- Sygnatura akt
- I KO 100/26
- Sąd
- Sąd Najwyższy
- Wydział
- Izba Karna Wydział I
- Rodzaj
- Postanowienie
- Data orzeczenia
- 7 października 2026 r.
- W serwisie od
Zestawienie z tego dnia- Kategorie
- Sąd Najwyższy
Sąd najwyższy
- Sąd
- Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział I
- Sygnatura
- I KO 100/26
Treść orzeczenia
I KO 100/26
POSTANOWIENIE
Dnia 7 października 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 7 października 2026 r.,
sprawy A.K., skazanego za popełnienie przestępstw z art. 258 § 1 k.k. i innych,
w kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu,
z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. II AKa 269/23,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 17 marca 2023 r., sygn.
III K 92/21
na podstawie art. art. 542 § 3 k.p.k.
postanawia:
sygnalizację skazanego o potrzebie wszczęcia z urzędu
postępowania o wznowienie postępowania pozostawić bez
rozpoznania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 lipca 2026 r. skazany A.K. zwrócił się do Sądu Okręgowego we
Wrocławiu ze skargą, która została przekazane do Sądu Najwyższego. W Sądzie
tym skarga ta została potraktowana jako sygnalizacja konieczności wznowienia z
urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z 29 listopada 2023 r., sygn. II AKa 269/23, zmieniającego wyrok Sądu
Okręgowego w Legnicy z 17 marca 2023 r., sygn. akt III K 92/21. W swoim piśmie
skazany wskazał bowiem na zaistnienie w przedmiotowym postępowaniu uchybienia
I KO 100/26
2
stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w
postaci wadliwej obsady składu orzekającego w postępowaniu odwoławczym przed
Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu. Zdaniem skazanego nienależyta obsada sądu
wynikała z udziału w rozpoznaniu sprawy sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu:
X. Y. i X.1 Y.1.
Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:
Z uwagi na to, że wniosek skazanego A.K. jest kolejnym wnioskiem, w którym
sygnalizuje on konieczność wznowienia postępowania prowadzonego przed Sądem
Apelacyjnym we Wrocławiu, opartym na tych samych przesłanka, należało
pozostawić go bez rozpoznania.
Z dołączonych do tej sprawy akt o sygn. I KO 140/25 wynika, że Sąd
Najwyższy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2026 r. rozpoznając sygnalizację
skazanych A.K. oraz T.K., na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. nie stwierdził podstaw do
wznowienia z urzędu postępowania karnego prowadzonego w Sądzie Apelacyjnym
we Wrocławiu w sprawie II AKa 269/23, gdyż w sprawie nie wystąpiła, sygnalizowana
przez skazanych, bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt
2 k.p.k. Sąd Najwyższy doszedł do takiego wniosku po dokonaniu w uzasadnieniu
tego postanowienia analizy przebiegu kariery zawodowej obu sędziów i obecnie Sąd
w tej sprawie w pełni się z nią zgadza.
Na zakończenie należy zauważyć, że Sąd Najwyższy nie jest właściwy do
rozpoznawania skargi skazanego na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy przez
niezależnego i praworządnego sędziego, a tym bardziej do zasądzania od Skarbu
Państwa na jego rzecz odszkodowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
SSN Barbara Skoczkowska
[WB]
[r.g.]
Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie powstały automatycznie z metryki i sentencji. Orzeczenie może być nieprawomocne.