Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość apelacji, o 20 000 zł zadośćuczynienia

Pismem z 6 kwietnia 2026 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego 30 kwietnia

2026 r.) A.P. wniósł skargę, w której zażądał „stwierdzenia nieuzasadnionej

przewlekłości w rozpoznawaniu mojej apelacji” oraz wniósł o „20 000 zł słusznego

zadośćuczynienia”.

W nagłówku pisma adresowanego do Sądu Apelacyjnego w Katowicach

oznaczył, że pismo dotyczy sprawy o sygn. V ACa 200/26.

W uzasadnienia skargi wskazał na okoliczność, że z pisma Prezesa Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z 17 lutego 2026 r. wynika, że przez 9 miesięcy jego

apelacja nie będzie rozpoznana, oraz że ta bezczynność wynika z wadliwej

organizacji tego sądu.

Skarżący nie wniósł opłaty od skargi przewidzianej w art.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 199/26

2

Skarga na przewlekłość postępowania uregulowana została w ustawie z dnia

17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym

przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.

Dz.U.2023 r. poz. 1725, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość).

Stosownie do art. 6 ust. 2 tejże ustawy, skarga powinna zawierać: (1)

żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy;

(2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że skarga

spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na

przewlekłość, o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskaże, w czym

dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób

precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego

sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; z 15 stycznia 2008 r., III SPP

46/07, z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 19

lutego 2026 r., I NSP 19/26). Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne

dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania

doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie konkretnie

czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w

ogóle) i czym została spowodowana (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 21

lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania

powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie dokonać oceny

czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 ustawą o skardze na

przewlekłość (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP

162/20; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto pogląd, zgodnie z którym sąd

rozpoznający skargę na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu

sprawności postępowania w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie do

okoliczności wskazanych przez stronę (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 13 kwietnia 2022 r., I NSP 53/22).

I NSP 199/26

3

Skargę niespełniającą tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania do

uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość).

Skarżący nie wskazał w skardze na konkretne działania bądź zaniechania

sądu rozpoznającego sprawę, które w jego ocenie doprowadziły do zwłoki.

Uzasadnienie skargi ogranicza się do przytoczenia treści pisma, którym Prezes

Sądu Apelacyjnego miałby informować o okresie oczekiwania na rozpoznawanie

apelacji, przy czym istnienie tego pisma jest wątpliwe wobec niezałączenia jego

kopi, której nie zawierają również akta sprawy przesłane z Sądu Apelacyjnego w

Katowicach. Brak jest w skardze informacji o jakichkolwiek czynnościach czy

zaniechaniach podjętych w sprawie przez sąd rozpoznający sprawę do momentu

wniesienia skargi.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2

pkt 2 ustawy o skardze na bezczynność, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[K.O.]

[r.g.]