Sąd najwyższy. Skarga oddalona

Dnia 22 kwietnia 2026 r. (data nadania przesyłki poleconej) M. i L. J. (dalej:

„skarżący”), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, za

pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wnieśli do Sądu Najwyższego

skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w

Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 2364/24. Pismem z 15 czerwca 2026 r. (data

prezentaty Sądu Najwyższego) Sąd Apelacyjny w Warszawie przedstawił ww.

skargę Sądowi Najwyższemu. W przedmiotowej skardze skarżący zaznaczyli, że

I NSP 298/26

2

skarga dotyczy jedynie postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie i

wnieśli o:

1. stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym

w Warszawie w sprawie VI ACa 2364/24 nastąpiła przewlekłość postępowania;

2. wydanie Sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia rozpoznania spawy

w terminie 1 miesiąca;

3. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego L. J. kwoty 15 000

zł;

4. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej M. J. kwoty 15 000 zł;

5. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego zwrotu kosztów

procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

jak w postępowaniu zażaleniowym;

6. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej zwrotu kosztów

procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

jak w postępowaniu zażaleniowym.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że 22 października 2019 r. złożyli

do Sądu Okręgowego w Warszawie pozew o ustalenie, iż umowa kredytu

mieszkaniowego […] hipoteczny jest nieważna oraz o zasądzenie na ich rzecz

łącznie, do majątku wspólnego małżonków wskazanej kwoty wraz z odsetkami.

Następnie Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok 27 marca 2024 r.

Na skutek apelacji pozwanego akta sprawy zostały przekazane

do Sądu Apelacyjnego w Warszawie 6 czerwca 2024 r. W dniu 16 czerwca 2024 r.,

Sąd Apelacyjny zawiadomił strony o składzie sądu wyznaczonym do rozpoznania

sprawy.

W wyniku wniesienia przez pozwanego apelacji akta sprawy zostały

przekazane do Sądu Apelacyjnego w Warszawie w dniu 6 czerwca 2024 r.

Następnie, 16 czerwca 2024 r., Sąd zawiadomił strony o składzie orzekającym

wyznaczonym do rozpoznania sprawy. Skarżący wskazali, że wobec braku

czynności w sprawie 7 sierpnia 2025 r. wysłali do Sądu wniosek o przyspieszenie

rozpoznania sprawy, wskazując, że sprawa trwa już niespełna 1,5 roku, a w

sprawie nie podjęto żadnych merytorycznych czynności. Następnie dopiero 27

stycznia 2026 r., tj. po prawie 19 miesiącach od wpływu akt sprawy do Sądu

I NSP 298/26

3

Apelacyjnego, Sąd wezwał pozwanego do uzupełnienia braków apelacji, które

zostały uzupełnione 27 stycznia 2026 r., od tego dnia nie podjęto jednak czynności

w sprawie, nie został też wyznaczony termin rozprawy. Skarżący zaznaczyli, że w

przedmiotowej sprawie 26 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uwzględnił

skargę na przewlekłość powodów, która była rozpoznawana pod sygn. I S 504/23.

Pomimo to sprawa nie została nadal prawomocnie zakończona.

Skarżący powołali się na § 2 ust. 5 lit. k Rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r. – Regulamin urzędowania sądów

powszechnych (dalej: „Regulamin”), wskazując, że ich sprawa jest sprawą pilną,

wobec uwzględnienia w dniu 3 listopada 2023 r. skargi powodów na przewlekłość

postępowania (I S 122/23) i podkreślając zarazem, że zgodnie z § 78 ust. 2 poza

kolejnością określoną w ust. 1, na terminy rozpraw lub posiedzeń należy kierować

sprawy pilne. Dodatkowo zauważyli, że ich postępowanie przed Sądem

Apelacyjnym trwa już 22 miesięcy pomimo, że zgodnie z Regulaminem jest sprawą

pilną, która powinna być rozpatrzona poza kolejnością wpływu. Co więcej podnieśli,

że przedmiotowe postępowanie trwa od 6 lat i 6 miesięcy, co już samo w sobie

stanowi zdecydowanie nadmierny czas rozpoznanie sprawy. Z tych względów

uznali, że we wskazanej sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

stwierdzając, że taki sposób procedowana stanowi o naruszeniu przez Sąd

zarówno podstawowych obowiązków zawartych w art. 7 Konstytucji, jak i

podstawowych praw skarżących gwarantowanych przez art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Uzasadniając przyznanie żądanej kwoty skarżący wskazali, że sprawa ma

dla nich szczególne znaczenie, gdyż dotyczy zawartej z pozwanym bankiem umowy

kredytu, zaś przedłużające się postępowanie sądowe może skutkować

skierowaniem przeciwko nim pozwu o zwrot kwoty nominalnej kapitału, bowiem

termin przedawnienia roszczeń pozwanego wynosi 3 lata, co naraża ich

na odpowiedzialność finansową oraz dodatkowe koszty.

W piśmie z 1 lipca 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego),

stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie

zgłosił swój udział w sprawie, wniósł o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej

niewłaściwości i przekazanie sprawy do Sądu Apelacyjnego, zaś z ostrożności

procesowej wniósł o oddalenie skargi.

I NSP 298/26

4

W stanowisku, jakie zaprezentował, w pierwszej kolejności przedstawił on

przebieg czynności w sprawie, wskazując w końcowej części uwag, że

zarządzeniem z 8 czerwca 2026 r. został wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej

na 16 października 2026 r. Podkreślił, że w jego ocenie przedstawione czynności

podejmowane w sprawie nie uzasadniają stwierdzenia przewlekłości postępowania.

W dalszej części swojego stanowiska Prezes Sądu odniósł się do przesłanek

oceny przewlekłości postępowania, akcentując brak istnienia jednoznacznych

regulacji określających dopuszczalny czas oczekiwania na rozpoznanie sprawy.

Zaznaczył również, że każda sprawa wymaga indywidualnej oceny przez sąd.

Prezes Sądu stwierdził, że nie neguje, iż czas trwania postępowania w

sprawie – wyniósł łącznie w obu instancjach ponad 6 lat, a przed Sądem

Apelacyjnym w Warszawie biegnie od 6 czerwca 2024 r. – może nie być przez

skarżących postrzegany jako zadowalający dla nich. Zauważył zarazem, że choć

upłynął łączny okres ponad 5 lat oczekiwania na uzyskanie prawomocnego

rozstrzygnięcia, to został wyznaczony nieodległy termin rozprawy apelacyjnej

na 16 października 2026 r.

Wreszcie Prezes Sądu przedstawił podejmowane przez ustawodawcę

działania legislacyjne oraz podejmowane przez kierownictwo Sądu Apelacyjnego

działania zmierzające do zapobiegania przewlekłości postępowania.

Na zakończenie zwrócił jednak uwagę, że istotę prawa do sądu należy

wiązać raczej z rzetelnym rozpatrzeniem sprawy, a nie z jej szybkim rozpoznaniem,

co – jak przekonywał – nabiera szczególnego znaczenia w kontekście charakteru

przedmiotowej sprawy dotyczącej kredytu waloryzowanego do waluty obcej.

Wreszcie Prezes Sądu, oceniając, że skarga skarżących jest niezasadna,

stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania skarżącym sum pieniężnych

po 15 000 zł od Skarbu Państwa.

Pismem z 6 lipca 2026 r. skierowanym do Sądu Apelacyjnego w Warszawie

pełnomocnik skarżących cofnął pozew w całości ze zrzeczeniem się roszczenia,

wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 27 marca 2024 r.

oraz o umorzenie postępowania, a także wniósł o wzajemne zniesienia kosztów

postępowania między stronami.

Pismem z 24 lipca 2026 r. apelację cofnął pozwany.

I NSP 298/26

5

Postanowieniem z 27 lipca 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił

zaskarżony wyrok w pkt. II, III i V i umorzył w tym zakresie postępowanie w sprawie

(pkt 1), zwrócił pozwanemu kwotę 3021 zł tytułem połowy opłaty sądowej

od wniesionej apelacji obniżonej o kwotę równą opłacie minimalnej (pkt 2); zniósł

wzajemnie pomiędzy stronami koszty postępowania przed Sądami obu instancji

(pkt 3).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze

na przewlekłość”) wskazano, że jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania

przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania

jest Sąd Najwyższy. W rozpoznawanej sprawie skarżący żądają stwierdzenia

przewlekłości przed sądem apelacyjnym, zaznaczając, że skarga dotyczy jedynie

postępowania przed Sądem Apelacyjnym. Zgodnie z przywołaną regulacją,

rozpoznanie tak sformułowanej skargi pozostaje w zakresie właściwości Sądu

Najwyższego. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku

Prezesa Sądu Apelacyjnego o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej

niewłaściwości, wobec czego wniosek ten podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że złożenie przez skarżących

w dniu 6 lipca 2026 r. wniosku o cofnięcie pozwu w całości wraz ze zrzeczeniem się

roszczenia, połączonego z żądaniem uchylenia wyroku Sądu Okręgowego

w Warszawie z 27 marca 2024 r. oraz umorzenia postępowania, a także cofnięcie

apelacji przez pozwanego, które doprowadziło do wydania przez Sąd Apelacyjny

w Warszawie postanowienia z 27 lipca 2026 r. uchylającego wyrok i umarzającego

postępowanie, nie pozbawia Sądu Najwyższego właściwości do rozpoznania

niniejszej skargi. Skarga na przewlekłość została wniesiona przez skarżących

22 kwietnia 2026 r., a więc w toku postępowania, którego dotyczyła (art. 5 ustawy o

I NSP 298/26

6

skardze na przewlekłość), i nie została następnie cofnięta. Oznacza to,

że Sąd Najwyższy pozostaje zobowiązany do dokonania jej merytorycznej oceny.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

W świetle art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość ocenie podlega

w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu

wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny,

należy uwzględnić: łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia

do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej

zawiłości sprawy, znaczenie rozstrzygnięcia dla skarżącego, zachowanie się stron,

w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W ustawie o skardze na przewlekłość nie sprecyzowano, jaki okres

oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

W judykaturze przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można

mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji polegającej na

niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12 miesięcy (zob.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 maja 2005 r., III SPP 96/05; 16 marca

2006 r., III SPP 10/06; 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 14 lipca 2016 r., III SPP

55/16; 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; 19 października 2017 r., III SPP 42/17; 21

lutego 2018 r., III SPP 3/18; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; 3 grudnia 2019 r.,

I NSP 160/19; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Wskazana wyżej reguła stanowi jedynie ogólnie przyjęty standard

orzeczniczy, który może, choć wcale nie musi, znaleźć zastosowanie w określonej

sprawie. Sąd Najwyższy zwracał już kilkakrotnie uwagę, że przekroczenie okresu

12 miesięcy trwania postępowania nie oznacza automatycznie wystąpienia stanu

przewlekłości, gdyż dla jego stwierdzenia konieczne jest zbadanie wszystkich

I NSP 298/26

7

okoliczności sprawy. Według zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska, przy

ustalaniu, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy brać pod uwagę kryteria określone w art. 2 tej ustawy,

m.in. terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10

listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21). Wymóg ten

uniemożliwia dokonanie oceny przewlekłości postępowania w sposób mechaniczny,

obligując tym samym do oceny indywidualnej (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Z orzecznictwa również wynika, że pojęcie przewlekłości postępowania nie

jest bezpośrednio zależne od długości toczącego się procesu i okresu oczekiwana

na termin rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nie można dokonywać ocen wyłącznie

przez pryzmat czasu, jaki upłynął od momentu wniesienia odwołania do momentu

wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się, że przewlekłość jest

pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia, które po wnikliwej analizie

można uznać – jeśli istnieją ku temu powody – za nadmiernie rozciągnięte w czasie

i niezasadnie przedłużające się. Co do zasady więc przewlekłość jest pojęciem

względnym i zawsze musi być odnoszona do konkretnych realiów sprawy i

przyjętego trybu postępowania. Jedynie nadmierne odstępstwa od czasu

koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych, prac i procedur mogą

być traktowane jako tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki (zob. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 2017 r., III SPP 33/17).

Wreszcie w judykaturze formułuje się tezę, że dla oceny, czy w danej

sprawie doszło do przewlekłości postępowania, znaczenie ma nie tylko sam

sztywny upływ czasu, ale także wszystkie okoliczności wpływające na przebieg

postępowania, w tym sprawność podejmowanych przez sąd czynności oraz

postępowanie skarżących. Przewlekłość postępowania może nastąpić zarówno

wtedy, gdy sąd nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje, ale

są one nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu

I NSP 298/26

8

sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2016 r., III SPP

53/15; 12 stycznia 2022 r., I NSP 234/21).

Należy zauważyć, że wspomniane wcześniej ustawowe przesłanki

przewlekłości postępowania korespondują z wytycznymi formułowanymi w

orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: „Trybunał”). Zgodnie

z nimi, oceniając czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, sąd obok

czasu trwania postępowania obowiązany jest wziąć pod uwagę szczególne warunki

sprawy, w szczególności stopień jej złożoności, a także zachowanie stron i

organów prowadzących sprawę oraz znaczenie materii objętej skargą (zob. wyroki

Trybunału z: 21 września 2000 r. w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce, skarga nr

33082/96; 4 kwietnia 2000 r. w sprawie Dewicka przeciwko Polsce skarga nr

38670/97; 26 października 2000 r. w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce skarga nr

25693/94; 26 lipca 2001 r. w sprawie Jedamski przeciwko Polsce, skarga nr

29691/96; 14 stycznia 2003 r. w sprawie W.M. przeciwko Polsce, skarga nr

39505/98; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka –

orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001, s. 46

i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału). Oznacza to, że standard

ochrony prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter

zindywidualizowany (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I

NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28

września 2021 r., I NSP 145/21; 14 września 2022 r., I NSP 251/22; 15 listopada

2022 r., I NSP 322/22). Co do zasady przewlekłość zawsze musi być odnoszona do

konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania.

Trzeba również zaakcentować, że skarga na przewlekłość postępowania ma

przede wszystkim charakter środka o funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej. Jej

celem nie jest wyłącznie następcze stwierdzenie naruszenia prawa strony do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, lecz przede wszystkim

przeciwdziałanie trwającej przewlekłości poprzez wymuszenie nadania sprawie

właściwego i sprawnego biegu procesowego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 12 czerwca 2012 r., III SPP 21/12). Tezę taką wysunął Sąd

Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP

42/04, podkreślając, że postępowanie wszczęte skargą na przewlekłość nie stanowi

I NSP 298/26

9

samodzielnego postępowania służącego stwierdzeniu przewlekłości i zasądzeniu z

tego tytułu odpowiedniej rekompensaty. Podobnie przekonywał w postanowieniu z

dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05, wskazując konkretnie, że skarga jest

instrumentem doraźnej interwencji, służącym usunięciu stanu przewlekłości jeszcze

w toku postępowania. Idąc w tym kierunku, Sąd Najwyższy wielokrotnie zaznaczał

też, że publicznoprawnym celem ustawy jest stworzenie realnego i skutecznego

mechanizmu zapobiegającego przewlekłości postępowania, a więc środka

prawnego wymuszającego sprawne rozpoznanie sprawy przez sąd (por. uchwały

Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 113/04 oraz III SPP 115/04).

Z tego punktu widzenia cel skargi zostaje osiągnięty wówczas, gdy sąd prowadzący

postępowanie, w reakcji na jej wniesienie, niezwłocznie podejmuje niezbędne

czynności zmierzające do rozpoznania i zakończenia sprawy, zaś całe

postępowanie mieści się następnie w granicach rozsądnego terminu, ocenianego z

uwzględnieniem charakteru sprawy oraz przeciętnego czasu trwania podobnych

postępowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 1 kwietnia 2025 r., I NSP

35/25).

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, skład orzekający

wskazuje, że na podstawie analizy akt sprawy objętej skargą dokonał

następujących ustaleń: postępowanie zostało wszczęte pozwem wniesionym

do Sądu Okręgowego w Warszawie 22 października 2019 r., przeciwko Bank […]

spółce akcyjnej w W., którym skarżący domagali się ustalenia nieważności umowy

kredytu waloryzowanego walutą obcą i zapłaty wskazanej kwoty. Postanowieniem z

26 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny stwierdził przewlekłość postępowania przed

Sądem Okręgowym w Warszawie w niniejszej sprawie (I S 504/23). Wyrokiem z 27

marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uwzględnił powództwo w zakresie

żądania ustalenia oraz częściowo w zakresie roszczenia o zapłatę. Apelację od

tego wyroku wniósł pozwany. Akta sprawy wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w

Warszawie w dniu 6 czerwca 2024 r., tego samego dnia wylosowano sędziego

referenta, zarządzono wpisanie sprawy do repertorium ACa i zarządzono

zawiadomienie stron o składzie wyznaczonym do rozpoznania sprawy. W dniu 19

grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżących wniósł o przyspieszenie rozpoznania

sprawy. Zarządzeniem z 30 grudnia 2025 r. akta skierowano do referendarza

I NSP 298/26

10

sądowego celem nadania biegu apelacji i poinformowano pełnomocnika powodów,

że sprawie został nadany bieg. Zarządzeniem z 22 stycznia 2026 r. m.in. wezwano

pełnomocnika pozwanego do usunięcia braków formalnych apelacji. Zarządzeniem

z 6 marca 2026 r. akta skierowano na posiedzenie niejawne celem sprawdzenia

wartości przedmiotu zaskarżenia. Postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r.

sprawdzono i ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia i wezwano pozwanego do

uiszczenia brakującej części opłaty od apelacji. W dniu 2 czerwca 2026 r.

zarządzono doręczenie odpisu apelacji pełnomocnikowi powodów, zaś 8 czerwca

2026 r. wyznaczono termin rozprawy apelacyjnej na dzień 16 października 2026 r.

Pismem z 6 lipca 2026 r. skierowanym do Sądu Apelacyjnego w Warszawie

pełnomocnik skarżących cofnął pozew w całości ze zrzeczeniem się roszczenia,

wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 27 marca 2024 r.

oraz o umorzenie postępowania, a także wniósł o wzajemne zniesienia kosztów

postępowania między stronami. Postanowieniem z 27 lipca 2026 r. Sąd

Apelacyjnym w Warszawie umorzył postępowanie.

Wobec powyższego, mając na uwadze powołane przepisy i orzecznictwo,

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym stwierdza, że całościowa ocena

analizowanego postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w

Warszawie nie pozwala przyjąć, iż jest ono prowadzone przewlekle.

Przy dokonywaniu tej oceny Sąd Najwyższy uwzględnił charakter sprawy związanej

z umową kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, znaczenie oraz

stopień skomplikowania występujących zagadnień prawnych, a także czas

oczekiwania w tego typu sprawach na rozstrzygnięcia kwestii prawnych w

postępowaniach przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

jak i Sądem Najwyższym.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że po wniesieniu skargi w dniu

8 czerwca 2026 r. Sąd Apelacyjny wyznaczył termin rozprawy apelacyjnej na 16

października 2026 r. Wobec wniosków skarżących i pozwanego odwołano termin

rozprawy oraz umorzono postępowanie.

W związku z tym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji.

I NSP 298/26

11

Grzegorz Pastuszko Joanna Lemańska Paweł Wojciechowski

[D.Z.]

[r.g.]