Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
I KO 132/25
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna Wydział I
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
9 kwietnia 2026 r.
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy

Skazana powoływała się na syndrom sztokholmski, SN odmówił wznowienia sprawy

Opinia psychiatry, na którą powołała się skazana, powstała w innej sprawie cywilnej i dotyczy zdarzeń z 2021 r., a czyn z 2016 r. biegli badali już wcześniej.

Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział I
Sygnatura
I KO 132/25

Czyn, którego dotyczy prawomocne skazanie, został popełniony w dniu 4 listopada 2016 r., a więc dziewięć lat przed wydaniem opinii, na którą skazana powołuje się we wniosku wznowieniowym.

Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy

Treść orzeczenia

I KO 132/25

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Mirek

w sprawie N.B.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 kwietnia 2026 r.,

wniosku skazanej

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w

Poznaniu z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 93/23, utrzymującym w mocy

wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt III K

399/21, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

odmówić przyjęcia

wniosku

wobec

jego

oczywistej

bezzasadności.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt

III K 399/21, N.B. została uznana za winną przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za

co wymierzono jej karę roku pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na

okres próby 3 lat.

Orzeczenie to zostało zaskarżone w całości, apelacją obrońcy oskarżonej,

która jednak okazała się nieskuteczna. Sądu Apelacyjny w Poznaniu, wyrokiem z

I KO 132/25

2

dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 93/23, utrzymał zaskarżony wyrok w

mocy, który tym samym uzyskał walor prawomocności.

Pismem datowanym na 24 maja 2025 r. skazana wniosła o wznowienie

prawomocnie zakończonego postępowania, wskazując na ujawnienie nowych

dowodów, a to opinii biegłego lekarza psychiatry, wydanej w innej sprawie, z której

wynika, że skazana cierpi na syndrom sztokholmski. W ocenie oskarżonej jest to

okoliczność mogąca świadczyć o braku możliwości przypisania odpowiedzialności

za czyn, którego dotyczył wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 9 grudnia

2022 r., sygn. akt III K 399/21.

Sąd Najwyższy, postanowieniem z 24 lipca 2025 r., sygn. akt I KO 77/25, na

podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie

postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. Wnioskodawczyni zaskarżyła

powyższe postanowienie zażaleniem, czego skutkiem było jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 13 listopada 2025 r., sygn. akt I KZ 43/25) – ze względu

wadliwą obsadę Sądu Najwyższego, a co za tym idzie – wystąpienie bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Rozpoznając ponownie wniosek o wznowienie postępowania, Sąd

Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniosek okazał się oczywiście bezzasadny. Przypomnieć bowiem trzeba, że

zgodnie z art. 540 § 1 k.p.k. postępowanie sądowe zakończone prawomocnym

orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1. w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje

uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;

2. po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na

to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie

podlegał karze, czy też skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo

nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia

I KO 132/25

3

kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne

obostrzenie kary.

Analiza treści wniosku skazanej każe stwierdzić, że nie niesie on ze sobą

żadnych informacji wskazujących na zaistnienie okoliczności, które mogłyby być

traktowane w kategoriach przedstawionych wyżej podstaw wznowieniowych.

Brak jest w szczególności podstaw do zastosowania art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.,

wymagającego ujawnienia nowych, nieznanych wcześniej faktów lub dowodów.

Skazana, opierając swoje żądanie na treści opinii sądowo-psychiatrycznej z

dnia 24 lutego 2025 r., sporządzonej w toku innego postępowania, toczącego się

przed Sądem Rejonowym Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, sygn. akt IX C

1236/23, wskazała na rozpoznane u niej zaburzenia afektywne dwubiegunowe oraz

syndrom sztokholmski. W ocenie skazanej takie rozpoznanie jest nowym dowodem

w sprawie, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania.

Argumentacja ta nie może jednak zostać uznana za skuteczną.

Po pierwsze stan zdrowia psychicznego skazanej był przedmiotem

wnikliwego badania już w toku postępowania jurysdykcyjnego, którego dotyczy

wniosek, a opiniujący wtedy biegli nie stwierdzili u oskarżonej zniesionej ani

ograniczonej poczytalności tempore criminis. Czyn, którego dotyczy prawomocne

skazanie, został popełniony w dniu 4 listopada 2016 r., a więc dziewięć lat przed

wydaniem opinii, na którą skazana powołuje się we wniosku wznowieniowym.

Skazana w toku postępowania karnego była poddawana badaniom sądowo-

psychiatrycznym. Zgodnie z treścią opinii z dnia 2 grudnia 2017 r. (k. 650) skazana

miała in tempore criminis zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia

przypisanego jej czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem. Taka ocena

została potwierdzona w kolejnej opinii, datowanej na 19 listopada 2022 r. (k. 1599,

koperta).

Po drugie, przedłożona przez skazaną ekspertyza nie podważa rzetelności

opinii stanowiących podstawę wyroku, przede wszystkim z uwagi na znaczną

rozpiętość czasową. Dokument odnosi się bowiem do zdarzeń z 2021 r., podczas

I KO 132/25

4

gdy czyny przypisane skazanej zostały popełnione w 2016 r. Z tych względów nowa

opinia nie spełnia wymogów „nowego faktu lub dowodu” w rozumieniu przepisów o

wznowieniu postępowania – odnosi się bowiem do okoliczności, które miały miejsce

pięć lat po popełnieniu przypisanych skazanej czynów.

Biorąc pod uwagę nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia

postępowania, ograniczonej ściśle do katalogu podstaw z art. 540-540b k.p.k.,

przypomnieć trzeba, że postępowanie to nie służy ponownej weryfikacji zasadności

orzeczenia w sposób właściwy dla kontroli instancyjnej.

W świetle powyższego, wniosek skazanej należało uznać za oczywiście

bezzasadny, co zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. skutkuje odmową jego przyjęcia.

Konsekwencją tak sformułowanego rozstrzygnięcia stała się również

bezprzedmiotowość wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu, skoro samo żądanie

wznowienia jawiło się jako bezzasadne w stopniu oczywistym.

[WB]

[a.ł]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.