Sąd najwyższy

W dniu 24 lipca 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego zatytułowane „wniosek o

wznowienie postępowania”, w którym jego autor domagał się wznowienia postępowania w sprawie

zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa

55/23, zmieniającego częściowo wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2022 r.,

sygn. akt III K 251/21. W uzasadnieniu wniosku skazany zakwestionował ocenę materiału

dowodowego i prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia jak również wskazał na brak dostatecznych

danych podmiotów pokrzywdzonych na rzecz których został zobowiązany do naprawienia szkody.

I KO 89/26

2

Podał także, że wcześniej nie posiadał wiedzy o zaniedbaniach i błędach w wydanym w jego sprawie

wyroku, a dokładnie w punkcie dotyczącym zobowiązań do naprawienia przez niego szkody.

Powyższe podstawy złożenia wniosku przez skazanego są wynikiem złożenia wniosku o ogłoszenie

upadłości konsumenckiej jak i opinii komisji penitencjarnej w Zakładzie Karnym, w którym skazany

przebywa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wobec oczywistej bezzasadności wniosku skazanego należało odmówić jego przyjęcia.

Zgodnie z przepisem art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania,

bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego

oczywista bezzasadność. Co istotne i co należy wyraźnie podkreślić, w trybie art. 545 § 3 k.p.k. sąd

nie rozpoznaje merytorycznie wniosku i nie bada także jego zasadności pod kątem ewentualnych

podstaw wznowienia. Wskazana w tym przepisie możliwość odmowy przyjęcia wniosku o

wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności, dotyczy zarówno przypadków,

gdy we wniosku podniesiono okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w

postępowaniu o wznowienie, jak i przypadków, gdy w sposób oczywisty, wniosek ten oparty został

na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu

postępowania karnego.

Analiza przedmiotowego wniosku dowodzi, że żadna ze wskazanych w nim okoliczności nie

mieści się w katalogu przesłanek stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Podnoszone

przez skazanego kwestie dotyczą mankamentów postępowania dowodowego, tj. m.in.

nieprzesłuchanie osób pokrzywdzonych, braku dokumentów potwierdzających wysokość

poniesionej szkody, a ponadto, ustalenia sprawstwa pomimo istnienia dowodów, że popełniła je

samodzielnie inna, ustalona osoba, błędnego wpisania osób pokrzywdzonych a także braku

możliwości realizacji nałożonego zobowiązania naprawienia szkody z uwagi na niewskazanie adresów

czy numerów kont osób pokrzywdzonych.

Trzeba wskazać skazanemu, że z uwagi na specyfikę postępowania wznowieniowego sąd

rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania karnego nie dokonuje na nowo oceny zebranych

w toku procesu dowodów i poprawności poczynionych w oparciu o nie ustaleń faktycznych będących

podstawą prawomocnego wyroku skazującego, gdyż jego obowiązkiem jest jedynie zweryfikowanie

czy okoliczności podane we wniosku o wznowienie mieszczą się podstawach do wznowienia

postępowania a także, jeśli się w tych podstawach mieszczą, czy wskazują na znaczne

prawdopodobieństwo wadliwości prawomocnie zakończonego postępowania. Kontrola materiału

dowodowego dotychczas zebranego w sprawie może mieć miejsce tylko wtedy, gdy zaistnieje

podstawa do wznowienia postępowania, a w tym zakresie musi to być okoliczność pojawienia się

nowych faktów lub dowodów, które przeczą dotychczas zebranym dowodom i ustalonym na ich

podstawie faktom i wskazują na wadliwość wydanego orzeczenia. To dopiero w takiej sytuacji

zachodzi konieczność oceny trafności prawomocnego rozstrzygnięcia w zestawieniu z nowymi

faktami lub okolicznościami wynikającymi z nowych, nieznanych wcześniej dowodów. Taka

okoliczność nie ma jednak miejsca w tej sprawie, albowiem nie ma we wniosku skazanego informacji

o jakichkolwiek nowych faktach lub dowodach. Wniosek skazanego oparty jest zaś na okolicznościach,

które nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Tym bardziej tryb wznowienia

postępowania nie może służyć niwelowaniu problemów skazanego z uzyskaniem informacji

odnośnie do danych osób poszkodowanych przestępstwem.

I KO 89/26

3

W tym stanie rzeczy wobec stwierdzenia, że wniosek skazanego o wznowienie postępowania

nie został oparty o którąkolwiek z podstaw ustawowych, należało odmówić jego przyjęcia zgodnie z

art. 545 § 3 k.p.k.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[WB]

[a.ł]