Spór o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Skazany T. P. w piśmie z dnia 23 marca 2026 roku wniósł o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa 325/16 częściowo

zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 17 listopada

2015 r., sygn. akt III K 122/13.

I KZ 31/26

2

Postanowieniem z dnia 28 maja 2026 r., sygn. akt I KO 36/26 Sąd Najwyższy,

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie

postępowania karnego z uwagi na jego oczywistą bezzasadność.

Skazany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, ponownie odnosząc

się do treści przepisu art. 523 § 1a k.p.k., wskazując, że jego zastosowanie

spowodowało „bezpodstawne wzruszenie” wydanego wyroku w zakresie orzeczonej

kary. Ponadto skarżący wskazał, że Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu

nie odniósł się do kwestii wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału

Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności z Konstytucją przepisu art. 523 § 1a

k.p.k. W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i

zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie wniesione przez skazanego jest bezzasadne i to w stopniu

oczywistym. Skazany w złożonym zażaleniu nie przedstawił żadnych argumentów,

które wskazywałyby, iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe.

Zgodnie z art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie

pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez obrońcę albo

pełnomocnika. Natomiast § 3 powołanego artykułu stanowi, że sąd odmawia

przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 bez wzywania do

usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności

odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o

wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. W wypadku zatem

stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności, odmawia

się jego przyjęcia z pominięciem procedury uzupełnienia jego braków formalnych.

Taki stan rzeczy wystąpił w przedmiotowej sprawie.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Najwyższy w

sposób prawidłowy odniósł się do argumentacji skazanego, świadczącej o potrzebie

wznowienia postępowania, wskazując, że wniosek o wznowienie został oparty na

innej okoliczności niż te, które stanowią podstawę do wznowienia postępowania.

Skazany zakwestionował bowiem treść przepisu art. 523 § 1a k.p.k., który został w

jego sprawie zastosowany, zaś na skutek wniesienia kasacji przez Prokuratora

Generalnego opartej na tym przepisie, doszło do uchylenia wcześniejszego,

korzystniejszego dla skazanego w zakresie wymierzonej kary, wyroku Sądu

Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II AKa

I KZ 31/26

3

85/16. Należy podzielić stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w zaskarżonym

postanowieniu w kwestii obowiązywania przepisu art. 523 § 1a k.p.k., mimo

przedstawienia w tym zakresie derogacyjnego projektu prezydenckiego, na który

wskazuje skarżący. Tym samym argumentacja skazanego przedstawiona we

wniosku o wznowienie oraz w rozpatrywanym zażaleniu w postaci kwestionowania

treści przepisu art. 523 § 1a k.p.k., czy też potrzeby wystąpienia z pytaniem prawnym

do Trybunału Konstytucyjnego, nie może wywołać zamierzonego skutku w postaci

wznowienia postępowania.

Reasumując, na gruncie złożonego przez T. P. wniosku o wznowienie, już

prima vista jasny był brak okoliczności wskazujących na zmaterializowanie się

którejkolwiek z podstaw wznowieniowych wskazanych w rozdziale 56 k.p.k., co

słusznie skutkowało jego uznaniem za oczywiście bezzasadny, a w konsekwencji

odmową jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k. Stanowiska tego w żadnym stopniu

nie podważa argumentacja przedstawiona w zażaleniu skarżącego. W ocenie Sądu

Najwyższego w niniejszej sprawie nie zaistniały także żadne podstawy do jego

wznowienia z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[J.J.]

[r.g.]