Skarga na przewlekłość w sprawie III KO 24/25 odrzucona, bo skarżący wniósł ją sam

Pismem z dnia 21 kwietnia 2026 r. D.L. (dalej: „skarżący”) wniósł skargę na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w

postępowaniu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. III KO

24/25.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną, należał odrzucić. Zgodnie z art. 2

ust. 1 u.s.p.p. Strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez

nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne

I NSP 198/26

2

dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 u.s.p.p. jeżeli skarga dotyczy przewlekłości

postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy

do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy.

Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych,

a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych,

chyba że stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem

jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk

prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym

jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych

z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej

instancji. Przepis ten znajduje zastosowanie również w postępowaniu wywołanym

wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli do jej rozpoznania

właściwy jest Sąd Najwyższy (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 16 listopada

2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71 – zasada prawna;

a także postanowienia Sądu Najwyższego: z 2 lutego 2021 r., I NSP 174/20;

z 6 lutego 2021 r., I NSP 169/20; z 1 września 2021 r., I NSP 135/21; z 23 marca

2022 r., I NSP 42/22).

Skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania sądowego osobiście,

natomiast z treści skargi nie wynika, aby skarżący należał do kręgu ww. podmiotów

uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym – przez

co nie dopełnił obowiązku, wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c.

Tym samym, wniesiona skarga na przewlekłość postępowania

jest niedopuszczalna z mocy ustawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 19 czerwca 2017 r., III SPP 32/17; z października 2019 r., I NSP 103/19;

z 16 kwietnia 2019 r., I NSP 5/19; z 21 marca 2019 r., I NSP 1/19).

Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie

art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z 3986 § 3 k.p.c. i art. 871 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p.

I NSP 198/26

3

[a.ł]

Mirosław Sadowski