Skarga spółdzielni na przewlekłość odrzucona, bo wniesiona po zakończeniu sprawy

Skargą datowaną na 2 grudnia 2025 r. F. Spółdzielnia Mieszkaniowa z

siedzibą w B. domagała się stwierdzenia przewlekłości postępowania

prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. I AGa

100/23.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 206/26

2

Według art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 u.s.p.p. skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania,

wnosi się w toku postępowania w sprawie.

Skoro skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie,

to a contrario skarga nie jest dopuszczalna „poza tokiem” postępowania,

w szczególności po jego zakończeniu (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z 17 kwietnia 2024 r., I NSP 39/24).

Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 1 października 2025 r. oddalił

apelację pozwanego oraz orzekł o kosztach postępowania za drugą instancję.

Orzeczenie to zakończyło postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku.

Nie ulega zaś wątpliwości, iż skarga na przewlekłość postępowania została

wniesiona po zakończeniu postępowania toczącego się pod sygn. I AGa 100/23.

Z tego też względu rozpoznawaną skargę należało uznać za niedopuszczalną

i w konsekwencji odrzucić, albowiem wniesiona została poza tokiem postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3986 § 3

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 u.s.p.p., odrzucił

skargę w pkt. 1 sentencji postanowienia.

Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych w pkt. 2 postanowienia –

uiszczonej przez skarżącego opłacie od skargi – stanowi art. 17 ust. 3 u.s.p.p.,

I NSP 206/26

3

zgodnie z którym uwzględniając lub odrzucając skargę, sąd z urzędu zwraca

uiszczoną od niej opłatę.

Oktawian Nawrot

[P.Sz.]

[a.ł]