Sąd Najwyższy przekazał skargę na przewlekłość Sądowi Apelacyjnemu w Rzeszowie

Skargą z 18 listopada 2025 r. (data prezentaty) skarżący P. D. wniósł skargę

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w

postępowaniu toczącym się obecnie przed Sądem Apelacyjnym

w Rzeszowie o sygn. I ACa 1336/24. Skarżący imieniem własnym wniósł o:

stwierdzenie, że w postępowaniu tym nastąpiła przewlekłość postępowania,

która narusza jego prawa (1); zasądzenie odszkodowania od Skarbu Państwa

jako zadośćuczynienie za straty moralne w kwocie 20 000 zł (2).

I NSP 187/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy, ponieważ

właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Rzeszowie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725,

dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie

do rozpoznania skargi dotyczącej postępowania przed sądem apelacyjnym

lub Sądem Najwyższym. Jeżeli przedmiotem oceny jest przewlekłość postępowania

przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, to zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy

o skardze na przewlekłość „właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd

apelacyjny”.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przepisy

wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg

na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny

być interpretowane ściśle i literalnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24;

z 12 listopada 2024 r., I NSP 256/23; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24;

z 14 stycznia 2025 r., I NSP 426/24; z 16 stycznia 2025 r., I NSP 442/24;

z 11 marca 2025 r., I NSP 293/25; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25; z 21 maja

2025 r., I NSP 144/25; z 11 czerwca 2025 r., I NSP 173/25, z 18 września 2025 r.,

I NSP 289/25; z 26 listopada 2025 r., I NSP 349/25, z 26 listopada 2025 r.,

I NSP 366/25, z 26 listopada 2025 r., I NSP 396/25; z 11 grudnia 2025 r.,

I NSP 18/25; z 29 stycznia 2026 r., I NSP 497/25; z 29 stycznia 2026 r.,

I NSP 576/25; z 29 stycznia 2026 r., I NSP 6/26; z 3 lutego 2026 r., I NSP 510/25;

z 16 kwietnia 2026 r., I NSP 134/25).

Po przeprowadzeniu analizy treści skargi oraz akt sprawy, Sąd Najwyższy

doszedł do wniosku, że skarga obejmuje postępowanie przed Sądem Okręgowym

w Rzeszowie w sprawie o sygn. I C 608/20 i Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie

I NSP 187/26

3

o sygn. I ACa 1336/24. Samo oświadczenie wnioskodawcy w tym przedmiocie

nie jest tu rozstrzygające (falsa demonstratio non nocet).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy postanowił o stwierdzeniu swej

niewłaściwości i przekazaniu sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Rzeszowie

na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosowanym

odpowiednio na mocy art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się

do niniejszego postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość.

[kf]

[a.ł]