SN odrzucił skargę na przewlekłość w Gdańsku, skarżący odzyska 200 zł opłaty

Skargą na przewlekłość postępowania oraz na rażącą bezczynność

referendarza Sądu Apelacyjnego datowaną na dzień 26 stycznia 2026 r.

(data wpływu do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku 2-go lutego 2026 r.) P. K. (dalej:

skarżący), wniósł o:

1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w Sądzie Apelacyjnym;

2. natychmiastowe zobowiązanie referendarza sądowego do wykonania

wyroku Sądu Najwyższego poprzez rozliczenie kosztów postępowania;

I NSP 207/26

2

3. podjęcie czynności nadzorczych i służbowych wobec referendarza

sądowego;

4. pisemne poinformowanie skarżącego o sposobie rozpoznania niniejszej

skargi.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że prawomocnym wyrokiem z dnia

21 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy jednoznacznie zobowiązał referendarza

sądowego do rozliczenia kosztów postępowania, gdy akta sprawy zostały zwrócone

do Sądu Apelacyjnego w dniu 26 listopada 2025 r. i pomimo upływu ponad dwóch

miesięcy, referendarz sądowy nie wydał postanowienia o kosztach oraz

nie wykonał prawomocnego wyroku Sądu Najwyższego. Powyższe zdaniem

skarżącego stanowi o rażącej przewlekłości postepowania, rażącej

i niesprawiedliwej bezczynności referendarza, naruszeniu konstytucyjnego prawa

strony do zakończenia postępowania bez nieuzasadnionej zwłoki i naruszeniu

powagi i skuteczności orzeczenia Sądu Najwyższego. Skarżący wskazał również

na okoliczności sprawy przedstawiając je w kolejności chronologicznej: wydanie

wyroku przez Sąd Najwyższy (20 listopada 2025r.), przekazanie akt Sądowi

Apelacyjnemu w Gdańsku (26 listopada 2025 r.), przesłanie odpisu postanowienia

stronom (8 grudnia 2025 r.) wraz z poleceniem zwrotu ¾ opłaty od skargi

kasacyjnej stronie pozwanej oraz kontaktami skarżącego z Biurem Obsługi

Interesanta Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (23 grudnia 2025 r.) oraz z Biurem

Obsługi Interesanta Sądu Okręgowego we Włocławku (12 stycznia 2026 r.),

jak również z sekretariatem Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego we Włocławku

(19 i 26 stycznia 2026 r.). Pismem z dnia 16 marca 2026 r. skarżący uzupełnił braki

formalne oraz rozszerzył wniosek wnosząc o: stwierdzenie przewlekłości

postępowania, zobowiązanie do niezwłocznego wykonania czynności polegającej

na rozliczeniu kosztów postępowania oraz przyznaniu na rzecz skarżącego kwoty

5 000 zł tytułem rekompensaty za naruszenie prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku, I Wydział Cywilny przedstawił skargę P. K. wraz z

aktami sprawy Sądowi Najwyższemu w Warszawie, Izbie Kontroli nadzwyczajnej i

Spraw Publicznych (data wpływu pisma 5 maja 2026 r.).

I NSP 207/26

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga P. K. o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Sądem

Apelacyjnym podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018,

poz. 75 ze zm.; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) strona może wnieść

skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło

naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania

skarga powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania

w sprawie, której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających

żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga

na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych. Jak wskazano

powyżej, skarga winna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania

w sprawie.

I NSP 207/26

4

Za spełnienie tego wymogu nie sposób uznać, wniosku skarżącego

o „stwierdzenie przewlekłość postępowania w Sądzie Apelacyjnym”,

skoro nie wskazuje ono precyzyjnie postępowania, które skarżący uważa

za przewlekłe. Uzasadnienie skargi w zasadzie streszcza przebieg czynności

podejmowanych przez skarżącego celem pozyskania informacji w przedmiocie

rozliczenia kosztów.

Skarga zdaniem Sądu Najwyższego nie przytacza także okoliczności

uzasadniających żądanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się,

że skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy

o skardze na przewlekłość, o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo

wskaże, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05;

z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Wskazanie powyższych okoliczności jest

niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie

postępowania, przed jakim organem, doszło według strony do przewlekłości,

na czym ona polegała (jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte

przez dany sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została

spowodowana. Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę

nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane

w art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego 4 marca 2026 r., I NSP 76/26, LEX nr 4083855). Poza tym, sąd

rozpoznający skargę na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu

sprawności postępowania w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie

do okoliczności wskazanych przez stronę. Wobec tego "przytoczenie okoliczności

I NSP 207/26

5

uzasadniających żądanie", o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze

na przewlekłość oznacza m.in. wskazanie konkretnych czynności procesowych,

których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób

nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu.

Skarga wniesiona przez P. K., poza żądaniem stwierdzenia przewlekłości

postępowania cywilnego i streszczeniem podejmowanych czynności przez

skarżącego w zasadzie nie zawiera wskazania konkretnych organów i konkretnych

czynności procesowych, które zostały podjęte przez dany sąd wadliwie lub nie

zostały podjęte w ogóle, a które miałyby prowadzić do przewlekłości postępowania.

Zdaniem Sądu Najwyższego lektura uzasadnieniu skargi prowadzi do wniosku, że

skarżący nie wskazał jakiejkolwiek okoliczności świadczącej o wystąpieniu w

sprawie przewlekłości postępowania. Nie świadczy o nich bynajmniej upływ dwóch

miesięcy liczony od daty wydania przez Sąd Najwyższy, Izbę Cywilną

postanowienia z dnia 20 listopada 2025 r. w sprawie I CSK 525/24 do dnia

wniesienia skargi tj. do 26 stycznia 2026 r. Z tych wszystkich względów, Sąd

Najwyższy doszedł do przekonania, że w skardze brak jest „okoliczności

uzasadniających żądanie” w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na

przewlekłość.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1

ustawy o skardze na przewlekłość odrzucił skargę, wobec niespełnienia wymogu

określonego w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy.

Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych – uiszczonej przez skarżącego

opłacie od skargi w kwocie 200 zł – stanowi art. 17 ust. 3 ustawy o skardze

na przewlekłość, zgodnie z którym uwzględniając lub odrzucając skargę,

Sąd z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę (pkt 2 postanowienia).

[a.ł]