Wniosek o wyłączenie sędziego SN za nominację z KRS pozostawiony bez rozpoznania

Do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanej K.S. z dnia 5

listopada 2025 r. o wyłączenie SSN S.S. od rozpoznania sprawy kasacyjnej o sygn.

akt I KK 374/25 (k. 59-68 akt SN). Jako podstawę prawną wniosku obrońca

wskazał:

1. „art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw

Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada

1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej

Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.) w zw. z art.

I KK 374/25

2

439 § 1 pkt 2 k.p.k. w wyniku zaistnienia w niniejszej sprawie w stosunku do

ww. Sędziego Sądu Najwyższego S.S. okoliczności powodujących z mocy

prawa wyłączenie ww. Sędziego od udziału w rozpoznaniu niniejszej sprawy

ze względu na uzyskanie przez jego osobę nominacji na stanowisko

Sędziego Sądu Najwyższego na skutek rekomendacji Krajowej Rady

Sądownictwa, której kształt został określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.

(Dz.U. z 2018 r. poz. 3), i z tego powodu udział w rozpoznaniu niniejszej

sprawy przez Sędziego S.S. doprowadziłby do wydania orzeczenia przez

nienależycie obsadzony skład Sądu Najwyższego zgodnie z art. 439 § 1 pkt

2 k.p.k., w znaczeniu nadanym temu pojęciu prawnemu w pkt 1

obowiązującej w dalszym ciągu uchwały trzech połączonych Izb Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110-1/2020, a zatem przez

skład Sądu Najwyższego sprzeczny z gwarancyjnym prawem oskarżonego

do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły i bezstronny Sąd w rozumieniu

art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw

Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności”;

2. „art. 41 § 1 k.p.k. w wyniku zaistnienia w niniejszej sprawie w stosunku do

ww. Sędziego Sądu Najwyższego S.S. okoliczności powodujących

wyłączenie ww. Sędziego od udziału w rozpoznaniu niniejszej sprawy ze

względu na wystąpienie okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać

uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w niniejszej sprawie,

dotyczących nienależytej obsady składu Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

wydającego wyrok zaskarżony przedmiotową kasacją w związku z udziałem

w tym składzie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu Pana Sędziego X. Y. oraz

Pana Sędziego X.1 Y.1, którzy otrzymali nominację na stanowisko Sędziego

Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu na skutek rekomendacji Krajowej Rady

Sądownictwa, której kształt został określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.

oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3), co stanowi

bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”.

Ponadto wnioskodawca podniósł, że w niniejszej sprawie wystąpiła

bezwzględna przyczyna odwoławcza w kontekście postępowania przed sądem

I KK 374/25

3

pierwszej instancji wobec udziału w jego składzie sędziego X.2 Y.2 oraz sędziego

X.3 Y.3, w związku z podniesionymi zarzutami opisanymi w pkt 3 i 4 petitum

kasacji, a w konsekwencji SSN S.S. w niniejszej sprawie kasacyjnej – zdaniem

obrońcy – „rozstrzygałby zagadnienie prawne jakie bezpośrednio dotyczy również

jego osoby, tj. uzyskanie przez jego osobę i ww. Sędziów Sądu Okręgowego w

Opolu oraz Sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, nominacji na stanowisko

Sędziego Sądu Najwyższego na skutek rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa,

której kształt został określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3), co w odbiorze stron postępowania i w

odbiorze społecznym wywołałoby obraz Sądu Najwyższego jako organu wymiaru

sprawiedliwości, który w ramach podejmowania czynności związanych

z orzekaniem nie respektuje prawa każdej osoby do rozpoznania jej sprawy przez

bezstronny, niezawisły i niezależny Sąd, skoro akceptuje udział w wydaniu takiego

orzeczenia przez Sędziego Sądu Najwyższego wobec jakiego występują

obiektywne wątpliwości co do jego bezstronności oceniane z uwzględnieniem

zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego”.

Powyższy wniosek obrońcy – na mocy zarządzenia Prezesa Izby Karnej SN

– został zarejestrowany w Sądzie Najwyższym w kontrolce postępowań

incydentalnych w repertorium KRI pod numerem 1353 (k. 59 akt SN).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek należało uznać za niedopuszczalny, co skutkowało pozostawieniem

go bez rozpoznania.

Przedstawiona w treści wniosku argumentacja jednoznacznie wskazuje, że

obrońca – w trybie art. 42 § 1 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. – domaga się

wyłączenia SSN S.S. od rozpoznania sprawy kasacyjnej o sygn. akt I KK 374/25

jedynie z powodu wadliwej – zdaniem wnioskodawcy – procedury nominacyjnej

sędziego referenta na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, a zatem wobec

okoliczności towarzyszących jego powołaniu. Jak natomiast wynika z wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt P 22/19: „[a]rt. 41 § 1

w związku z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania

karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), stosowany odpowiednio na podstawie art. 741

pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 75) w

I KK 374/25

4

zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z

powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą

sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz.

190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej”. Stąd też wniosek o wyłączenie sędziego złożony na

podstawie art. 41 § 1 k.p.k., w którym wątpliwość co do bezstronności sędziego

wywodzona jest jedynie z okoliczności towarzyszących powołaniu na stanowisko

sędziego, jest niedopuszczalny z mocy ustawy i jako taki powinien zostać

pozostawiony bez rozpoznania. Podkreślić należy, że w myśl art. 190 ust. 1

Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie

obowiązującą i są ostateczne. Żaden organ nie posiada uprawnień do weryfikacji

oraz nierespektowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (zob. m.in. wyrok SN z

22 sierpnia 2018 r., III PK 71/17; postanowienie SN z 12 kwietnia 2021 r., I NZP

1/21; postanowienie SN z 23 września 2021 r., IV KZ 37/21; postanowienie Sądu

Najwyższego z 3 listopada 2021 r., IV KO 86/21; zdanie odrębne sędziego SN D.K.

do uzasadnienia postanowienia SN z 14 marca 2023 r., III KK 435/22; wyrok SN z

19 maja 2023 r., I KA 4/23; postanowienie SN z 28 listopada 2023 r., I KK 162/23;

postanowienie SN z 2 lutego 2024 r., III KK 439/23).

Stanowisko o niedopuszczalności przedmiotowego wniosku potwierdza

również treść art. 29 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j.

Dz.U. z 2024 r., poz. 622; dalej: ustawa o SN), dodanego ustawą z dnia 9 czerwca

2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. z 2022 r., poz. 1259), który stanowi, że „[o]koliczności towarzyszące

powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do

podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności”. Zresztą, skoro ustawa o SN w sposób

szczególny reguluje badanie kwestii bezstronności sędziego w kontekście

okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po

powołaniu (vide art. 29 ustawy o SN), to w tym zakresie stanowi lex specialis

w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej

I KK 374/25

5

przesłanek w ogólnej procedurze (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2023 r.,

V KK 485/21). Warto też zauważyć, że instrument prawny w postaci tzw. testu

niezawisłości i bezstronności, którego przesłanki zostały wskazane w art. 29 ust. 5

ustawy o SN, zapewnia szersze gwarancje procesowe wnioskodawcy. Mechanizm

ten wiąże się bowiem w szerszym wymiarze z gwarancjami konstytucyjnymi, takimi

jak prawo do sądu, w tym prawo do dwuinstancyjnego postępowania i zaskarżenia

niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Powyższego stanowiska o niedopuszczalności przedmiotowego wniosku nie

zmienia fakt, iż w innych sprawach Sąd Najwyższy stwierdzał istnienie podstaw do

wyłączenia SSN S.S. Po pierwsze, zgodnie z treścią art. 8 § 1 k.p.k. sąd karny

rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany

rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Po drugie, orzeczenia takie nie stanowią

jednolitej linii orzeczniczej, gdyż w szeregu innych judykatów, Sąd Najwyższy nie

uznawał wskazanej przez autora wniosku okoliczności za wystarczającą dla

zaistnienia przesłanek z art. 41 § 1 k.p.k. Po trzecie wreszcie, podkreślenia

wymaga, że orzeczenia takie – podobnie jak analizowany wniosek obrońcy –

opierały się na uchwale trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej,

Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., w sprawie

sygn. akt BSA I-4110-1/20 (OSNKW 2020, nr 2, poz. 7), która została uznana przez

Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust.

1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP; art. 2 i art. 4 ust. 3

Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 EKPCz (wyrok TK z 20 kwietnia 2020

r., sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, nr 61). W związku z powyższym, z dniem

ogłoszenia rzeczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, uchwała ta nie wywiera

skutków prawnych polegających na związaniu jej treścią składów orzekających

Sądu Najwyższego. Także w kontekście przywołanego wyroku z dnia 20 kwietnia

2020 r. należy zauważyć, że w świetle art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

Wobec tego żaden organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania

zmierzającego do wzruszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jak też

samodzielnego podważania obowiązywania wyroku tego Trybunału (zob. wyżej

przywołane orzecznictwo Sądu Najwyższego). Z tych też względów udział w

I KK 374/25

6

składzie orzekającym osoby powołanej na urząd sędziego Sądu Najwyższego na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, nie musi automatycznie zostać

potraktowany jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, a w konsekwencji w

każdym przypadku skutkować koniecznością wyłączenia od rozpoznania sprawy

(zob. m.in. postanowienie SN z 28 listopada 2023 r., I KK 162/23; postanowienie

SN z 7 grudnia 2023 r., I KK 162/23).

Wypada też wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w

wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., C-272/19, VQ przeciwko Land Hessen, w pkt 54,

wskazał, iż sam fakt, że władze wykonawcze lub ustawodawcze uczestniczą w

procesie mianowania sędziego, nie może prowadzić do powstania zależności

sędziego od tych władz, ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności,

jeżeli po mianowaniu zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje

instrukcji w ramach wykonywania swoich obowiązków (zob. postanowienie SN z 10

sierpnia 2023 r., V KK 162/22). Obrońca natomiast w treści złożonego wniosku w

żaden sposób nie wskazywał, aby taka sytuacja zachodziła w stosunku do SSN

S.S.

Za nieuprawniony należy również uznać pogląd wnioskodawcy, upatrujący

naruszenia art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. w tym, że objęty wnioskiem o wyłączenie sędzia

rozstrzygałby w sprawie o sygn. akt I KK 374/25 w oparciu o okoliczności, które

również jego dotyczą. Po pierwsze, zgodnie z art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. sędzia jest z

mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli sprawa dotyczy tego sędziego

bezpośrednio. Wykładnia językowa wskazuje, że chodzi tu o sprawę, która wprost

ma związek z osobą sędziego, a więc taką sprawę, rozstrzygnięciem której sędzia

jest osobiście zainteresowany. Zwrot „bezpośrednio”, którym posługuje się

powołany przepis oznacza zatem, że pomiędzy sprawą określonego sędziego, a

jego osobą nie ma ogniw pośrednich (zob. postanowienie SN z 30 listopada 2023

r., I Zo 75/23). Rozstrzygnięcie w sprawie kasacyjnej o sygn. akt I KK 374/25 nie

dotyczy bezpośrednio SSN S.S., a do realizacji przesłanki wyłączenia sędziego, o

której mowa w art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k., zaistnienie tego typu relacji jest wymagane.

Po drugie, wydane przez SSN S.S. orzeczenie w żaden sposób nie będzie miało

I KK 374/25

7

wpływu na sferę jego własnych uprawnień, bądź obowiązków prawnych. Przyjęcie

innego rozumowania, tj. zaproponowanego przez autora wniosku, wpływałoby na

skład sądu, albowiem dawałoby możliwość doprowadzania do odsunięcia od

orzekania znacznej liczby, a w skrajnych przypadkach, nawet wszystkich sędziów.

Sąd Najwyższy podziela przy tym wielokrotnie wskazywany w judykaturze pogląd,

iż wniosków o wyłączenie, w których podnoszona jest jedynie okoliczność o

charakterze ustrojowym, nie wolno uwzględniać automatycznie z tego tylko

powodu, iż przedmiot sprawy znajduje zastosowanie także do osób ją

rozstrzygających. Bez zindywidualizowania podnoszonych okoliczności w aspekcie

konkretnych faktów poddających się ocenie sądu, pozostają one w warstwie

wyłącznie teoretycznej, niepowiązanej odpowiednio ani z konkretną sprawą, od

udziału w której wniosek o wyłączenie zostaje złożony, ani z określonym sędzią,

którego wniosek ten dotyczy (zob. m.in. postanowienie SN z 21 czerwca 2023 r., IV

KK 460/19; postanowienie SN z 16 stycznia 2024 r., III KK 293/23; postanowienie

SN z 11 lipca 2024 r., IV KK 142/24; postanowienie SN z 18 marca 2025 r., III KK

410/24). Zresztą zauważyć należy, że SSN S.S. nie jest sędzią sądu

powszechnego, a zatem zarzut podniesiony w kasacji nie może być utożsamiany

z jego sytuacją ustrojową. Nie ma tym samym żadnych podstaw do przyjęcia, że

wskutek rozpoznania przedmiotowej sprawy z udziałem SSN S.S. – jak zdaje się

wskazywać obrońca – mogłaby zostać naruszona zasada nemo iudex in causa sua.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[WB]

[r.g.]