Skarga na przewlekłość odrzucona, bo dotyczyła postępowania incydentalnego

Adwokat A.N. (dalej: „skarżący”), pismem zatytułowanym „skarga na

przewlekłość postępowania”, które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w Krakowie 30

kwietnia 2026 r. złożył skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed

Sądem Apelacyjnym w Krakowie, I ACz 337/26.

Skarżący wniósł „o stwierdzenie przewlekłości postępowania

oraz zasądzenie od organu na rzecz strony kwoty jaką Sąd Okręgowy uzna

za uzasadnioną w celach prewencyjnych lecz nie mniej niż 6.000 zł tytułem

przewlekłości postępowania”. Ponadto wniósł „o zasądzenie na rzecz strony

I NSP 250/26

2

skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego

w postępowaniu skargowym tytułem ustanowienia pełnomocnika z wyboru”.

Jednocześnie adwokat A.N. nie wskazał w treści pisma, czy i którą stronę

zastępuje ani nie wyjaśnił dlaczego kieruje pismo do Sądu Najwyższego Izby

Cywilnej za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Krakowie, jednocześnie żądając

zasądzenia kwoty przez Sąd Okręgowy.

Wskazane fundamentalne braki w piśmie adw. A.N. pozostają jednak bez

znaczenia w świetle podniesionego przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie

zarzutu niedopuszczalności tej skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1725, dalej: ustawa

o skardze na przewlekłość), w art. 2 ust. 1 pozwala w toku postępowania wnieść

ten środek zaskarżenia podmiotom określonym w art. 3 ustawy o skardze

na przewlekłość. Podmioty te zostały określone poprzez koniunktywne wskazanie

rodzaju postępowania, w toku trwania którego można wnieść tę skargę, oraz roli,

jaką w tymże postępowaniu odgrywa uprawniony.

2. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd,

że przez „tok postępowania w sprawie” w znaczeniu przyjętym w art. 2 ust. 1 i art. 5

ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, należy rozumieć „postępowanie

co do istoty sprawy” nie zaś postępowanie incydentalne (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 10 lipca 2019 r., I NSP 63/19; 9 lipca 2024 r., I NSP 134/24).

„Sprawą” w postępowaniu sądowym jest oskarżenie w sprawie karnej,

pozew w postępowaniu cywilnym procesowym, wniosek w postępowaniu

nieprocesowym itd., w którym ma zapaść orzeczenie o prawach osoby

wszczynającej postępowanie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 1 marca

2018 r., III SPP 10/18; 19 grudnia 2023 r., I NSP 274/23).

I NSP 250/26

3

Do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania nie są w związku z tym

uprawnieni uczestnicy postępowania incydentalnego, pozostaje ono bowiem poza

głównym nurtem postępowania w przedmiocie odpowiadającym przytoczonemu

pojęciu „sprawy” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 września 2021 r.,

I NSP 130/21).

3. Tymczasem niniejsza skarga na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki nie dotyczy postępowania co do istoty sprawy

wymienionego w art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość, ale postępowania

incydentalnego, którego uczestnik nie jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu

art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość. Z tego względu Sąd Najwyższy

na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość zobligowany był

odrzucić tę skargę, co też uczynił w pkt. 1 postanowienia.

W pkt. 2 orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego

kwoty 200 zł uiszczonej przez niego tytułem opłaty od skargi na podstawie art. 17

ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość.

Aleksander Stępkowski

[K.O.]

[a.ł]