Skarga na przewlekłość częściowo uwzględniona. Skarżący dostanie 2000 zł, nie 4000

L. K. (dalej również: „skarżący”), reprezentowany przez profesjonalnego

pełnomocnika, w skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej: „skarga na

przewlekłość” lub skarga na przewlekłość postępowania”) z dnia 9 stycznia 2026 r.

wniósł o:

1. stwierdzenie, że w postępowaniu toczącym się przed Sądem Apelacyjnym

w Warszawie, VI Wydział Cywilny, pod sygnaturą akt VI ACa 118/24,

wystąpiła przewlekłość postępowania;

2. przyznanie od Skarbu Państwa- Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie

na rzecz skarżącego kwoty 4 000 zł (cztery tysiące złotych) tytułem

odpowiedniej sumy pieniężnej, stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy z dnia

17 czerwca 2004r.,

3. zasądzenie od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie

naw rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

skargowym według norm przepisanych;

4. zwrot na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu

Apelacyjnego w Warszawie opłaty sądowej uiszczonej od skargi w kwocie

200 zł (dwieście złotych), stosownie do treści art. 17 ust. 3 ustawy.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie, w odpowiedzi na skargę

na przewlekłość postępowania, pismem z 17 lutego 2026 r. zgłosił swój udział

w sprawie oraz wniósł o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej niewłaściwości,

a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Prezes Sądu Apelacyjnego

w Warszawie uzasadniając przyczyny oddalenia skargi na przewlekłość

postępowania przywołał szereg argumentów, w tym między innymi fakt, że apelacja

I NSP 24/26

3

została wniesiona w dniu 9 stycznia 2024 r. (data wpływu), zaś termin rozprawy

apelacyjnej został wyznaczony na 15 kwietnia 2026 r. Biorąc tą okoliczność

pod uwagę Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie wniósł, jak we wstępie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne

dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego. W art. 2 ust. 2 powołanej ustawy doprecyzowuje,

że przy badaniu tego, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych

przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie.

Ustawa o skardze na przewlekłość postępowania nie określa wyraźnie,

jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną

zwłokę. Judykatura Sądu Najwyższego stoi na stanowisku, że o przewlekłości

postępowania apelacyjnego można mówić z reguły w przypadku bezczynności

sądu drugiej instancji polegającej na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej,

która trwa co najmniej 12 miesięcy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 12 maja 2005 r., III SPP 96/05; z 16 marca 2006 r., III SPP 10/06; z 21 marca

2006 r., III SPP 13/06; z 14 lipca 2016 r., III SPP 55/16; z 7 marca 2017 r.,

III SPP 6/17; z 19 października 2017 r., III SPP 42/17; z 21 lutego 2018 r.,

III SPP 3/18; z 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; z 3 grudnia 2019 r., I NSP 160/19;

z 28 września 2021 r., I NSP 145/21). Sąd Najwyższy zwracał jednak uwagę,

że nieuprawniona jest teza, iż przekroczenie okresu 12 miesięcy trwania

postępowania oznacza automatycznie wystąpienie stanu przewlekłości,

bez względu na okoliczności danej sprawy, a oceniając czy w danej sprawie

mamy do czynienia z przewlekłością postępowania należy brać pod uwagę kryteria

I NSP 24/26

4

określone w art. 2 tej ustawy, zgodnie z którymi dla stwierdzenia, czy w sprawie

doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość

i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia

kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; z 10 listopada

2020 r., I NSP 142/20; z 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Podobnie przesłanki stwierdzenia przewlekłości postępowania określa

Europejski Trybunał Praw Człowieka, który ocenia, czy przewlekłość postępowania

jest nieuzasadniona, w świetle szczególnych warunków sprawy i przy

uwzględnieniu takich kryteriów, jak skomplikowanie (stopień złożoności) sprawy,

zachowanie stron i organów prowadzących sprawę oraz znaczenia materii objętej

skargą (wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka: z 21 września 2000 r.,

skarga nr 33082/96, w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce; z 4 kwietnia 2000 r.,

skarga nr 38670/97, w sprawie Dewicka przeciwko Polsce; z 26 października

2000 r., skarga nr 25693/94, w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce; z 26 lipca

2001 r., skarga nr 29691/96, w sprawie Jedamski przeciwko Polsce; z 14 stycznia

2003 r., skarga nr 39505/98, w sprawie W.M. przeciwko Polsce;

zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka – orzecznictwo,

Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001, s. 46 i n.

oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału, a także postanowienie Sądu

Najwyższego z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie określono sztywnych

granic czasowych postępowania, których przekroczenie mogłoby być

automatycznie uznane za przewlekłość postępowania. Ocena spełnienia obowiązku

zależy od okoliczności konkretnej sprawy, a więc wymaga uwzględnienia wielu

czynników wpływających na tok postępowania (zob. P. Gorajewski,

Rozsądny termin rozpoznania sprawy przez sąd w świetle standardu Rady Europy

a praktyka sądowoadministracyjna (w:) Stosowanie Prawa Europejskiego

w orzecznictwie sądowym z 2019 r., s. 69-70 oraz powołane tam orzecznictwo

ETPC). Przewlekłość postępowania nie ocenia się zatem w sposób mechaniczny,

lecz w każdej sprawie indywidualnie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

I NSP 24/26

5

z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; z 10 listopada

2020 r., I NSP 142/20; z 28 września 2021 r, I NSP 145/21).

W niniejszej sprawie czas oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy

przez Sąd Apelacyjny w Warszawie przekroczył 24 miesiące. Długość tego okresu

dowodzi, że w sprawie prowadzonej przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie

pod sygn. akt VI ACa 118/24 nastąpiła przewlekłość postępowania, tym bardziej,

że dopiero po upływie 22 miesięcy od dnia wpisania apelacji do repertorium

(10 stycznia 2024 r.) zarządzono przesłanie odpisu apelacji pełnomocnikowi

powodów (25 listopada 2025 r.) Dlatego też Sąd Najwyższy stwierdził przewlekłość

tego postępowania na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania.

Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez uczestnika

postępowania należy zaznaczyć, że za okoliczność usprawiedliwiającą

Sąd Apelacyjny w Warszawie nie można uznać okoliczności wpływu dużej ilości

spraw do Sądu Apelacyjnego w Warszawie przy ograniczonym składzie osobowym

sędziów w nim orzekających. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że trudności

kadrowe nie mogą mieć zasadniczo wpływu na rozpoznawanie spraw w rozsądnym

terminie (postanowienia Sądu Najwyższego: z 17 lutego 2012 r., III SPP 2/12

i z 6 maja 2020 r., I NSP 34/20). Duży napływ spraw, jak również ograniczona ilość

sędziów mogących je rozpoznać, nie może przecież usprawiedliwiać przewlekłości

postępowania i tym samym wpływać negatywnie na sytuację strony,

której przysługuje prawo do rozpoznania jej sprawy w rozsądnym terminie.

Uwzględniając skargę na przewlekłość postępowania apelacyjnego,

stosownie do treści art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania,

Sąd Najwyższy miał obowiązek rozstrzygnąć wniosek skarżącego o zasądzenie

od Skarbu Państwa odpowiedniej sumy pieniężnej. Przyznanie odpowiedniej sumy

pieniężnej stanowi sankcję dla państwa za wadliwe zorganizowanie wymiaru

sprawiedliwości oraz rekompensatę dla skarżącego za krzywdę moralną

spowodowaną przewlekłością postępowania (postanowienie Sądu Najwyższego

z 6 stycznia 2006 r., III SPP 154/05). Wysokość przyznanej sumy pieniężnej

powinna być proporcjonalna do czasu trwania zwłoki, jej przyczyn oraz dolegliwości

dla skarżącego. Odpowiednia suma pieniężna pełni rolę swoistego

I NSP 24/26

6

zadośćuczynienia za stres i frustrację, spowodowane przewlekłością postępowania

sądowego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 9 kwietnia 2019 r., I NSP 9/19;

z 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15). Skarżący wnioskował o przyznanie sumy

pieniężnej w kwocie 4 000 zł. Sąd Najwyższy wziął pod uwagę charakter

i znaczenie sprawy oraz czas trwania zwłoki w podejmowaniu czynności przez Sąd

Apelacyjny w Warszawie, jak również to, że zasądzenie sumy pieniężnej

nie ma na celu wyrównanie szkody powstałej na skutek przewlekłości

postępowania i nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu pełnej żądanej

przez niego kwoty 4000 zł. Sąd Najwyższy w sprawie nie stwierdził żadnych

szczególnych przesłanek za tym przemawiających. W ocenie Sądu Najwyższego

kwota 2 000 zł (dwa tysiące złotych) w pełni rekompensuje zaistnienie i skutki

przewlekłości postępowania, zwłaszcza mając na uwadze fakt, że skarga

na przewlekłość postępowania została złożona 9 stycznia 2026 r. a zarządzeniem

z dnia 21 stycznia 2026 r. został wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej.

Z tych też względów, skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 12 ust. 2 i 4

ustawy o skardze na przewlekłość postępowania orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji

postanowienia, oddalając skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 12 ust. 1

ustawy o skardze na przewlekłość w punkcie 3.

Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych w punkcie 4 postanowienia –

uiszczonej przez skarżącą opłacie od skargi w kwocie 200 zł – stanowi art. 17 ust. 3

ustawy o skardze na przewlekłość, zgodnie z którym uwzględniając

lub odrzucając skargę, sąd z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę.

O kosztach postępowania skargowego w punkcie 5 postanowienia

(wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł) orzeczono na podstawie art. 98

§ 1, 11 i 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (Dz.U. 2026, poz.118.)

Zdanie odrębne do uzasadnienia złożył SSN Grzegorz Pastuszko.

I NSP 24/26

7

Leszek Bosek Janusz Niczyporuk Grzegorz Pastuszko

Zdanie odrębne SSN Grzegorza Pastuszko

do postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 9 kwietnia 2026 r.,

w sprawie I NSP 24/26

Niniejszym zgłaszam zdanie odrębne do uzasadnienia postanowienia

Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2026 r., sygn. I NSP 24/26, zgadzając się z treścią

zapadłego orzeczenia w pkt. 2 i jednocześnie uznając, że jego uzasadnienie

nie odpowiada przepisom prawa mającym zastosowanie w sprawie.

W kwestionowanym uzasadnieniu, w zakresie dotyczącym punktu

2 postanowienia, Sąd Najwyższy przyznał skarżącemu L. K. od Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Warszawie sumę pieniężną w wysokości 2000 złotych.

Jednocześnie Sąd Najwyższy wskazał w nim, że skarżący wnioskował o przyznanie

sumy pieniężnej w kwocie 4000 zł. Zaznaczył przy tym, że wziął pod uwagę

charakter i znaczenie sprawy oraz czas trwania zwłoki w podejmowaniu czynności

przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, jak również to, że zasądzenie sumy pieniężnej

nie ma na celu wyrównania szkody powstałej na skutek przewlekłości

postępowania. Jak zauważył, nie ma postaw do przyznania skarżącemu żądanej

przez niego kwoty, nie przemawiają za tym bowiem żadne szczególne przesłanki.

W jego ocenie kwota 2000 zł w pełni rekompensuje zaistnienie i skutki

przewlekłości postępowania, zwłaszcza mając na uwadze fakt, że skarga na

przewlekłość postępowania została złożona 9 stycznia 2026 r. a zarządzeniem z

dnia 21 stycznia 2026 r. został wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej. Z tych

względów uznał on, że skarga podlega oddaleniu w pozostałym zakresie.

Uwzględniając powyższe, w punkcie wyjścia zauważyć należy, że dla oceny

rozstrzygnięcia objętego niniejszym zdaniem odrębnym kluczowe znaczenie ma

art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

I NSP 24/26

8

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej także: „u.s.p.p.”).

W świetle tego przepisu skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga

dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w

sprawie.

Tak ukształtowane uregulowanie częściowo może wydawać się niejasne.

Warto przypomnieć, że w przeszłości stało się ono źródłem interpretacyjnych

rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych.

U ich podstaw legł dylemat, czy sąd oceniając naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki powinien badać tok całego

postępowania sądowego, czy też rozpatrując skargę strony w powyższym zakresie,

może ograniczyć ocenę naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki, tylko do etapu postępowania, w którym strona złożyła

skargę. Na tle tego dylematu ukształtowały się dwie przeciwstawne linie

orzecznicze, które odwoływały się do dwóch różnych sposobów interpretacji

użytego w art. 5 ust. 1 u.s.p.p. sformułowania „w toku postępowania w sprawie”.

Według pierwszej z nich sformułowanie „w toku postępowania w sprawie”

oznaczało, że sąd właściwy do rozpoznania skargi jest uprawniony do badania

jedynie tego etapu postępowania, w toku którego wpłynęła skarga, nie jest zaś

uprawniony do kontroli wcześniejszych etapów postępowania sądowego, które

zostały zakończone w wyniku wydania merytorycznych orzeczeń kończących

postępowanie w danej instancji, chociażby nie były one jeszcze prawomocne.

Zgodnie z tym stanowiskiem wniesienie skargi na przewlekłość postępowania

ma służyć przyśpieszeniu czynności podejmowanych na danym etapie toczącego

się jeszcze postępowania w określonej sprawie, jej celem jest bowiem

zlikwidowanie opieszałości sądu, przed którym sprawa zawisła, przez wymuszenie

należytej sprawności i nadanie sprawie odpowiedniego biegu.

Druga z linii orzeczniczych opierała się na założeniu, że zawarte w art. 5

ust. 1 u.s.p.p. sformułowanie „w toku postępowania” dotyczy całego postępowania

sądowego aż do jego prawomocnego zakończenia. Przyjęto więc w niej,

że zakończenie postępowania sądowego w danej instancji nieprawomocnym

wyrokiem nie wyklucza badania przewlekłości tego etapu postępowania.

I NSP 24/26

9

Powyższe rozbieżności zostały usunięte Uchwałą siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13. W Uchwale tej Sąd

Najwyższy wskazał, że w postępowaniu ze skargi na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki ocenie

pod kątem przewlekłości podlegają zarzuty skarżącego odnoszące się do

przebiegu postępowania, od jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia,

niezależnie od tego, na jakim etapie tego postępowania skarga została wniesiona

(art. 5 ust. 1 u.s.p.p.).

Stanowisko to w pełni podzielam, podkreślając jednocześnie, że wpływ

na moją ocenę mają również postanowienia Europejskiej Konwencji o Ochronie

Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada

1950 r. (dalej: „Konwencja”) oraz ukształtowane na ich tle orzecznictwo

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (dalej także: „Trybunał”).

Należy również zaznaczyć, że w art. 1 ust. 3 u.s.p.p. ustawodawca postanowił,

że przepisy ustawy stosuje się zgodnie ze standardami wynikającymi z Konwencji.

Kluczowe znaczenie przypisać należy wyrokowi Europejskiego Trybunału

Praw Człowieka Pierwszej Izby z 10 listopada 2004 r. w sprawie Apicella przeciwko

Włochom, skarga nr 64890/01, w którym skład orzekający odniósł się do

zagadnienia obliczania słusznego zadośćuczynienia za szkodę niematerialną

spowodowaną przewlekłością postępowania. Wyjaśniając tę kwestię, skład ów

wskazał ogólne kryteria, jakimi kieruje się Trybunał przy obliczaniu kwoty słusznego

zadośćuczynienia zasądzanego skarżącym w sprawach, w których stwierdzono

przewlekłość postępowania cywilnego. Podniósł on w tym zakresie, że:

„Oszacowując zgodnie z zasadami sprawiedliwości szkodę moralną doznaną

z powodu długości trwania postępowania, Trybunał ocenia, że podstawę

do przeprowadzenia wyliczenia stanowi kwota wahająca się pomiędzy

1000 a 1500 euro za każdy rok trwania postępowania (a nie za rok opóźnienia)”.

I dalej: „Wynik postępowania krajowego (fakt, czy skarżący przegrał, wygrał,

czy zawarł ugodę) nie ma znaczenia dla szkody moralnej doznanej z powodu

długości trwania postępowania”.

Na marginesie zwracam uwagę, że przedmiotowe kryteria znalazły

odzwierciedlenie w postanowieniach Sądu Najwyższego m.in. z: 6 stycznia 2006 r.,

I NSP 24/26

10

III SPP 154/05; 3 listopada 2021 r., I NSP 173/21; 17 maja 2022 r., I NSP 116/22;

19 września 2023 r., I NSP 180/23 i I NSP 193/23; 23 kwietnia 2024 r., I NSP

56/24; 18 czerwca 2024 r., I NSP 160/24; 11 lipca 2024 r., I NSP 203/24, 13

czerwca 2025 r., I NSP 168/25; 3 lipca 2025 r., I NSP 227/25; 11 grudnia 2025 r., I

NSP 448/25). Widać stąd, że standardy wynikające z Konwencji pozostają

wyraźnie zakorzenione w orzecznictwie sądów krajowych.

Mając na uwadze rozważania ujęte w przedmiotowym zdaniu odrębnym,

pragnę zauważyć, że niniejszą sprawę zainicjowano wniesieniem powództwa

przeciwko Bankowi o zapłatę do Sądu Okręgowego w Warszawie 26 kwietnia

2021 r., (data wpływu do Sądu Okręgowego w Warszawie). Równocześnie

wskazuję, że na dzień rozpoznania, tj. 9 kwietnia 2026 r., przez Sąd Najwyższy

skargi na przewlekłość, Sąd Apelacyjny w Warszawie sprawy nie rozpoznał. Stąd,

wobec treści art. 12 ust. 4 u.s.p.p., art. 316 § 1 w zw. z art. 361 k.p.c. w zw. z art. 8

ust. 2 u.s.p.p., w postanowieniu z 9 kwietnia 2026 r. w sprawie I NSP 24/26 w pkt. 2,

zasadne było orzeczenie kwoty 2000 zł i jednocześnie wskazanie, że kwota

ta została zasądzona za okres od 26 kwietnia 2021 r. do 9 kwietnia 2026 r.,

a następnie danie temu wyrazu w odpowiedniej części uzasadnienia.

[a.ł]