Żołnierz rezerwy po wykonanej karze ograniczenia wolności bez poparcia dla ułaskawienia

Skazany wymienionym wyżej wyrokiem złożył kolejną prośbę o ułaskawienie

poprzez zatarcie skazania. W uzasadnieniu podniósł, że orzeczoną karę

ograniczenia wolności – po zmianie sposobu jej wykonywania na nieodpłatną,

kontrolowaną pracę na cele społeczne – wykonał z dużą sumiennością i

zaangażowaniem. W okresie odbywania kary nie wszedł w konflikt z prawem, a w

społeczności lokalnej funkcjonuje prawidłowo. Jest jedynym żywicielem rodziny i

ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Żona z uwagi na stan zdrowia nie ma możliwości

podjęcia pracy zarobkowej. Pozostaje bez stałego zatrudnienia, a fakt uprzedniej

I KO 122/25

2

karalności utrudnia mu podjęcie zatrudnienia na warunkach umowy o pracę. Na

etapie postępowania ułaskawieniowego przed Sądem pierwszej instancji, skazany -

wezwany w ramach czynności sprawdzających do uzupełnienia informacji

wskazanych w prośbie, nie uzupełnił ich w zakresie stanu zdrowia żony. W

odniesieniu do trudności z podjęciem pracy oświadczył, że z Urzędu Pracy w G.

otrzymał jedną propozycję zatrudnienia, odmówił jednak jej przyjęcia ze względu na

brak możliwości dojazdu - praca w delegacji. Ustalono ponadto, że obecnie

skazany nie jest zarejestrowany jako bezrobotny.

W ocenie Sądu Najwyższego brak jest podstaw do pozytywnego

zaopiniowania prośby skazanego.

Zgodnie z art. 563 k.p.k., rozpoznając prośbę o ułaskawienie sąd w

szczególności ma na względzie zachowanie się skazanego po wydaniu wyroku,

rozmiary wykonanej już kary, stan zdrowia skazanego i jego warunki rodzinne,

naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, a przede wszystkim szczególne

wydarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu wyroku.

Patrząc z tej perspektywy na sytuację skazanego, stwierdzić trzeba, iż

występując z prośbą o ułaskawienie, nie wykazał on, aby po wydaniu wyroku

nastąpiły jakiekolwiek szczególne wydarzenia, które przemawiałyby za

wcześniejszym zatarciem skazania.

To, że skazany wykonał sumiennie nałożony na niego obowiązek pracy i

przestrzegał porządku prawnego, świadczy o nim pozytywnie, a ocena ta znalazła

odzwierciedlenie w korzystnym dla niego orzeczeniu Sądu Rejonowego w Gnieźnie

z dnia 31 marca 2023 r., sygn. akt II Ko 636/23, którym w trybie art. 83 k.k.

zwolniono go z reszty kary ograniczenia wolności. Okoliczności te nie są jednak

niczym nadzwyczajnym i nie sposób traktować ich w kategoriach szczególnych

wydarzeń w rozumieniu art. 563 k.p.k.

Jest też rzeczą oczywistą, że karalność skazanego może mu utrudniać

podjęcie pracy spełniającej jego oczekiwania. Są to jednak naturalne konsekwencje

popełnienia przestępstwa, za które został skazany i nic nie wskazuje na to, aby dla

skazanego i jego rodziny stanowiły one uciążliwość, którą ze względów

I KO 122/25

3

humanitarnych trudno byłoby zaakceptować. Zauważyć trzeba, że wcześniejsze

zwolnienie skazanego od reszty kary ograniczenia wolności i uznanie jej za

wykonaną skróciło mu okres oczekiwania na zatarcie skazania, co nastąpi już w

nieodległej przyszłości.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy zaopiniował prośbę skazanego

negatywnie.

[WB]

[a.ł]