Sąd Najwyższy oddalił skargę na przewlekłość apelacji w sprawie o odszkodowanie

Pismem z 9 kwietnia 2026 r., które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego

w Warszawie 13 kwietnia 2026 r., A. S., działając w imieniu własnym, wniósł skargę

na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym w

Warszawie w sprawie o sygn. akt II AKa 117/25. W treści skargi zawarto żądanie

stwierdzenia, że w ww. sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania, wydania

Sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia czynności to jest

natychmiastowego wydania Skarżącemu fizycznej kopii dowodu z płyty DVD-R,

znajdującej się w kopercie o oznaczeniu [….] na karcie 75(75) akt sprawy o sygn.

[…] znajdującej się w aktach sprawy oraz wyznaczenie terminu rozprawy, a także

I NSP 176/26

2

o przyznania od Skarbu Państwa na rzecz Skarżącego kwoty 20 000,00

(dwadzieścia tysięcy) złotych.

W uzasadnieniu skargi na przewlekłość postępowania Skarżący podniósł,

że sprawa trwa w Sądzie Apelacyjnym od ponad roku i że Sąd nie podjął czynności

zmierzających do jej zakończenia. Ponadto przedstawiono kalendarium zdarzeń

w sprawie, wyjaśniono konsekwencje nierozpoznania ww. wniosku.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie pismem z 8 czerwca 2025 r.,

które wpłynęło do Sądu Najwyższego tego samego dnia, wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi stwierdził, że skarga została wniesiona 13 kwietnia

2026 r. oraz przedstawił czynności podejmowane w sprawie, a także argumentację

wobec żądań Skarżącego i powodów, dlaczego sprawa nie została jeszcze

zakończona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”) strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Równocześnie stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości

postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość

czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego

I NSP 176/26

3

postępowanie w sprawie albo czynności podjętych przez prokuratora

prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu

zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez sąd

lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy

egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego.

Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania

od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim

etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej

i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych

w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony,

która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Przewlekłość postępowania może nastąpić zarówno wtedy,

gdy sąd nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje,

ale są one nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu

sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15).

Wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających skargę na przewlekłość

postępowania nie może polegać na zakwestionowaniu ogólnego czasu trwania

postępowania, lecz powinno wskazywać na określone czynności procesowe,

których sąd nie podjął lub podjął z nieuzasadnioną zwłoką bądź też dokonał

ich wadliwie (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20).

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy

należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. W dotychczasowym orzecznictwie

Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że naruszeniem prawa strony do rozpoznania

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki jest m.in. wielomiesięczna bezczynność sądu

polegająca na niewyznaczaniu rozprawy, trwająca co najmniej 12 miesięcy

(patrz: postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

z 16 marca 2006 r., III SPP 10/06; z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; z 18 maja

2016 r., III SPP 53/16; z 14 marca 2007 r., III SPP 3/07; z 22 stycznia 2019 r.,

I NSP 68/18; z 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; z 16 maja 2019 r., I NSP 28/19;

z 21 maja 2019 r., I NSP 21/19; z 14 czerwca 2019 r., I NSP 37/19; z 5 kwietnia

2022 r., I NSP 66/22; z 7 lipca 2022 r., I NSP 204/22; z 23 listopada 2022 r.,

I NSP 312/22; z 18 stycznia 2023 r., I NSP 373/22), jakkolwiek w części orzeczeń

I NSP 176/26

4

wskazuje się, że także krótsza, np. ośmiomiesięczna bezczynność sądu,

naruszyć może prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 maja

2013 r., III SPP 51/13; z 17 grudnia 2013 r., III SPP 242/13; z 27 marca 2019 r.,

I NSP 88/18). Podobnie przyjmował Naczelny Sąd Administracyjny

(zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 lipca 2006 r.,

I OPP 64/06; z 24 kwietnia 2008 r., I OPP 16/08; z 4 czerwca 2008 r., I OPP 20/08;

z 24 lipca 2008 r., I OPP 23/08 oraz z 21 kwietnia 2010 r., II OPP 10/10).

Ten utrwalony standard orzeczniczy wyznacza swoiste domniemanie

co do zaistnienia przewlekłości postępowania lub braku tejże. Jednakże powinien

być on stosowany przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, o których mowa

w art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość i w szczególnych przypadkach

domniemanie to może być wzruszone (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 18 stycznia 2023 r., I NSP 373/22).

W powołanym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że znamiona

przewlekłości przypisuje się z reguły dopiero kilkunastomiesięcznej lub dłuższej

bezczynności sądu drugiej instancji w wyznaczeniu terminu rozprawy odwoławczej.

Kilkumiesięczny okres oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy apelacyjnej

mieści się w pojęciu rozsądnego terminu, w którym sprawa może oczekiwać

na jej rozpoznanie. Jedynie wyjątkowo krótsze okresy bezczynności mogą

uzasadniać stwierdzenie przewlekłości postępowania (postanowienie

Sądu Najwyższego z 22 lipca 2014 r., III SPP 123/14; z 18 stycznia 2023 r.,

I NSP 373/22).

Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, każdy ma prawo do sprawiedliwego

i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy,

niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada

1950 r. wynika obowiązek takiego zorganizowania systemu jurysdykcyjnego,

aby właściwe sądy mogły podołać rozstrzyganiu spraw sądowych w rozsądnych

terminach. Także art. 6 § 1 k.p.c., nakłada na sąd powinność przeciwdziałania

przewlekaniu postępowania. Z mocy art. 391 § 1 k.p.c. te procesowe dyrektywy

mają odpowiednie zastosowanie do postępowania przed sądem drugiej instancji.

I NSP 176/26

5

W tym zakresie nie wyłączają bezprawności zachowania sądu okoliczności

złej organizacji pracy, zwiększenie się wpływu spraw do sądu, czy niewystarczająca

obsada wydziału (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 marca 2006 r.,

III SPP 10/06, OSNP 2007, nr 7-8, poz. 120; z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06,

OSNP 2007, nr 7-8, poz. 121). Oczywiście, nie jest to równoznaczne z tym,

że brak bezzwłocznego wyznaczenia rozprawy zawsze prowadzić będzie

do odpowiedzialności deliktowej organu.

Sąd Najwyższy podziela przytoczone wyżej poglądy i w zaistniałych

okolicznościach nie dostrzega przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie.

Skarżący wniósł skargę w sprawie prowadzonej przez Sąd Apelacyjny

w Warszawie pod sygn. akt II AKa 117/25. Przebieg czynności sądowych

był następujący: wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie

o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne stosowanie środka przymusu

wobec A. S. zapadł 22 stycznia 2025 r. Apelację od ww. wyroku wniósł

reprezentant Skarbu Państwa – [...] w Warszawie. Akta sprawy wraz z apelacją

wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Warszawie 25 marca 2025 r. W miesiącach od

listopada 2025 r. oraz styczeń i luty 2026 r. wykonywano w czynności związane z

wnioskiem o udostępnienie akt sprawy. Z ustaleń Sądu Najwyższego i akt

przedmiotowej sprawy wynika, że Skarżący wielokrotnie składał wnioski

o ich udostepnienie: tj. m.in. 20 stycznia 2026 r., który został rozpoznany przez Sąd

Apelacyjny 26 stycznia 2026 r., (k. 125 i 131), a następnie 16 lutego 2026 r. (k. 132)

oraz 9 marca 2026 r. (k. 133).

Odnosząc się do przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w świetle

okoliczności sprawy – wbrew twierdzeniom Skarżącego – w sprawie

były podejmowane odpowiednie czynności zmierzające do jej rozpoznania.

Na dzień orzekania przez Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi na przewlekłość

postępowanie nie jest prowadzone zbyt długo, biorąc pod uwagę okoliczności.

Mając na względzie terminowość i prawidłowość czynności podjętych

przez Sąd Apelacyjny w Warszawie celem wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie, należy uznać, że nie trwa ono dużej niż to konieczne, a zatem

na dzień wniesienia skargi i orzekania przez Sąd Najwyższy nie zachodzą

podstawy do jej uwzględnienia.

I NSP 176/26

6

Należy zaznaczyć, że od wydania ostatnich zarządzeń nie upłynęło

ponad dwanaście miesięcy. Tymczasem w judykaturze za przewlekle zasadniczo

uznawane bywa takie postępowanie, w którym w danej instancji nie wyznaczono

rozprawy przez ponad 12 miesięcy (zamiast wielu zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2020 r., I NSP 67/20; z dnia 22 stycznia

2019 r., I NSP 71/18; z 31 października 2019 r., I NSP 134/19). Dodatkowo wobec

zarzutu Skarżącego, należy wskazać, iż ustawodawca nie wprowadził żadnych

kategorycznych terminów na rozpoznanie spraw sądowych. W orzecznictwie

wskazuje się, że w ustawie o skardze nie zakwalifikowano automatycznie

jako przewlekłego nawet postępowania, które trwa dużej niż 12 miesięcy.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie wyrażonym

w postanowieniu z dnia 1 października 2020 r., II S 6/08 (KZS 2008, nr 11, poz. 70),

które wielokrotnie aprobowano w judykaturze Sądu Najwyższego, nie można

oczekiwać rozpoznawania sprawy niezwłocznie po jej wniesieniu.

Niezwłoczne rozstrzyganie sprawy nie jest możliwe ani ze względów

organizacyjnych, ani nie byłoby to rozsądne wobec konieczności zapoznania

się sędziów z materiałami sprawy, czasu dla ich rozważenia i podjęcia decyzji,

wreszcie jej uzasadnienia. Chodzi o to, aby czynności te zabierały odpowiednią

ilość czasu, to jest odbywały się bez zbędnej zwłoki, która wskazywałaby

na bezczynność sądu lub bezproduktywność jego działań.

Zdaniem Sądu Najwyższego, biorąc pod uwagę dotychczasowe czynności

w przedmiotowej sprawie, nie doszło do przekroczenia przyjmowanego

w orzecznictwie terminu bezczynności lub opieszałości, aby można było przypisać

sądowi nieuzasadnioną zwłokę lub bezczynność prowadzącą do stwierdzenia

przewlekłości postępowania. Przekonanie Skarżącego, nie uwzględniające

okoliczności obiektywnych, nie może prowadzić do przypisania sądowi

bezczynności i w konsekwencji naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki, zwłaszcza, że Skarżący kwestionuje jedynie ogólny

czas trwania postępowania apelacyjnego. Sąd Najwyższy podziela interpretację

orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka na istotę prawa do sądu,

którą należy wiązać przede wszystkim z rzetelnym rozpatrzeniem sprawy,

a nie z szybkim jej rozpoznaniem.

I NSP 176/26

7

W ocenie Sądu Najwyższego w rozpoznawanej sprawie na dzień orzekania,

biorąc pod uwagę łączny dotychczasowy czas postępowania, zostały podjęte

właściwe czynności, w odstępie czasowym nie przekraczającym wymogów

rzetelnego procesu, zaś fakt, że dla Skarżącego nie są one wystarczające,

a sprawa nie została jeszcze rozpoznana, nie kwalifikuje w tym przypadku

do stwierdzenia, że już nastąpiła zarzucana przewlekłość postępowania toczącego

się przed Sądem Apelacyjny w Warszawie w sprawie o sygn. II AKa 117/25.

Z tych względów, na mocy art. 12 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania, skarga podlega oddaleniu.

Janusz Niczyporuk Elżbieta Karska Adam Redzik

JW.

[a.ł]