Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania apelacyjnego w Katowicach

W dniu 29 kwietnia 2026 r. A. P. (dalej: „skarżący”) wniósł do Sądu

Apelacyjnego w Katowicach skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. I

ACa 3213/25, toczącej się przed tym Sądem. Pismem z 14 maja 2026 r. Sąd

Apelacyjny w Katowicach przekazał ww. skargę do rozpoznania Sądowi

Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżący wniósł:

1. żądanie stwierdzenia nieuzasadnionej bezczynności w rozpoznaniu

jego środka odwoławczego;

2. o zasądzenie 20 000 zł zadośćuczynienia za cierpienia psychiczne;

Ponadto skarżący wspomniał, że przedstawia „kalendarium i negatywne

skutki bezczynności” oraz że jest zwolniony z kosztów sądowych.

I NSP 231/26

2

Części skargi, zatytułowanej „uzasadnienie”, nadał skarżący następującą

treść: „Prezes SA w Katowicach w piśmie z 17 lutego 2026 r. (sygn. […]) ujawnił, iż

„Referent zostanie wylosowany po upływie 9-ciu miesięcy od daty wpływu akt do

sądu. Spowodowane jest to liczbą spraw apelacyjnych i trudną sytuacją kadrową.

Na rozpoznanie oczekuje 7.500 spraw apelacyjnych i 633 spraw zażaleniowych, a

orzeka jedynie 12 sędziów. Nie ma więc wątpliwości, że urząd jest wadliwie

zorganizowany i wadliwie zarządzany – co powinno skutkować zadośćuczynieniem”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o

stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i

prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Wobec przywołanych regulacji Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że skarga

spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2

ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie

przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto

w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej

I NSP 231/26

3

zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne

działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca

2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania powyższych

okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy zauważa,

że skarżący w treści skargi nie przytoczył okoliczności, które uzasadniałoby

przewlekłość, tj. nie podał, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w

rozpoznaniu jego sprawy. Za uzasadnienie żądania stwierdzenia przewlekłości

w tej sprawie nie można bowiem uznać podanej przez skarżącego informacji

dotyczącej pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego w Katowicach i przytoczonego

cytatu.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy stwierdza, że złożona skarga – z

uwagi na brak uzasadnienia – nie spełnia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2

ustawy o skardze na przewlekłość (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23) i podlega

odrzuceniu.

W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1

w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji

postanowienia.

[D.Z.]

[r.g.]