Sąd Najwyższy nie wznowi postępowania w części, w której uchylono uniewinnienie W. S.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt

III K 144/20, uniewinnił m.in. W. S. (poprzednio K.) od popełnienia czynów z art.

258 § 1 k.k. i art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Po rozpoznaniu apelacji

wniesionych przez strony, w tym przez prokuratora na niekorzyść czworga

oskarżonych, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w pkt I. wyroku z dnia 29 maja 2023 r.,

sygn. akt II AKa 83/22, uchylił rozstrzygnięcie o uniewinnieniu m.in. oskarżonej W.

I KO 35/26

2

S. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do

ponownego rozpoznania. Inne niż kastoryjne części wyroku nie dotyczą W. S.

W dniu 20 lutego 2026 r. w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu zostało

złożone podpisane przez W. S. pismo określone jako „apelacja”. Ogląd pisma

nasuwa wniosek, że jest nim gotowy do uzupełnienia stosownymi danymi druk,

powtarzający ten sam zarzut („naruszenie art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie

Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej oraz art. 41 kodeksu postępowania karnego poprzez wydanie wyroku przez

Sąd, który ze względu na sposób wyłonienia nie spełniał warunku niezależności i

bezstronności”), wniosek („wnoszę o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania”) oraz uzasadnienie zarzutu, w którym jest mowa, że „w

wydaniu zaskarżonego wyroku brał udział sędzia powołany na stanowisko na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa wyłonionej po uprzednim skróceniu w sposób

niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej kadencji legalnie działającej

Rady”, ale bez sprecyzowania o jakiego sędziego chodzi. Druk został wypełniony

niedbale, bowiem chociaż W. S. wskazała sygnaturę sprawy II AKa 83/22, to dalej

podała, że zaskarża wyrok „Sądu Rejonowego/Okręgowego z dnia 21 kwietnia

2023 roku w całości”, zatem nie sprecyzowała jakiego sądu wyrok ma na myśli, w

szczególności, że oznaczony wspomnianą sygnaturą wyrok Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu, nadto wskazała błędną datę wyroku tego Sądu. Dotycząca jej sprawa

została rozpoznana w instancji odwoławczej 21 kwietnia oraz 29 maja 2023 r. i – co

oczywiste – wyrok nie zapadł na pierwszym terminie rozprawy.

W Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu pismo W. S. potraktowano jako

wniosek o wznowienie postępowania i przekazano do Sądu Najwyższego, gdzie

pismo zakwalifikowano jako mogącą prowadzić do wznowienia postępowania z

urzędu sygnalizację uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i sprawę oznaczono

sygnaturą I KO 35/26.

Rozpatrując wystąpienie W. S. należy stwierdzić, że nie jest dopuszczalne

wznowienie postępowania w zakresie objętym pkt I. wyroku Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 83/22. Rozstrzygnięcie ujęte w

tym punkcie ma charakter kasatoryjny (jak wyżej podano, uchyla w określonej

I KO 35/26

3

części wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazuje sprawę w tym zakresie do

ponownego rozpoznania), zatem nie jest spełniony warunek wznowienia

postępowania sądowego określony w art. 540 § 1 k.p.k., tj. zakończenie tego

postępowania prawomocnym orzeczeniem. Zasadniczo przedmiotem wznowienia

mogą być te prawomocnie zakończone postępowania sądowe, w których

rozstrzygnięto o odpowiedzialności karnej oskarżonego. Wystąpienie W. S. takiej

sytuacji nie dotyczy, skoro następstwem dotyczącego jej rozstrzygnięcia z pkt I.

wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2023 r. było ponowne

procedowanie Sądu pierwszej instancji, o którego rezultacie autorka pisma w żaden

sposób nie wspomniała.

Dodatkowo celowe będzie nadmienić, że bardziej słuszne byłoby uznanie

w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu, że pismo W. S. jest jej osobistą skargą, o

której mowa w art. 539a k.p.k. Odstąpiono jednak od zwrotu pisma Sądowi w celu

podjęcia czynności stosownych w razie złożenia skargi, jest bowiem oczywiste, że i

w takim wypadku pismo nie mogło wywołać oczekiwanego przez autorkę skutku,

skoro chodzi o czynność, do której ma zastosowanie termin 7-dniowy (art. 539b

k.p.k.), natomiast pismo zostało złożone po upływie prawie 3 lat od

kwestionowanego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu.

Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]

I KO 35/26

4