Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
I KO 100/26
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna Wydział I
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
7 października 2026 r.
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy

Sąd najwyższy

Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział I
Sygnatura
I KO 100/26

Treść orzeczenia

I KO 100/26

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Skoczkowska

po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 7 października 2026 r.,

sprawy A.K., skazanego za popełnienie przestępstw z art. 258 § 1 k.k. i innych,

w kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu,

z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. II AKa 269/23,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 17 marca 2023 r., sygn.

III K 92/21

na podstawie art. art. 542 § 3 k.p.k.

postanawia:

sygnalizację skazanego o potrzebie wszczęcia z urzędu

postępowania o wznowienie postępowania pozostawić bez

rozpoznania.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 30 lipca 2026 r. skazany A.K. zwrócił się do Sądu Okręgowego we

Wrocławiu ze skargą, która została przekazane do Sądu Najwyższego. W Sądzie

tym skarga ta została potraktowana jako sygnalizacja konieczności wznowienia z

urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

we Wrocławiu z 29 listopada 2023 r., sygn. II AKa 269/23, zmieniającego wyrok Sądu

Okręgowego w Legnicy z 17 marca 2023 r., sygn. akt III K 92/21. W swoim piśmie

skazany wskazał bowiem na zaistnienie w przedmiotowym postępowaniu uchybienia

I KO 100/26

2

stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w

postaci wadliwej obsady składu orzekającego w postępowaniu odwoławczym przed

Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu. Zdaniem skazanego nienależyta obsada sądu

wynikała z udziału w rozpoznaniu sprawy sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu:

X. Y. i X.1 Y.1.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Z uwagi na to, że wniosek skazanego A.K. jest kolejnym wnioskiem, w którym

sygnalizuje on konieczność wznowienia postępowania prowadzonego przed Sądem

Apelacyjnym we Wrocławiu, opartym na tych samych przesłanka, należało

pozostawić go bez rozpoznania.

Z dołączonych do tej sprawy akt o sygn. I KO 140/25 wynika, że Sąd

Najwyższy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2026 r. rozpoznając sygnalizację

skazanych A.K. oraz T.K., na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. nie stwierdził podstaw do

wznowienia z urzędu postępowania karnego prowadzonego w Sądzie Apelacyjnym

we Wrocławiu w sprawie II AKa 269/23, gdyż w sprawie nie wystąpiła, sygnalizowana

przez skazanych, bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt

2 k.p.k. Sąd Najwyższy doszedł do takiego wniosku po dokonaniu w uzasadnieniu

tego postanowienia analizy przebiegu kariery zawodowej obu sędziów i obecnie Sąd

w tej sprawie w pełni się z nią zgadza.

Na zakończenie należy zauważyć, że Sąd Najwyższy nie jest właściwy do

rozpoznawania skargi skazanego na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy przez

niezależnego i praworządnego sędziego, a tym bardziej do zasądzania od Skarbu

Państwa na jego rzecz odszkodowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

SSN Barbara Skoczkowska

[WB]

[r.g.]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie powstały automatycznie z metryki i sentencji. Orzeczenie może być nieprawomocne.