19; postanowienie SN z 31 października 2023 r., V KK 358/23).

Podnoszone zarzuty nie mogą mieć bowiem charakteru abstrakcyjnego i odnosić

się do całych grup powołanych sędziów (zob. postanowienie SN z 10 sierpnia 2023

r., V KK 162/22).

Stanowisko wyrażone w postanowieniu SN z 10 sierpnia 2023 r., V KK

162/22), potwierdza również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2020 r.,

sygn. akt P 22/19, z którego wynika, że art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z

6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), w

zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z

powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą

sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz.

190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Także z brzmienia art. 29 § 4 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 622; dalej ustawa o SN), dodanego ustawą z

9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259) wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu

sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do

I KK 359/25

3

podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności. Skoro zatem ustawa o Sądzie Najwyższym w

sposób szczególny reguluje badanie kwestii bezstronności sędziego w kontekście

okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po

powołaniu (zob. art. 29 ustawy o SN), to w tym zakresie stanowi lex specialis w

stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej

przesłanek w ogólnej procedurze (zob. postanowienie SN z 26 stycznia 2023 r., V

KK 485/21).

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, iż

niedopuszczalne jest zastosowanie art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z treści

wniosku o wyłączenie sędziego wynika, że dotyczy on okoliczności przewidzianych

w art. 29 § 5 ustawy o SN, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Takie

procedowanie zmierzałoby do obejścia zawartego w art. 29 § 4 ustawy o Sądzie

Najwyższym bezwzględnego zakazu, który nie dopuszcza możliwości podważenia

orzeczenia wydanego z udziałem sędziego Sądu Najwyższego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności wyłącznie z powodu okoliczności

towarzyszących powołaniu tego sędziego.

Wątpliwości co do bezstronności w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k. muszą

zatem wynikać z konkretnych sytuacji i faktów, związanych z osobą i zachowaniem

sędziego, jego nastawienia do sprawy czy stron, czego nie wykazał wobec SSN

Ryszarda Witowskiego, autor wniosku.

Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w części

dyspozytywnej niniejszego postanowienia.

SSN Małgorzata Bednarek

[J.J.]

[a.ł]

I KK 359/25

4