Sąd Najwyższy oddalił skargę kredytobiorców na przewlekłość postępowania apelacyjnego

Dnia 9 kwietnia 2026 r. (data nadania przesyłki poleconej) M. M. i M. M.

(dalej: „skarżący”), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, za

pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wnieśli do Sądu Najwyższego

skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w

Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 900/24. Pismem z 5 maja 2026 r. (data

prezentaty Sądu Najwyższego) Sąd Apelacyjny w Warszawie przedstawił ww.

skargę Sądowi Najwyższemu. W przedmiotowej skardze skarżący wnieśli o:

I NSP 208/26

2

1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie z powództwa

skarżących przeciwko Bankowi S.A. toczącej się przed Sądem Apelacyjny

w Warszawie, sygn. I ACa 900/24;

2. wydanie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie zaleceń niezwłocznego

wyznaczenia terminu rozprawy apelacyjnej, rozpoznania wniosku pozwanego

zgłoszonego w apelacji o zmianę postanowienia dowodowego w przedmiocie

pominięcia wniosku pozwanego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego;

3. przyznanie na rzecz skarżącej od Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Warszawie sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł;

4. zwrócenie skarżącej od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego

w Warszawie kosztów postępowania, tj. 200 zł tytułem opłaty od skargi i 17 zł

tytułem uiszczonej opłaty skarbowej, a także kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych;

5. przyznanie na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Warszawie sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł;

6. zwrócenie skarżącemu od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego

w Warszawie kosztów postępowania, tj. 200 zł tytułem opłaty od skargi i 17 zł

tytułem uiszczonej opłaty skarbowej, a także kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że 4 grudnia 2020 r. wnieśli

do Sądu Okręgowego w Warszawie pozew o ustalenie i zapłatę. Sprawa została

ostatecznie zarejestrowana 5 stycznia 2021 r. pod sygn. IV C 75/21. Następnie

Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok 8 stycznia 2024 r. Na skutek apelacji obu

stron akta sprawy przekazano do Sądu Apelacyjnego w Warszawie i 6 marca

2024 r. sprawa została ostatecznie zarejestrowane pod sygn. I ACa 900/24.

W dniu 30 września 2025 r., a więc – jak podnieśli skarżący – po 1,5 roku

od wpływu niniejszej sprawy do Sądu Apelacyjnego w Warszawie

do pełnomocników stron postępowania, skierowano zawiadomienie o składzie

rozpoznającym sprawę wraz z odpisami apelacji każdej ze stron.

Skarżący zauważyli, że mimo upływu kolejnego pół roku, do dnia

wniesienia niniejszej skargi, Sąd nie wyznaczył terminu rozprawy apelacyjnej.

Zwrócili też uwagę na fakt, że pozwany w swojej apelacji z 26 lutego 2024 r.

I NSP 208/26

3

wniósł o zmianę postanowienia dowodowego Sądu I instancji z dnia 11 grudnia

2023 r. w przedmiocie pominięcia wniosku pozwanego o przeprowadzenia dowodu

z opinii biegłego, co w przypadku uwzględnienia tego wniosku spowoduje, że czas

trwania spornego postępowania ulegnie ponownie znaczącemu wydłużeniu.

Skarżący podnieśli także, że brak prawomocnego zakończenia wskazanego

wyżej postępowania uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w sprawie z powództwa

Banku, która aktualnie toczy się przeciwko nim przed Sądem Okręgowym

Warszawa-Praga w Warszawie pod sygn. II C 807/23.

Skarżący zauważyli, że z uwagi na trwające postępowanie wciąż nie jest

możliwe jednoznaczne przesądzenie czy hipoteka obciążająca ich nieruchomość

będzie mogła zostać wykreślona z uwagi na nieistnienie stosunku prawnego

wynikającego z zawartej umowy kredytu, co oznacza, że nie mogą w praktyce

ani rozporządzać swoją własnością, ani też zaciągnąć nowe zobowiązania

kredytowe.

Skarżący zwrócili uwagę, że postępowanie apelacyjne w przedmiotowej

sprawie trwa od 6 marca 2024 r. do dnia wniesienia niniejszej skargi, czyli ponad

2 lata, i mimo upływu tego czasu Sąd Apelacyjny w Warszawie wciąż nie wyznaczył

terminu rozprawy apelacyjnej, co prowadzi do wniosku, iż postępowanie w instancji

odwoławczej będzie rozpoznane z nieuzasadnioną zwłoką.

Skarżący wskazali ponadto, że niniejsza skarga dotyczy rozpoznania sprawy

podobnej do tysięcy innych postępowań w przedmiocie zakwestionowania

ważności umowy kredytu powiązanej z walutą CHF, co powoduje, że stan faktyczny

niniejszej sprawy jest bardzo zbliżony do innych postępowań i nie wymaga

przeprowadzenia w postępowaniu apelacyjnym skomplikowanego postępowania

dowodowego, a nawet więcej – stan faktyczny został już ustalony przez

Sąd Okręgowy w Warszawie, a jedyny wniosek dowodowy dotyczy wniosku

o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Skarżący podnieśli też, że trudno uznać, aby postępowanie należało

do spraw wymagających analizy skomplikowanych i nowych zagadnień prawnych.

Orzecznictwo sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie zakwestionowanej przez

skarżących umowy kredytu, powiązanej z walutą CHF, jest ugruntowane i jednolite.

I NSP 208/26

4

Zaznaczyli, że nie mieli żadnego wpływu na datę wydania zarządzenia przez

Sąd Apelacyjny w Warszawie o doręczeniu stronom odpisów ich apelacji, co miało

miejsce dopiero po 1,5 roku od dnia wpływu sprawy do Sądu Apelacyjnego

w Warszawie, ani też na fakt braku wyznaczenia terminu rozprawy apelacyjnej.

Skarżący wskazali ponadto, że spodziewają się ze strony Skarbu Państwa

argumentacji wskazującej, iż źródłem zarzucanej przewlekłości jest znaczny wzrost

liczby tzw. spraw frankowych wpływających do Sądu Apelacyjnego w Warszawie,

który doprowadził do istotnego zwiększenia obciążenia referatów sędziów

orzekających w sprawach cywilnych. W ich ocenie odpowiedzialność za taki stan

rzeczy spoczywa jednak na ustawodawcy.

Uzasadniając żądania przyznania im wnioskowanych kwot, skarżący

stwierdzili, że zaskarżone postępowanie ma ogromne znaczenie dla ich interesów.

Podkreślili, że dotyczy ono ważności umowy kredytu na znaczną kwotę,

której skuteczne zakwestionowanie może istotnie wpłynąć na ich sytuację

finansową, a także, że prawomocne zakończenie postępowania rozstrzygnie

również czy hipoteka, znacznie utrudniająca (a w praktyce uniemożliwiająca) zbycie

nieruchomości skarżących, będzie mogła zostać wykreślona. Zauważyli przy tym,

że brak prawomocnego zakończenia postępowania uniemożliwia zakończenie

także sprawy toczącej się pod sygn. II C 807/23. Wreszcie podnieśli,

że przedłużające się postępowanie, w którym wciąż brak wyznaczenie terminu

rozprawy apelacyjnej, powoduje utrzymywanie się stanu niepewności u skarżących

i negatywnie wpływa na ich psychikę. Brak zakończenia postępowania

uniemożliwia skarżącym podjęcie decyzji co do sprzedaży nieruchomości,

zabezpieczającej sporny kredyt, jak również odwleka możliwość podjęcia decyzji

co do ewentualnej zmiany miejsca zamieszkania.

Mając na uwadze powyższe argumenty, wnieśli o przyznanie na rzecz

każdego ze skarżących kwot po 6000 zł, tj. podwyższonej dwukrotnie względem

minimalnej kwoty 500 zł za każdy rok dotychczasowego trwania postępowania.

W piśmie z 12 maja 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego),

stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie

zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

I NSP 208/26

5

W swoim stanowisku Prezes Sądu w pierwszej kolejności przedstawił

przebieg czynności w sprawie, wskazując, że zarządzeniem z 27 kwietnia 2026 r.

został wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej na 10 lipca 2026 r. Tym samym

jego zdaniem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W dalszej części swojego stanowiska Prezes Sądu odniósł się do przesłanek

oceny przewlekłości postępowania, podkreślając brak jednoznacznych

regulacji określających dopuszczalny czas oczekiwania na rozpoznanie sprawy.

Zaznaczył również, że każda sprawa wymaga indywidualnej oceny przez sąd oraz

że sprawy powinny być rozpoznawane zgodnie z kolejnością ich wpływu.

Prezes stwierdził, że nie neguje, iż czas trwania postępowania w sprawie –

wynoszący łącznie w obu instancjach ponad 5 lat, a przed Sądem Apelacyjnym

w Warszawie biegnący od 6 marca 2024 r. – może nie być przez skarżących

postrzegany jako zadowalający dla nich. Zaznaczył zarazem, że choć upłynął

łączny okres ponad 5 lat oczekiwania na uzyskanie prawomocnego rozstrzygnięcia,

to podjęto czynności związane z nadaniem biegu apelacjom i wyznaczono

nieodległy termin rozprawy apelacyjnej na dzień 10 lipca 2026 r.

Wreszcie Prezes Sądu przedstawił podejmowane przez ustawodawcę

działania legislacyjne oraz podejmowane przez kierownictwo Sądu Apelacyjnego

działania zmierzające do zapobiegania przewlekłości postępowania.

Na zakończenie zwrócił jednak uwagę, że istotę prawa do sądu należy

wiązać raczej z rzetelnym rozpatrzeniem sprawy, a nie z jej szybkim rozpoznaniem,

co – jak przekonywał – nabiera szczególnego znaczenia w kontekście charakteru

przedmiotowej sprawy dotyczącej kredytu waloryzowanego do waluty obcej.

Wreszcie Prezes Sądu, odnosząc się do żądanej kwoty w świetle

przedstawionego przebiegu postępowania i treści podniesionych w skardze

zarzutów i wyznaczonego terminy rozprawy apelacyjnej, ocenił, że takie żądanie

nie zostało uprawdopodobnione, ani tym bardziej uzasadnione.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

I NSP 208/26

6

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W świetle art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość ocenie podlega

w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu

wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny,

należy uwzględnić: łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia

do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej

zawiłości sprawy, znaczenie rozstrzygnięcia dla skarżącego, zachowanie się stron,

w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W ustawie o skardze na przewlekłość nie sprecyzowano, jaki okres

oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

W judykaturze przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można

mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji polegającej

na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12 miesięcy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

16 marca 2006 r., III SPP 10/06; 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 14 lipca 2016 r.,

III SPP 55/16; 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; 19 października 2017 r., III SPP 42/17;

21 lutego 2018 r., III SPP 3/18; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; 3 grudnia 2019 r.,

I NSP 160/19; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Wskazana wyżej reguła stanowi jedynie ogólnie przyjęty standard

orzeczniczy, który może, choć wcale nie musi, znaleźć zastosowanie w określonej

sprawie. Sąd Najwyższy zwracał już kilkakrotnie uwagę, że przekroczenie okresu

12 miesięcy trwania postępowania nie oznacza automatycznie wystąpienia stanu

przewlekłości, gdyż dla jego stwierdzenia konieczne jest zbadanie wszystkich

okoliczności sprawy. Według zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska,

I NSP 208/26

7

przy ustalaniu, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy brać pod uwagę kryteria określone w art. 2 tej ustawy,

m.in. terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21). Wymóg ten

uniemożliwia dokonanie oceny przewlekłości postępowania w sposób mechaniczny,

obligując tym samym do oceny indywidualnej (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Z orzecznictwa również wynika, że pojęcie przewlekłości postępowania

nie jest bezpośrednio zależne od długości toczącego się procesu i okresu

oczekiwana na termin rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nie można dokonywać

ocen wyłącznie przez pryzmat czasu, jaki upłynął od momentu wniesienia

odwołania do momentu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się,

że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia,

które po wnikliwej analizie można uznać – jeśli istnieją ku temu powody –

za nadmiernie rozciągnięte w czasie i niezasadnie przedłużające się. Co do zasady

więc przewlekłość jest pojęciem względnym i zawsze musi być odnoszona

do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania. Jedynie nadmierne

odstępstwa od czasu koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych,

prac i procedur mogą być traktowane jako tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki

(zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 2017 r., III SPP 33/17).

Wreszcie w judykaturze formułuje się tezę, że dla oceny, czy w danej

sprawie doszło do przewlekłości postępowania, znaczenie ma nie tylko sam

sztywny upływ czasu, ale także wszystkie okoliczności wpływające na przebieg

postępowania, w tym sprawność podejmowanych przez sąd czynności oraz

postępowanie skarżących. Przewlekłość postępowania może nastąpić zarówno

wtedy, gdy sąd nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje,

ale są one nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu

sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2016 r.,

III SPP 53/15; 12 stycznia 2022 r., I NSP 234/21).

I NSP 208/26

8

Należy zauważyć, że wspomniane wcześniej ustawowe przesłanki

przewlekłości postępowania korespondują z wytycznymi formułowanymi

w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: „Trybunał”).

Zgodnie z nimi, oceniając czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

sąd obok czasu trwania postępowania obowiązany jest wziąć pod uwagę

szczególne warunki sprawy, w szczególności stopień jej złożoności, a także

zachowanie stron i organów prowadzących sprawę oraz znaczenie materii objętej

skargą (zob. wyroki Trybunału z: 21 września 2000 r. w sprawie Wojnowicz

przeciwko Polsce, skarga nr 33082/96; 4 kwietnia 2000 r. w sprawie

Dewicka przeciwko Polsce skarga nr 38670/97; 26 października 2000 r. w sprawie

Sobczyk przeciwko Polsce skarga nr 25693/94; 26 lipca 2001 r. w sprawie

Jedamski przeciwko Polsce, skarga nr 29691/96; 14 stycznia 2003 r. w sprawie

W.M. przeciwko Polsce, skarga nr 39505/98; zob. też M.A. Nowicki,

Europejski Trybunał Praw Człowieka – orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego

procesu sądowego, Kraków 2001 s. 46 i n. oraz powołane tam orzecznictwo

tego Trybunału). Oznacza to, że standard ochrony prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter zindywidualizowany (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21; 14 września

2022 r., I NSP 251/22; 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22). Co do zasady

przewlekłość zawsze musi być odnoszona do konkretnych realiów sprawy

i przyjętego trybu postępowania.

Trzeba również zaakcentować, że skarga na przewlekłość postępowania

ma przede wszystkim charakter środka o funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej.

Jej celem nie jest wyłącznie następcze stwierdzenie naruszenia prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, lecz przede wszystkim

przeciwdziałanie trwającej przewlekłości poprzez wymuszenie nadania

sprawie właściwego i sprawnego biegu procesowego (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2012 r., III SPP 21/2012). Tezę taką wysunął

Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 listopada 2004 r.,

III SPP 42/04, podkreślając, że postępowanie wszczęte skargą na przewlekłość

nie stanowi samodzielnego postępowania służącego stwierdzeniu przewlekłości

I NSP 208/26

9

i zasądzeniu z tego tytułu odpowiedniej rekompensaty. Podobnie przekonywał

w postanowieniu z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05, wskazując konkretnie,

że skarga jest instrumentem doraźnej interwencji, służącym usunięciu stanu

przewlekłości jeszcze w toku postępowania. Idąc w tym kierunku, Sąd Najwyższy

wielokrotnie zaznaczał też, że publicznoprawnym celem ustawy jest stworzenie

realnego i skutecznego mechanizmu zapobiegającego przewlekłości postępowania,

a więc środka prawnego wymuszającego sprawne rozpoznanie sprawy przez sąd

(por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 113/04 oraz

III SPP 115/04). Oznaczało to, że cel skargi zostaje osiągnięty wówczas, gdy sąd

prowadzący postępowanie, w reakcji na jej wniesienie, niezwłocznie podejmuje

niezbędne czynności zmierzające do rozpoznania i zakończenia sprawy, a całe

postępowanie mieści się następnie w granicach rozsądnego terminu, ocenianego

z uwzględnieniem charakteru sprawy oraz przeciętnego czasu trwania podobnych

postępowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2025 r.,

I NSP 35/25).

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, skład orzekający

wskazuje, że na podstawie analizy akt sprawy objętej skargą dokonał

następujących ustaleń: postępowanie zostało wszczęte pozwem wniesionym

do Sądu Okręgowego w Warszawie 4 grudnia 2020 r. i zarejestrowanym 5 stycznia

2021 r., w którym skarżący domagali się ustalenia nieważności umowy kredytu

waloryzowanego kursem CHF i zapłaty wskazanej kwoty. Wyrokiem z 8 stycznia

2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uwzględnił powództwo o ustalenie

nieważności umowy kredytu budowlano-hipotecznego i oddalił powództwo

o zapłatę oraz rozstrzygnął o zasadzie ponoszenia kosztów, pozostawiając

ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu. W dniu 6 marca 2024 r.

do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęła apelacja pozwanego. Tego samego

dnia wylosowano sędziego sprawozdawcę, a zarządzeniem z 7 marca 2024 r.

sprawę wpisano do repertorium ACa i zarządzono rozpoznanie jej zgodnie

z kolejnością wpływu do danego referatu. W dniu 15 marca 2024 r.

do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęła przekazana przez Sąd Okręgowy

w Warszawie apelacja skarżących (powodów). Pismem z 23 sierpnia 2024 r.

pełnomocnik pozwanego zgłosił do Sądu zmianę pełnomocnika. Zarządzeniem

I NSP 208/26

10

z 29 sierpnia 2025 r. dokonano kontroli formalnej wniesionych apelacji, zarządzono

o zawiadomieniu pełnomocników stron o składzie rozpoznających sprawę

i doręczeniu im odpisów apelacji przeciwnych stron. W dniu 22 października 2025 r.

odpowiedź na apelację powodów wniósł pozwany. W dniu 4 listopada 2025 r.

wpłynęła do Sądu Apelacyjnego odpowiedź powodów na apelację pozwanego.

Zrządzeniem z 27 kwietnia 2026 r. wyznaczono termin rozprawy apelacyjnej

na 10 lipca 2026 r. i zawiadomiono o nim przez portal informacyjny pełnomocników

stron co nastąpiło pismami 4 maja 2026 r.

Wobec powyższego, mając na uwadze powołane przepisy i orzecznictwo,

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym stwierdza, że całościowa ocena

analizowanego postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym

w Warszawie nie pozwala przyjąć, iż jest ono prowadzone przewlekle.

Przy dokonywaniu tej oceny Sąd Najwyższy uwzględnił charakter sprawy

związanej z umową kredytu hipotecznego indeksowanego do kursu CHF,

znaczenie oraz stopień skomplikowania występujących zagadnień prawnych,

a także czas oczekiwania w tego typu sprawach na rozstrzygnięcia kwestii

prawnych w postępowaniach przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

jak i Sądem Najwyższym.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że po wniesieniu skargi w dniu

9 kwietnia 2026 r. Sąd Apelacyjny wyznaczył termin rozprawy apelacyjnej

na 10 lipca 2026 r.

W związku z tym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji.

Grzegorz Pastuszko Joanna Lemańska Paweł Wojciechowski

[D.Z.]

[a.ł]

I NSP 208/26

11