SN oddalił skargę obrońcy na uchylenie wyroku pierwszej instancji w sprawie o ochronie zwierząt

Skarga złożona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach

wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne

przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

I KS 19/26

2

Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono

podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy

rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do

badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji,

zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia

wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też

konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide:

uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r.,

sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego

2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie

wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek

określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i

przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd

Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacjach prokuratury,

jak i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

W ocenie Sądu Odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie

potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się

zarzuconego mu czynu. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była

zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że w jego

ocenie: „wbrew argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku –

bez znaczenia dla wyczerpania przez oskarżonego znamion czynu z art. 35 ust. 1a

u.o.z. pozostawały ustalone właściwości i warunki osobiste oskarżonego – jego

wiek, schorzenia, jak również zakres obowiązków służbowych. Nie deprecjonując

bowiem faktu, iż oskarżony jest osobą starszą (w dacie objętej niniejszym

postępowaniem miał niemal 78 lat), leczy się kardiologicznie, zaś w ramach umowy

zawartej na 1/8 etatu powierzono mu liczne inne obowiązki na terenie kompleksu

parkowo-pałacowego, ciążył na nim obowiązek zapewnienia zwierzętom

właściwych warunków bytowania.” (k. 5 szablonu uzasadnienia wyroku sądu

odwoławczego). Pogląd ten dostatecznie umotywowano w sposób wskazujący, że

w ocenie tego Sądu prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej

I KS 19/26

3

sprawie powinna doprowadzić do wydania wyroku skazującego (k. 6 tego

szablonu).

Sądu Okręgowy też jednoznacznie wskazał, że do uchylenia zaskarżonego

wyroku doszło na podstawie art. 454§1 k.p.k.

Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest

sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie,

czy analiza trafności zarzutów apelacyjnych, a jedynie badanie, czy zaistniały

warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie

argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego

rozstrzygnięcia. I nie ma w tej przestrzeni potrzeby przeprowadzania dodatkowego

postępowania dowodowego, jak chciałby skarżący, skoro wskazane przez Sąd

Odwoławczy uchybienie nie polegało na wadliwym zgromadzeniu materiału

dowodowego przez Sąd I instancji, lecz wadliwej, dowolnej, jego ocenie.

W świetle powyższego, skarga nie została uznana za zasadną.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]