Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość w sprawie z Sądu Apelacyjnego

B. L. pismem z 15 stycznia 2026 r., które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego 16

stycznia 2026 r., a do Sądu Najwyższego 7 kwietnia 2026 r., działając w imieniu

własnym, wniosła skargę na przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się

przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie o sygn. akt I ACa 805/24 oraz o

zasądzenie kwoty 2000 zł. W dalszej części pisma zawarła także wniosek o

zwolnienie od opłaty od skargi. Jako podstawę prawną podała ustawę z dnia 17

czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, art. 45

Konstytucji RP, art. 6 EKPC, art. 47 Karty Praw Podstawowych oraz wyroki ETPCz.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 151/26

2

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w

postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające

do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to

konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga na

przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane dla

pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić, że jest to

wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może zawierać

żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

Skarga złożona przez B. L. nie spełnia wymogów przewidzianych w treści art.

6 ust. 2 u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca taką skargę bez wzywania do uzupełnienia braków.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo

wskazać musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego

sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania

sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob.

I NSP 151/26

3

postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; z 9

stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na

jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona

polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd

wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z

21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania

powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w

oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r., I NSP

264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić w

odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy i który

objęty jest zakresem właściwości Sądu Najwyższego. Wymóg powyższy nie został

w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia ani wadliwości

po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa skarżącej do

rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany za

niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Pismo skarżącej

nie zawiera właściwego uzasadnienia, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony

jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona przez

B. L. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych

określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.

podlega odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do

jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

JW.

[r.g.]

I NSP 151/26

4