Sąd najwyższy

M.I. został oskarżony o to, że w nieustalonym dniu kwietnia 2018 roku w K.,

woj. […] sporządził projekt budowlany i wykonawczy pt. „Remont muru oporowego

stawu zdrojowego w K.”, wykonując samodzielną funkcję techniczną w budownictwie

I KS 20/26

2

– projektanta nie posiadając do tego odpowiednich uprawnień budowlanych w

specjalności hydrotechnicznej,

tj. o przestępstwo z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo

budowlane.

Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II K

955/23, na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., umorzył

postępowanie karne wobec M.I..

Od tego wyroku apelację wniósł prokurator, który – podnosząc zarzut błędu w

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego

treść – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego

rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Kłodzku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt VI

Ka 166/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania

Sądowi pierwszej instancji.

Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony skargą przez obrońcę

oskarżonego. Podniesiono w niej zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z

art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do przedawnienia

karalności, podczas gdy karalność zarzucanego oskarżonemu czynu uległa

przedawnieniu z końcem kwietnia 2023 r.

Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu II instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem Sąd II instancji trafnie ustalił, że nie doszło

do upływu terminu przedawnienia.

W sprawie nie budzi wątpliwości to, że w dniu 22 maja 2019 r. wszczęto

śledztwo w sprawie, której jednym z aspektów było „wykonanie samodzielnie w 2016

r. funkcji technicznych w postaci sporządzenia projektu budowlanego i

wykonawczego realizacji inwestycji «Remont muru oporowego stawu zdrojowego w

K. » bez posiadanych do tego uprawnień tj. o czyn z art. 91 ust. 1 pkt 2 prawa

budowanego”. W świetle takiego zakreślenia ram postępowania przygotowawczego

I KS 20/26

3

Sąd odwoławczy miał podstawy, by przyjąć, że jego zakresem objęto także

wykonany później projekt dotyczący ww. inwestycji. Trafnie powołał się przy tym na

tezę z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2023 r., (sygn. akt II KK 260/23),

zgodnie z którą: „postanowienie o wszczęciu śledztwa jest swoistym aktem

programującym to postępowanie, ale w żaden sposób nie przesądza ostatecznie o

jego przedmiocie. Wskazany w postanowieniu o wszczęciu śledztwa zakres

przedmiotowy postępowania przygotowawczego nie wiąże organów postępowania

przygotowawczego”. Podzielić należy również wyrażony w tym orzeczeniu pogląd,

zgodnie z którym „artykuł 303 k.p.k., ani inne przepisy k.p.k., nie przewidują

wydawania decyzji procesowych, które polegałyby na «dodatkowym» wszczynaniu

odrębnych postępowań przygotowawczych, rozszerzaniu pierwotnie wydanej decyzji

o wszczęciu czy «uzupełnianiu postanowienia o wszczęciu śledztwa», w sytuacji, gdy

w toku prowadzonego już postępowania doszło do ujawnienia kolejnych czynów,

bądź też ujawnienia sprawstwa innych osób”. Wskazywanie w uzasadnieniu skargi

na inne rozważania Sądu Najwyższego z powołanego wyroku, nie podważają

trafności powołanych tez, a jedynie odnoszą się do szczególnych realiów

procesowych tamtej sprawy, gdzie data wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania przygotowawczego limitowała jego zakres temporalny w ten sposób,

że nie mogło ono obejmować czynów popełnionych później. W realiach procesowych

niniejszej sprawy problem ten nie występuje, skoro śledztwo zostało wszczęte w

2019 r., a występek zarzucany M.I. miał został popełniony w roku 2018. Warto także

zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia 5

listopada 2020 r. (uchylonym następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w

Świdnicy z 22.03.2021 r., III Kp 665/20) wskazano wprost na osobę M.I. jako autora

projektu (k. 383-384), co tylko potwierdza szerszy zakres postępowania w fazie ad

rem niż tylko okres obejmujący 2016 r.

W świetle powyższego Sąd odwoławczy trafnie stwierdził, że postępowanie

toczyło się w sprawie czynu zarzucanemu M.I. od 22 maja 2019 r., a skoro tak, to w

sprawie nastąpiło przedłużenie terminu przedawnienia karalności o 10 lat na

podstawie art.102 k.k. Podniesiony w skardze zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. jest więc niezasadny i nie ma potrzeby (art. 436 k.p.k.

w zw. z art. 539f k.p.k.) rozważania znaczenia przepisów „covidowych” o

przedawnieniu, ani doniosłości prawnej momentu wydania postanowienia o

przedstawieniu zarzutów, który zresztą również mógłby aktualizować skutek, o

I KS 20/26

4

którym mowa w art. 102 k.k., niezależnie od tego, kiedy to postanowienie ogłoszono

by podejrzanemu.

Z tych względów, nie stwierdzając okoliczności, o których mowa w art. 439 §

1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, obciążając oskarżonego

kosztami postępowania skargowego.

[WB]

[a.ł]