Sąd najwyższy

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2026 r., I KK 182/26, Sąd Najwyższy, w

uwzględnieniu kasacji Prokuratora Generalnego, uchylił prawomocne

postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt III

Kop 191/24, o przejęciu do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej kary łącznej 7

I KZ 33/26

2

lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem karnym nr 266 z dnia 30 kwietnia

2024 r. wydanym przez Trybunał w J. (Rumunia), utrzymanym w mocy przez Sąd

Apelacyjny w J. wyrokiem nr 652 z dnia 26 lipca 2024 r. i przekazał sprawę Sądowi

Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia, na podstawie art. 538 §

2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 k.p.k. w zw. z art. 611to § 1

k.p.k., Sąd Najwyższy zastosował wobec skazanego J. A. środek zapobiegawczy w

postaci tymczasowego aresztowania na okres miesiąca, to jest do dnia 25 lipca

2026 r.

Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego.

We wniesionym zażaleniu zarzucił:

- naruszenie art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 611to § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że

sam fakt wydania wobec skazanego prawomocnego wyroku i konieczność

zabezpieczenia postępowania w przedmiocie wykonania orzeczenia uzasadniają

zastosowanie tymczasowego aresztowania, bez ustalenia konkretnych okoliczności

świadczących o rzeczywistej potrzebie zastosowania tego środka wobec tej osoby;

- naruszenie art. j251 § 3 zd. 2 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia

niewyjaśniającego, jakie konkretnie okoliczności przemawiały za koniecznością

zastosowania tymczasowego aresztowania oraz dlaczego środki nieizolacyjne

uznano za niewystarczające;

- naruszenie art. 257 § 1 k.p.k. poprzez zastosowanie środka izolacyjnego bez

uprzedniego rozważenia czy cele postępowania mogą zostać osiągnięte przy

zastosowaniu środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym.

W oparciu o te zarzuty autor zażalenia wniósł o:

- zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości;

- zastosowanie wobec J. A. wolnościowych środków zapobiegawczych,

przewidzianych ustawą, pozwalających na zabezpieczenie postępowania w sposób

realny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie obrońcy nie jest zasadne.

Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że w zaskarżonym

postanowieniu doszło do naruszenia art. 249 § 1 k.p.k.

I KZ 33/26

3

Zebrane w sprawie dowody, których potwierdzenie stanowi prawomocny

wyrok sądu rumuńskiego, nie tylko uprawdopodobniają, lecz wręcz przesądzają o

popełnieniu przez skazanego zarzucanych mu czynów. Pisemne motywy

postanowienia Sądu Najwyższego wskazują też wprost, że konieczność

zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania wynika z faktu wymierzenia J. A.

kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy

skazany odbył dotychczas dopiero 2 lata i 9 miesięcy tej kary, zastosowanie w

miejsce tymczasowego aresztowania środków zapobiegawczego o charakterze

wolnościowym uprawdopodabniałoby ryzyko podjęcia przez niego działań

zmierzających do uniknięcia odbycia pozostałej do wykonania kary.

Nie doszło też do naruszenia art. 611to § 1 k.p.k., który wprost przewiduje

możliwość wydania postanowienia o tymczasowym aresztowaniu celem

zapewnienia, że skazany pozostanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do

czasu podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, gdyż to właśnie

wymiar pozostałej do odbycia kary determinuje w tym wypadku, np. ryzyko ucieczki

lub ukrycia się przez skazanego.

Bez wpływu na zasadność stosowania środka zapobiegawczego o

charakterze izolacyjnym pozostaje też okoliczność, że po ponownym rozpoznaniu

sprawy, wobec skazanego J. A. może być orzeczona kara łączna w maksymalnym

rozmiarze 6 lat. Ponad 3-letni wymiar pozostałej do odbycia kary czyni w pełni

uprawnione stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o niezbędności

zastosowania tymczasowego aresztowania dla zabezpieczenia prawidłowego toku

dalszego postępowania po uchyleniu przez Sąd Najwyższy – postanowieniem z

dnia 25 czerwca 2026 r., I KK 182/26 – postanowienia Sądu Okręgowego w

Poznaniu z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt III Kop 191/24 i przekazaniu sprawy temu

Sądowi do ponownego rozpoznania.

Powyższa okoliczność czyni też niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 251 §

3 zd. 2 k.p.k. oraz art. 257 § 1 k.p.k.

Surowość kary pozostającej do wykonania, która skutkowała – zdaniem

Sądu Najwyższego – niezbędnością zastosowania środka zapobiegawczego o

charakterze izolacyjnym jest przecież równoznaczna z uznaniem, że inne środki

zapobiegawcze, poza tymczasowym aresztowanie, nie byłyby wystarczające.

I KZ 33/26

4

Ponieważ jednocześnie, wydając zaskarżone postanowienie Sąd Najwyższy

nie ujawnił okoliczności nakazujących odstąpienie od stosowania tymczasowego

aresztowania wynikających z art. 259 § 1 k.p.k., a argumentacji zawartej w

zaskarżonym postanowieniu wniesione zażalenie nie podważyło, należało orzec jak

w części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia.

Przewodniczący: SSN (Tomasz Artymiuk)

Sędziowie: SN (Marek Pietruszyński)

SN (Waldemar Płóciennik)

[J.J.]

[a.ł]