Sąd najwyższy

Pismem datowanym 29 marca 2026 r. R. S. złożył skargę „na bezczynność”

w sprawie przed Sądem Najwyższym o sygn. akt I K 37/22, albowiem Sąd

Najwyższy w sprawie kasacyjnej nie przeprowadził „testu niezawisłości”, „co do

SSO we Wrocławiu del. do SA we Wrocławiu X. Y.”, który orzekał w sprawie II AKa

45/21” , wnosząc między innymi o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 50000 zł

od Skarbu Państwa (1), „przywrócenie sprawy I KK 37/22 na wokandę i

przeprowadzenie «Testu niezawisłości« co do w/w sędziego”(2), zwolnienie z

opłaty od wniesienia skargi na rzecz Skarbu Państwa (3).

I NSP 146/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), warunkiem dopuszczalności

skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest jej wniesienie w

postępowaniu służącym rozpoznaniu sprawy. Skarga na przewlekłość ma bowiem

przede wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie przewlekłości przez

dyscyplinowanie sądu meriti do podejmowania czynności terminowych

prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że skarga na

przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu nie

może odnieść skutku (zob. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28

marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 sierpnia

2014 r., III SPP 159/14, z 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14; z 3 września 2019 r.,

I NSP 73/19; z 12 października 2023 r., I NSP 154/23; z 26 listopada 2024 r.,

I NSP 402/24).

Wyrażony w art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość termin do

wniesienia skargi jest zachowany, jeżeli skarga została złożona na tym etapie

postępowania karnego, którego dotyczy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 10 czerwca 2008 r., KSP 2/08 wraz z przytoczonym tam orzecznictwem). Zatem

również w przypadku postępowania przed Sądem Najwyższym dopuszczalne jest

złożenie skargi jedynie do momentu zakończenia tego postępowania.

Skarga dotyczy postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I

K 37/22. Z akt tej sprawy wynika, że postępowanie przed Sądem Najwyższym w

sprawie o sygn. akt I K 37/22 zostało prawomocnie zakończone z dniem 18

października 2023 r. wydaniem postanowienia, którym Sąd Najwyższy oddalił

kasację obrońcy skarżącego jako oczywiście bezzasadną i zwolnił skazanego od

kosztów postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa (k. 342 akt

I NSP 146/26

3

sprawy I K 37/22). Tym samym skarga na przewlekłość postępowania w sprawie I

K 37/22 jako wniesiona po zakończeniu postepowania w sprawie,

jest niedopuszczalna i należało pozostawić ją bez rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.

w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł, jak w sentencji.

Na podstawie art. 623 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw.

z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, Sąd Najwyższy

zwolnił skarżącego od opłaty oraz od wydatków niniejszego postępowania.

Grzegorz Żmij

[kf]

[r.g.]