Prokurator chciał wyłączyć siedmiu sędziów SN od rozstrzygania zagadnienia prawnego. SN nie rozpoznał wniosku

Pismem z dnia 19 stycznia 2026 r. (złożonym w Sądzie Najwyższym w dniu

20 stycznia 2026 roku, w przeddzień zaplanowanego w sprawie posiedzenia), z

podaniem podstaw prawnych w postaci art. 41 § 1 k.p.k., art. 42 § 1 k.p.k. i art. 45 §

1 k.p.k., prokurator Prokuratury Okręgowej delegowany do Prokuratury Krajowej w

I KZP 4/25

2

punkcie I wniósł o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego: Z.K., A.B., A.D., P.K.,

A.R., S.S. i R.W. od „rozstrzygania zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. akt I

KZP 4/25”. Pierwotną podstawą sformułowanego żądania jest kwestia trybu objęcia

pełnionych obecnie urzędów sędziów Sądu Najwyższego przez wyżej wskazane

osoby przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw. W konsekwencji wnioskujący przywołał także wybrane

orzeczenia trybunałów międzynarodowych odnoszących się do okoliczności

powołania sędziów podnosząc, że ich udział w składzie orzekającym powoduje, że

skład ten nie spełnia wymogów sądu ustanowionego ustawą, bezstronnego i

niezawisłego – określonych w art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii

Europejskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4

listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej

protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz w art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – wobec czego osoby te nie mogą orzekać, a

zatem podejmować uchwał. Prokurator dodał, że sędziowie objęci wnioskiem nie

respektują Konstytucji RP, prawa unijnego i orzeczeń trybunałów europejskich, co

wyraża się w ubieganiu się przez nich o stanowiska sędziów Sądu Najwyższego, a

następnie orzekaniu w tym sądzie. Nie wskazał przy tym żadnych okoliczności,

które miałyby wpływać na bezstronność wyznaczonych członków składu

orzekającego.

W części drugiej pisma wystąpiono o „odstąpienie od podejmowania uchwały

dotyczącej zagadnienia prawnego będącego przedmiotem zwołanego w sprawie

sygn. akt I KZP 4/25 posiedzenia, gdyż z uwagi na przywołane w pkt. I okoliczności

„wyznaczony skład nie posiada zdolności do podejmowania uchwał”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd Najwyższy (w tym składzie) był władny

wydać niniejsze postanowienie. Wynikający bowiem z art. 42 § 3 k.p.k. obowiązek

powstrzymania się sędziego od udziału w sprawie ma zastosowanie i uzasadnienie

tylko wtedy, gdy wniosek o jego wyłączenie w ogóle podlega rozpoznaniu.

Natomiast, gdy zachodzi podstawa do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie

I KZP 4/25

3

ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż sędzia, którego ten wniosek dotyczy, nie

może brać udziału w wydaniu takiego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 21 lipca

2011 r., I KZP 6/11, OSNKW 2011, z. 8, poz. 66; postanowienie SN z 14 stycznia

2026 r., II KB 118/25; postanowienie SN z 15 stycznia 2026 r., I KK 424/25; D.

Wysocki, Glosa (do postanowienia SN z 21 lipca 2011 r., I KZP 6/11), OSP 2012, z.

3, s. 207-209; J. Kosonoga w: Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do

art. 1-166, red. R. A. Stefański, S. Zabłocki, LEX 2017, art. 41, teza 73-74; M.

Rogacka-Rzewnicka [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych

przepisów, red. D. Szumiło-Kulczycka, LEX 2022, art. 41, teza 3; H. Paluszkiewicz

[w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. K. Dudka, wyd. 3, Warszawa

2023, art. 41, teza 11; D. Świecki [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I.

Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX 2025, art. 41, teza 18-19; W.

Jasiński [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Skorupka, wyd. 7,

Legalis 2026, art. 41, Nb 20 wraz z powołaną dalszą literaturą).

Złożony w niniejszej sprawie wniosek należy uznać za niedopuszczalny z

mocy ustawy, co skutkować musi pozostawieniem go bez rozpoznania.

Na wstępie wskazać należy (choć realnie nie ma to znaczenia dla

rozstrzygnięcia kwestii wniosku), na podjęcie przez prokuratora działania poza

udzielonym mu upoważnieniem, na które powołał się w treści wniosku i które

załączył do złożonego pisma. Otóż w przedłożonym Sądowi Najwyższemu

„Upoważnieniu nr […] z dnia […] 2026 r., nr […], sygn. akt I KZP 4/25”, podpisanym

przez W.Ż., jako podstawę prawną wskazano art. 3 § 1 pkt 2 i art. 9 § 1 ustawy z

dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze oraz art. 85 § 3 ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym. Nadto, prokurator Prokuratury Okręgowej w

Warszawie A.P. upoważniony został „do udziału w dniu 21 stycznia 2026 r. w

postępowaniu o sygn. akt I KZP 4/25”. Odnosząc się zatem do tego dokumentu

dostrzec należy, że dwie spośród trzech wskazanych jego podstaw prawnych nie

odnoszą się do sprawy, na potrzeby której je sporządzono. Pierwszy przepis

dotyczy bowiem wykonywania przez prokuratorów obowiązków przez wytaczanie

powództw w sprawach cywilnych oraz składanie wniosków i udział w postępowaniu

sądowym w sprawach cywilnych, z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych, jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, interesu społecznego,

I KZP 4/25

4

własności lub praw obywateli. Rozpoznawana w Izbie Karnej Sądu Najwyższego

sprawa o sygn. I KZP 4/25 z pewnością nie jest sprawą, o której mowa w

przywołanej normie prawnej. Po wtóre zaś, także art. 85 § 3 ustawy o Sądzie

Najwyższym nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie z § 1

tej jednostki redakcyjnej, to „o posiedzeniu pełnego składu Sądu Najwyższego lub

składu izby albo połączonych izb zawiadamia się Prokuratora Generalnego”. Nie

ma więc tam mowy o posiedzeniu składu 7 sędziów (por. K. Szczucki, Ustawa o

Sądzie Najwyższym. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2021, s. 446-447). Co prawda

art. 85 § 2 przewiduje, że „o posiedzeniu Sądu Najwyższego wyznaczonym w celu

rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego zawiadamia się ponadto obrońców oraz

pełnomocników w osobach adwokatów i radców prawnych, a także osoby

uprawnione do sporządzania skargi kasacyjnej w sprawach cywilnych”, to jednak

norma ta na gruncie procedury karnej niewątpliwie ma zastosowanie jedynie do

spraw, o których mowa w art. 441 k.p.k. Tylko w nich bowiem uczestniczyć mogą

obrońcy i pełnomocnicy. Postępowanie przewidziane w art. 83 § 1 ustawy o Sądzie

Najwyższym udziału obrońców i pełnomocników nie przewiduje. Już jedynie na

marginesie zauważyć trzeba, że w toku czynności przygotowawczych

postępowania ani Prezes Sądu Najwyższego, ani Przewodniczący Wydziału I nie

kierowali do Prokuratora Generalnego żadnych pism lub zawiadomień. Norma

zatem wynikająca z art. 85 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym mogłaby mieć w

realiach sprawy zastosowanie jedynie wówczas, gdyby Prokurator Generalny

zgłosił swój udział w tym postępowaniu, czego jednak dotąd nie uczynił.

Wskazać jednocześnie należy, że przedłożony dokument jednoznacznie

upoważnia opisanego w nim prokuratora „do udziału w dniu 21 stycznia 2026 r. w

postępowaniu o sygn. akt I KZP 4/25”. Nie ma tam zaś mowy o możliwości

podejmowania jakichkolwiek działań w sprawie I KZP 4/25, w której posiedzenie

wyznaczono na dzień 21 stycznia 2026 r. w innej dacie niż dokładnie wskazana

przez Prokuratora Generalnego. Precyzyjnie bowiem wskazano, że prokurator

może podjąć swoje czynności w tej sprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. (przy czym

życzliwa interpretacja nakazuje Sądowi Najwyższemu przyjąć, że nie tylko

sprowadzające się do udziału, ale wszelkiego rodzaju aktywności z tym związanej).

I KZP 4/25

5

Tymczasem złożone pismo nosi datę 19 stycznia 2026 r., a do Sądu Najwyższego

wpłynęło w dniu 20 stycznia 2026 r.

Tym niemniej, Sąd Najwyższy uznał, że należy ocenić przedmiotowy

wniosek jako pismo złożone przez prokuratora działającego bez upoważnienia

Prokuratora Generalnego W.Ż., ale delegowanego do Prokuratury Krajowej

Departamentu Postępowania Sądowego, co znajdujące swoją podstawę w treści

art. 5 i art. 17 § 2 Prawa o prokuraturze oraz § 23 pkt 4 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 7 kwietna 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania

powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.

Analizując zaś stronę formalną pisma prokuratora i jego argumentację, Sąd

Najwyższy po pierwsze musi zwrócić uwagę, że przedstawione przezeń

okoliczności nie mogą zostać rozpoznane w trybie art. 41 § 1 k.p.k. Powyższe

stanowisko jasno wynika bowiem z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca

2020 r., sygn. akt P 22/19, gdzie wskazano, iż art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r.

poz. 30), w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie

sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której

wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020

r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Niezależnie od powyższego, w orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie

podkreśla się również, że wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być

wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem i to

niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze

nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m. in. postanowienia SN: z 21 czerwca

2023 r., IV KK 460/19; z 31 października 2023 r., V KK 358/23). Podnoszone

zarzuty nie mogą mieć bowiem charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych

grup powołanych sędziów (zob. postanowienie SN z 10 sierpnia 2023 r., V KK

162/22).

I KZP 4/25

6

Także z brzmienia art. 29 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym, dodanego ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o

Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259)

wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie

mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z

udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności.

Zresztą, skoro ustawa ta w sposób szczególny reguluje badanie kwestii

bezstronności sędziego w kontekście okoliczności towarzyszących powołaniu

sędziego oraz jego postępowania po powołaniu (art. 29), to w tym zakresie stanowi

ona lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania

określonych w niej przesłanek w ogólnej procedurze (zob. postanowienie SN z 26

stycznia 2023 r., V KK 485/21). W każdym postępowaniu sądowym, również w

postępowaniu karnym, obowiązuje przy tym zasada niekonkurencyjności środków

ochrony prawnej. Zgodnie z nią podmiotowi znajdującemu się w określonej sytuacji

procesowej przysługuje tylko jeden – stosowny – środek prawny. Ustawodawca

przewidział dwie podobne instytucje prawne (z odesłaniem w przypadku instytucji

testu niezawisłości i bezstronności do odpowiedniego stosowania przepisów o

wyłączeniu sędziego), które w prewencyjny sposób umożliwiają kontrolę

bezstronności sędziego. Z uwagi jednak na to, że instytucje te różnią się zarówno

zakresem przedmiotowym, jak i procedurą stosowania, powinny być one stosowane

w odmiennych okolicznościach, w żadnym zaś razie nie powinny być stosowane

zamiennie (zob. szerzej uchwałę siedmiu sędziów NSA z 3 kwietnia 2023 r., I FPS

3/22, ONSA i WSA 2023, nr 4, poz. 52; zob. też np. postanowienia SN: z 26

stycznia 2023 r., V KK 485/21; z 20 listopada 2024 r., I NB 11/23; z 19 marca 2025

r., III CB 64/24; z 18 września 2025 r., II KB 49/25; z 7 stycznia 2026 r., I KS 7/25).

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, iż procedowanie

w trybie art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z treści wniosku o wyłączenie sędziego

wynika, że dotyczy on wyłącznie kwestii przewidzianych w art. 29 § 5 ustawy o

Sądzie Najwyższym jest niedopuszczalne, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie.

Podstawę wniosku stanowią tu bowiem wyłącznie okoliczności dotyczące

powołania sędziów. Również jednak przywołany przez prokuratora art. 29 § 6 pkt 1

i § 7 ustawy o Sądzie Najwyższym nie ma w tej sprawie zastosowania, albowiem

I KZP 4/25

7

dotyczy on wyłącznie spraw, w których Sąd Najwyższy rozpoznaje środki

zaskarżenia; w wypadku tej sprawy mamy do czynienia z postępowaniem o

charakterze ustrojowym prowadzonym na podstawie art. 83 ustawy o Sądzie

Najwyższym, który nie obejmuje rozstrzygania o jakimkolwiek środku zaskarżenia.

Podkreślić także należy drugą zasadniczą kwestię, mającą znaczenie w

kontekście istoty wniosku i jego argumentacji, a mianowicie stanowiska

przedstawionego przez Sąd Najwyższy już w uchwale z 9 listopada 2021 r., I KZP

5/21 (OSNK 2022, z. 1, poz. 1), gdzie jasno i stanowczo stwierdzono, że z uwagi na

charakter niniejszej sprawy (I KZP 4/25, rozstrzygającej abstrakcyjne zagadnienie

prawne), nie jest ona objęta zakresem art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności, a zatem w jej realiach nie aktualizuje się

potrzeba odnoszenia się do kwestii dotyczących obsady sądu (zob. analogicznie w

uchwale z 9 listopada 2021 r., I KZP 6/21, OSNK 2022, z. 1, poz. 2). W tym stanie

rzeczy obszernie przywoływane we wniosku rozstrzygnięcia trybunałów

międzynarodowych, w szczególności odnoszące się do już nieistniejącej Izby

Dyscyplinarnej oraz Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, nie mają

żadnego znaczenia nie tylko dlatego, że przedmiotowe zagadnienie prawne

rozpoznawane jest w Izbie Karnej Sądu Najwyższego, ale i dlatego, że niniejsza

sprawa I KZP 4/25, zainicjowana wnioskiem Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego, a dotycząca rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego abstrakcyjnego zagadnienia prawnego nie ma charakteru, o którym

mowa w art. 6 EKPCz (nie jest indywidualną sprawą obywatela, którego

jakiekolwiek podstawowe prawa lub wolności choćby potencjalnie mogłyby zostać

naruszone).

Nie sposób również pominąć, że prokurator, podkreślając w złożonym

wniosku znaczenie „wadliwości powołania, którą szczegółowo omówiono w

uchwale połączonych Izb z 23 stycznia 2020 r.” konsekwentnie pomija wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., wydany w sprawie U 2/20. W

tymże wyroku TK z dnia 20 kwietnia 2020 r., przywołują w złożonym wniosku m.in.

orzeczono, że uchwała ta jest niezgodna z: art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183

ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej; - art. 6 ust. 1 Konwencji o

I KZP 4/25

8

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4

listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej

Protokołem nr 2. Nie można przy tym bez jawnego i rażącego pogwałcenia normy

art. 190 ust. 1 Konstytucji, podzielić tezy, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego

jest tzw. wyrokiem nieistniejącym (por. uzasadnienie postanowienia SN z 3

listopada 2021 r., IV KO 86/21). Wskazana uchwała trzech połączonych Izb Sądu

Najwyższego utraciła więc swój walor normatywny i nie wywiera skutku, o którym

mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym. Można

ją natomiast traktować jako jeden z wyrażanych przez judykaturę poglądów

prawnych, co też w rzeczywistości niejednokrotnie ma miejsce (zob np.

postanowienia SN: z 28 lutego 2023 r., III KK 23/23; z 7 grudnia 2023 r., I KK

162/23; z 13 czerwca 2024 r., II KO 36/24, OSNK 2024/9/47; z 1 października 2024

r., I USK 184/24; z 14 października 2024 r., I ZO 91/23; z 29 października 2024 r., II

USK 352/23; z 4 marca 2025 r., III KS 45/24).

Należy także zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu swego stanowiska

prokurator powołuje się także na nieprawdziwe okoliczności nie mające realnego

odniesienia w istniejących realiach, a mające stanowić wsparcie dla przedstawionej

argumentacji, w zakresie powołania określonych sędziów do Izby Dyscyplinarnej,

czy też do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Tymczasem wydaje

się, że podstawowa umiejętność odszukania aktów powołania, zamieszczonych i

publicznie dostępnych przecież w Dzienniku Urzędowym RP Monitor Polski (można

także sięgnąć do literatury: A. Roch, Czy w Sądzie Najwyższym istotnie stworzono

sąd wyjątkowy w rozumieniu art. 175 ust. 2 Konstytucji RP? – polemika, Palestra 7-

8/2020, s. 195-196) z pewnością pozwoliłaby autorowi wniosku na trafną

konstatację, że powołania ww. osób nastąpiły do pełnienia urzędu na stanowiskach

sędziów Sądu Najwyższego, nie zaś na stanowiska w określonych izbach tego

Sądu.

Oczywistym nieporozumieniem jest też stwierdzenie prokuratora, że skład

objętych wnioskiem sędziów Sądu Najwyższego „wykreowany został w sposób

zależny od ówczesnej władzy wykonawczej” (z czasów ich powołania do SN).

Pomijając nie tylko absurdalność, ale wręcz obraźliwość postawionej tezy –

wskazać wypada, że ww. sędziowie SN uzyskali powołania w okresie od 19

I KZP 4/25

9

września 2018 r. do 19 czerwca 2024 r., co również już na pierwszy rzut oka, nawet

osoby o jedynie podstawowej wiedzy obywatelskiej, całkowicie dyskredytuje

twierdzenia autora pisma.

Jedynie informacyjnie wskazać trzeba, że punkt drugi wniosku,

sprowadzający się do postulatu odstąpienia przez Sąd Najwyższy od

podejmowania uchwały dotyczącej zagadnienia prawnego będącego przedmiotem

zwołanego w sprawie o sygn. akt I KZP 4/25 posiedzenia, gdyż podejmowanie

uchwały jest nieuprawnione i bezprzedmiotowe – będzie on przedmiotem rozważań

składu podejmującego rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Reasumując, wobec oczywistego braku możliwości merytorycznego

rozpoznania wniosku prokuratora, uwzględniając także treść adekwatnego

zarządzenia Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Karnej (z dnia 25

listopada 2025 r., Nr 21/2025), Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Stanisław Stankiewicz

[WB]

[r.g.]