Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość, bo nie wskazano konkretnych zaniedbań sądu

Skargą datowaną na 21 lutego 2026 r. M.J., zastępowany przez

profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania

toczącego się przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. II KK 318/25.

Ponadto, w treści uzasadnienia skargi, pełnomocnik skarżącego domagał się,

przed wyznaczeniem składu, wyłączenia sędziów.

W uzasadnieniu wniesionej skargi pełnomocnik skarżącego nie przytoczył

okoliczności uzasadniających żądanie, szeroko natomiast wypowiedział się

na temat wadliwości powołań sędziowskich po 2018 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 104/26

2

Odnośnie do wniosku o wyłączenie sędziów, Sąd Najwyższy na podstawie

art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. pozostawił

go bez rozpoznania.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie już wyjaśniano,

że stronie nie przysługuje wniosek o wyłączenie sędziego niewyznaczonego

do rozpoznania sprawy. Od udziału w sprawie może być wyłączony tylko

ten sędzia, który wyznaczony został do jej rozpoznania (zob. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2010 r., WD 3/10).

Co równie istotne, wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być

wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem

i to niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze

nominacyjnej doszło do tego powołania. Podnoszone zarzuty nie mogą mieć

bowiem charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych

sędziów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2026 r.,

V KK 455/25).

Mając na uwadze powyższe, skoro wniosek został złożony przed

wylosowaniem składu, to w konsekwencji dotyczył sędziów niewyznaczonych

do rozpoznania sprawy. Wniosek o wyłączenie sędziów niewyznaczonych

do jej rozpoznania jest nieskuteczny.

Z powyższych względów wiosek o wyłączenie sędziów należało pozostawić

bez rozpoznania, dlatego też Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

Przechodząc do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wskazać

trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725; dalej: "u.s.p.p.") strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

I NSP 104/26

3

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W art. 6 ust. 1 i 2 u.s.p.p. określono wymagania formalne skargi

na przewlekłość. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym

dla pisma procesowego. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.s.p.p., skarga powinna

zawierać: (pkt 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz (pkt 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających

żądanie.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.s.p.p., skargę niespełniającą wymagań

przewidzianych w art. 6 ust. 2 u.s.p.p. sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca

bez wzywania do uzupełnienia braków.

W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga

na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych

z art. 6 ust. 2 u.s.p.p., gdyż nie przytacza okoliczności uzasadniających żądanie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że skarga spełnia wymagania

formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p., o ile skarżący w uzasadnieniu

skargi szczegółowo wskaże, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki

w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania

bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 103/05; postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07).

Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi.

Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania, przed jakim organem,

doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie konkretnie

czynności procesowe zostały podjęte przez dany sąd wadliwie lub nie zostały

podjęte w ogóle) i czym została spowodowana. Bez wskazania powyższych

okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie dokonać oceny czynności

sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz analizując treść skargi, Sąd Najwyższy

doszedł do przekonania, że nie wskazuje ona konkretnych czynności procesowych,

które zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle,

a które miałyby prowadzić do przewlekłości postępowania. W szczególności

I NSP 104/26

4

nie spełnia warunku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. uzasadnienie skargi,

które sprowadza się do przytoczenia ocen skarżącego dotyczących wadliwości

powołań sędziowskich po 2018 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9

ust. 1 u.s.p.p., wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. odrzucił skargę (pkt 2 postanowienia).

Oktawian Nawrot

[P.Sz.]

[a.ł]