Sąd Najwyższy przekazał skargę na przewlekłość spółki do Sądu Apelacyjnego w Katowicach

Pismem z 9 czerwca 2025 r. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w

W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Sądu

Apelacyjnego w Katowicach skargę na przewlekłość postępowania w sprawie V

AGa 435/23.

I NSP 267/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia kwestii właściwości sądu

do rozpoznania skargi na przewlekłość, Sąd Najwyższy wyjaśnia przyczyny

podjęcia postępowania w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 2 października 2025 r., I NSP 267/25, na podstawie

art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. per analogiam, Sąd Najwyższy zawiesił niniejsze

postępowanie z uwagi na konieczność przeprowadzenia zmian legislacyjnych,

usuwających wady procesowe, określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej (Wielka Izba) z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz w wyroku

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko

Polsce (skarga nr 50849/21) w terminie tam zakreślonym.

Wskazane orzeczenia nie zostały w zakreślonym terminie lojalnie przez

ustawodawcę wykonane. Termin wyznaczony pierwotnie w wyroku pilotażowym

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 23 listopada 2023 r., Wałęsa

przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), upłynął bezskutecznie. 20 listopada 2024 r.

Europejski Trybunał Praw Człowieka, na wniosek Polski, postanowił przedłużyć

termin na wykonanie wyroku w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce (nr skargi

50849/21). Także ten termin upłynął bezskutecznie. W związku z tym 17 listopada

2025 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka po raz kolejny postanowił przedłużyć

termin na wykonanie przez Polskę wyroku w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce

(nr skargi 50849/21).

W związku z brakiem lojalnego wykonania przez ustawodawcę krajowego

wskazanych orzeczeń oraz w związku z brakiem wiarygodnych informacji

o perspektywie ich wykonania i wprowadzenia wymaganych zmian legislacyjnych,

usuwających stwierdzone wady procesowe wynikające z braku niezależności

Krajowej Rady Sądownictwa, Sąd Najwyższy ważąc konkurujące wartości uznał,

że dalsze oczekiwanie na usunięcie stwierdzonych wad procesowych przez

ustawodawcę nie jest korzystne dla stron ani uzasadnione, ponieważ może

skutkować naruszeniem obowiązku rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

Rzetelne rozpoznanie sprawy wymaga zawsze lojalnego i wszechstronnego

I NSP 267/25

3

zbadania uwarunkowań prawnych i faktycznych sprawy, ale powinno następować

w rozsądnym terminie.

Nie oznacza to bynajmniej, że utraciły doniosłość ustalenia poczynione

w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2020 r.,

I NOZP 3/19, mającej moc zasady prawnej. W uchwale tej Sąd Najwyższy

przypomniał, że podstawą funkcjonowania Unii Europejskiej jest wzajemne

zaufanie państw członkowskich, w szczególności przez przestrzeganie prawa UE.

Z tego względu, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3

akapit pierwszy (Dz.U. 2004, nr 90, poz. 864/30 ze zm.) – Państwa Członkowskie

powinny zapewnić na swym terytorium stosowanie i poszanowanie prawa Unii

Europejskiej oraz podejmować w tym celu środki służące zapewnieniu wykonania

zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii Europejskiej.

Na Rzeczypospolitej Polskiej ciąży więc w dalszym ciągu obowiązek zapewnienia

Krajowej Radzie Sądownictwa niezależności. Brak niezależności Krajowej Rady

Sądownictwa jest przyczyną wątpliwości co do niezależności niektórych składów

orzekających w sądach krajowych.

Sąd Najwyższy odnotowuje przy tym, że sam Sąd Najwyższy nie może

samodzielnie rozwiązać problemu braku niezależności Krajowej Rady Sądownictwa,

chociaż również w okresie poprzedzającym wydanie wyżej wskazanych wyroków

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka, sędziowie Sądu Najwyższego mając na celu umożliwienie ustawodawcy

dostosowania ustawodawstwa do standardów prawa europejskiego, w reakcji

na uchwałę składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. BSA I-4110-1/20),

powstrzymywali się od orzekania (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z 2 marca 2020 r., I NSW 1/20; postanowienia

Sądu Najwyższego: z 11 lutego 2020 r., I NO 3/20; z 26 lutego 2020 r.,

I NO 190/19; z 26 lutego 2020 r., I NSP 2/20; z 26 lutego 2020 r., I NSP 200/19;

z 19 marca 2020 r., I NSP 11/20; z 19 marca 2020 r., I NSP 14/20; z 19 marca

2020 r., I NSP 15/20; z 19 marca 2020 r., I NSP 8/20; z 23 marca 2020 r.,

I NSW 4/20; z 30 marca 2020 r., I NSW 7/20; z 13 lutego 2020 r., I NO 187/19;

z 23 marca 2020 r., I NSW 4/20; z 30 marca 2020 r., I NSW 7/20).

I NSP 267/25

4

Także po wydaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz wyroku Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka z 23 listopada 2023 r., Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21),

Sąd Najwyższy podkreślał konieczność podjęcia przez ustawodawcę koniecznych

inicjatyw legislacyjnych (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 marca

2024 r., I NKRS 76/21; z 19 marca 2024 r., I NKRS 7/23; z 19 marca 2024 r.,

I NKRS 34/23; z 19 marca 2024 r., I NKRS 45/23; z 19 marca 2024 r.,

I NKRS 70/23; z 20 marca 2024 r., I NKRS 44/23; z 20 marca 2024 r.,

I NKRS 59/23; z 20 marca 2024 r., I NKRS 69/23; z 20 marca 2024 r.,

I NKRS 82/23; z 20 marca 2024 r., I NKRS 93/23; z 9 kwietnia 2024 r.,

II NSK 127/23; z 9 kwietnia 2024 r., II NSKP 11/23; z 11 kwietnia 2024 r.,

II NSKP 71/23; z 11 kwietnia 2024 r., II NSNc 470/23; z 11 kwietnia 2024 r.,

III CB 14/22; z 25 kwietnia 2024 r., I NB 6/22; z 18 kwietnia 2024 r., I NSW 14/18;

z 9 lipca 2024 r., I NSW 23/24; z 8 października 2024 r., I NO 34/23;

z 10 października 2024 r., II NSNc 181/24; z 10 października 2024 r.,

II NSNc 151/24; z 10 października 2024 r., II NSNc 194/24; z 10 października

2024 r., II NSNc 250/24).

Dnia 15 maja 2026 r. Sejm RP działając na podstawie art. 187 ust. 1 pkt 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 9a ust. 1 i art. 11d ust. 5 ustawy z dnia

12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1186)

oraz art. 29a ust. 1 Regulaminu Sejmu RP, dokonał wyboru członków Krajowej

Rady Sądownictwa kwalifikowaną większością głosów (3/5).

Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii sądu właściwego do rozpoznania

skargi na przewlekłość, Sąd Najwyższy uznał, że skargę należało przekazać

do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach.

Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy

przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –

właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd

I NSP 267/25

5

Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania

przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego

do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,

I NSP 333/24; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25; z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25;

z 5 maja 2026 r., I NSP 427/24).

Jak wynika z treści uzasadnienia skargi, skarżący przedstawił stan faktyczny

stanowiący podstawę skargi. Wskazał na postępowania przed Sądem Okręgowym

w Katowicach w sprawie XIII GC 284/22 i Sądem Apelacyjnym w Katowicach

w sprawie V AGa 435/23. Wyjaśnił, że „[p]ozew w niniejszej sprawie został

wniesiony w dniu 9 czerwca 2022 roku, zaś apelacja – w dniu 2 sierpnia 2023 roku,

co oznacza, że na dzień wniesienia niniejszej skargi postępowanie toczy się

od trzech lat”. Odnosił się do postępowania „zarówno przed Sądem I,

jak i II instancji”, czy w innym miejscu do zastępstwa procesowego

w „I i II instancji”.

Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że skarżący kwestionuje sprawność

postępowania zarówno przed sądem I instancji, jak i przed sądem II instancji.

Z uwagi na to, że skarga dotyczy postępowania zarówno przed Sądem

Okręgowym w Katowicach, jak i Sądem Apelacyjnym w Katowicach, stąd właściwy

do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Katowicach.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397

§ 3 k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,

jak w sentencji.

[kf]

[a.ł]

I NSP 267/25

6