Sąd Najwyższy umorzył drugi wyrok łączny, bo te same kary połączono wcześniej

Wyrokiem łącznym z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II K 367/22, Sąd

Rejonowy w Zielonej Górze, po rozpoznaniu sprawy K. K., skazanego

prawomocnymi wyrokami:

I. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt II

K 266/20, za przestępstwo z art. 62 ust 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

popełnione w dniu 9 marca 2020 r., na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności w

wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

II. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn.

akt II K 1034/21, za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od grudnia

2019 r. do dnia 16 marca 2021 r., na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności w

wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

III. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt

II K 1016/21, za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. i w zw. z art.

64 § 1 k.k. popełnione w okresie od dnia 14 października 2021 r. do dnia 25

października

2021 r., na karę 1 roku ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin w stosunku

miesięcznym;

IV. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn.

akt VII K 790/21, za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.

i w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w okresie od dnia 9 października 2019 r. do dnia

14 października 2019 r., na karę 1 roku ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin

w stosunku miesięcznym;

V. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn.

akt VII K 791/21, za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione

w dniu 5 lutego 2020 r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności

1. na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k., art. 86 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 34 §

1 i § 1a k.k.

I KK 49/26

3

i art. 35 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary ograniczenia wolności

opisane w pkt.: I i IV części wstępnej wyroku i w ich miejsce wymierzył karę łączną 1

roku

i 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku

miesięcznym;

2. na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 34

§ 1 i § 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. połączył kary ograniczenia wolności opisane w pkt.: II

i III części wstępnej wyroku i w ich miejsce wymierzył karę łączną 1 roku i 10 miesięcy

ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej

pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

3. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 577 k.p.k. na poczet kary

łącznej ograniczenia wolności określonej w pkt. 1 zaliczył skazanemu okres

zatrzymania w sprawie o sygn. akt II K 266/20: od dnia 9 marca 2020 r. godz. 15:35

do „dnia 10 marca godz. 10:35” - uznając karę ograniczenia wolności za wykonaną

w wymiarze 2 dni oraz zaliczył wykonaną karę 152 godzin w sprawie o sygn. akt VII

K 790/21;

4. w pozostałym zakresie wyroki połączone w pkt. 1 pozostawił do

odrębnego wykonania;

5. na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie o wydanie wyroku

łącznego

w sprawie Sądu Rejonowego w Zielonej Górze o sygn. akt VII K 791/21;

6. na podstawie § 4 ust. 2 i 17 ust. 5 i § 20 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu,

zasądził na rzecz adw. U. B. kwotę 288 zł plus VAT, tytułem zwrotu kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu;

7. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego od ponoszenia

kosztów postępowania sądowego związanych z wydaniem wyroku łącznego, a na

I KK 49/26

4

podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych

nie pobrał opłaty od kary łącznej.

Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron

postępowania i uprawomocniło się w dniu 22 lutego 2023 r., w pierwszej instancji.

W sprawie nie sporządzono pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Od opisanego wyroku kasację wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył

powyższy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Zielonej Górze, w części dotyczącej

orzeczenia o karze łącznej 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności, zawartego w

pkt. 2 części dyspozytywnej, na korzyść skazanego K. K., podnosząc zarzut

rażącego naruszenia przepisu prawa karnego procesowego, to jest art. 17 § 1 pkt 7

k.p.k., stanowiącego bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, określoną w art.

439 § 1 pkt 8 k.p.k., polegającego na wydaniu w dniu 15 lutego 2023 r. wyroku

łącznego, który uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w dniu 22 lutego

2023 r. oraz orzeczeniu w pkt. 2 kary łącznej 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia

wolności, obejmującej kary wymierzone wobec K. K. wyrokami Sądu Rejonowego w

Zielonej Górze o sygn. akt: II K 1034/21 i II K 1016/21, podczas gdy postępowanie w

tym samym przedmiocie, co do tych samych wyroków tej samej osoby zostało

wcześniej zakończone wydanym przez Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w dniu 7

kwietnia 2022 r. wyrokiem łącznym o sygn. akt II K 950/22 (w pkt. 2), który

uprawomocnił się w dniu 29 listopada 2022 r. poprzez wydanie wyroku przez Sądu

Okręgowego w Zielonej Górze o sygn. akt VII Ka 992/22.

W oparciu o ten zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i w tym zakresie, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8

k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., umorzenie postępowania w przedmiocie wydania

wyroku łącznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się być w sposób oczywisty

zasadna i należało uwzględnić ją w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W istocie, tak jak podnosi skarżący, wyrok łączny Sądu Rejonowego w Zielone Górze

I KK 49/26

5

w zaskarżonym zakresie jest wadliwy, gdyż został wydany z rażącą obrazą przepisu

prawa procesowego wskazanego w zarzucie kasacyjnym.

W toku przeprowadzonego postępowania o wydanie wyroku łącznego Sąd

uzyskał: dane o karalności K. K., opinie o skazanym sporządzone przez Areszt

Śledczy w O. i odpisy wyroków jednostkowych: II K 1034/21, II K 1016/21, II K 266/20

(wraz z postanowieniem z dnia 8 listopada 2022 r.), VII K 790/21, II K 80/21, VII K

509/20, VII K 892/20, II K 578/20, VII K 758/21, VII K 791/21 (wraz z wyrokiem Sądu

odwoławczego). Na rozprawie w dniu 15 lutego 2023 r. Sąd meriti odczytał wniosek

kuratora sądowego i ujawnił jedynie dowody znajdujące się na kartach: 2-6 - dane o

karalności K. K., 37-38 - opinię o skazanym z jednostki penitencjarnej, wyrok o sygn.

akt VII K 758/21 i akta spraw: II K 266/20, II K 1034/21, II K 1016/21, VII K 790/21 i

VII K 791/21.

Sąd, opierając się na wskazanym w protokole rozprawy z dnia 15 lutego

2023 r. tylko w części ujawnionym materiale dowodowym, wydał w tym samym dniu

wyrok łączny, w którym w pkt. 2 połączył K. K. na podstawie przepisów

obowiązujących w dniu wyrokowania, dwie kary ograniczenia wolności, orzeczone

wyrokami Sądu Rejonowego w Zielonej Górze o sygn. akt: II K 1034/21 i II K 1016/21,

a w ich miejsce wymierzył karę łączną 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności.

Tymczasem w dniu wydania przez Sąd Rejonowy w Zielonej Górze wyroku

łącznego o sygn. akt II K 367/22, to jest 15 lutego 2023 r., w obrocie prawnym

funkcjonował już wyrok łączny z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 950/20,

prawomocny z dniem 28 listopada 2022 r., wydany w tym samym składzie osobowym,

w którym połączono K. K. - w pkt. 2. - tożsame kary ograniczenia wolności, a

mianowicie z wyroków o sygn. akt: II K 1016/21 i II K 1034/21, a w ich miejsce

wymierzono karę łączną 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności. Wobec

powyższego, od dnia 28 listopada 2022 r., czyli uprawomocnienia się wcześniej

wyroku łącznego, istniała już ujemna przesłanka procesowa, przewidziana w art. 17

§ 1 pkt 7 k.p.k., w zakresie wydania kolejnego wyroku łącznego, w odniesieniu do

tego samego skazanego i połączenia wydanych wobec niego kar z tożsamych

wyroków i w tej samej konfiguracji. Niczego w tym stanie rzeczy nie zmienia fakt, że

orzekając w przedmiocie wyroków łącznych Sąd Rejonowy w Zielonej Górze

I KK 49/26

6

rozstrzygał w każdej ze spraw w odmiennej konfiguracji przedmiotowej, jednakże

ostatecznie połączył w obu rozstrzygnięciach, w ich pkt. 2, kary z tych samych

wyroków.

W analizowanej sprawie, doszło więc do rażącego uchybienia w postaci

naruszenia powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wystąpienia bezwzględnej

przyczyny odwoławczej przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Wydanie nowego wyroku łącznego wbrew przesłance powagi rzeczy

osądzonej nie powoduje utraty mocy przez poprzedni wyrok łączny, ponieważ skutek,

o którym mowa w art. 575 k.p.k., może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione są

przesłanki określone w tym przepisie, a zatem gdy zachodzi realna potrzeba wydania

nowego wyroku łącznego. W odniesieniu do skazań prawomocnymi wyrokami Sądu

Rejonowego w Zielonej Górze objętymi pkt. 2 zaskarżonego wyroku łącznego, taka

potrzeba w konfiguracji procesowej niniejszej sprawy nie wystąpiła.

Mając na uwadze powyższe, należało uchylić wyrok łączny w zaskarżonej

części i w tym zakresie umorzyć postępowanie, zgodnie z art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z

art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Z tych względów orzeczono jak w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku, co

implikowało też obciążenie w pkt. 2 wyroku – w tym zakresie – Skarbu Państwa

kosztami procesu (art. 632 pkt 2 k.p.k.).

[..J]

[r.g.]

Marek Pietruszyński Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka