Sąd najwyższy. Odrzucone

Pismem oznaczonym datą 6 czerwca 2026 r. A.P. (dalej: „Skarżący”) wniósł

skargę, w której zażądał stwierdzenia nieuzasadnionej bezczynności i przewlekłości

w rozpoznaniu jego środka odwoławczego od decyzji Sądu Okręgowego i wniósł

o 20 000 zł zadośćuczynienia.

W nagłówku pisma adresowanego do Sądu Apelacyjnego w Katowicach

oznaczył, że pismo dotyczy sprawy V ACa 464/26.

W treści uzasadnienia Skarżący wskazał, że z pisma Prezesa

Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 lutego 2026 r. wynika, że „referent zostanie

wylosowany po upływie 9 miesięcy od daty wpływu akt do Wydziału Cywilnego,

spowodowane to jest liczbą spraw apelacyjnych i trudną sytuacja kadrową.

Orzeka 12 sędziów, a na rozpoznanie oczekuje 7 500 spraw apelacyjnych i 633

zażaleniowych”. Zdaniem Skarżącego ww. pismo stanowi przyznanie się Prezesa

Sądu Apelacyjnego do wadliwej organizacji tego Sąd, która skutkuje zapaścią

I NSP 308/26

2

sytemu sądownictwa i pozbawieniem obywateli prawa z art. 45 Konstytucji i art. 6

Konwencji Praw Człowieka do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Skarżący wskazał, że przyznanie zadośćuczynienia ma stanowić karę dla państwa

za wadliwe funkcjonowanie urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6

ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że Skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo

wskazać musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

I NSP 308/26

3

jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź

zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły

do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r.,

I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r.,

I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05).

Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny

skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania doszło, według strony,

do przewlekłości, na czym ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe

zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca

2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest

w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2

ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2026 r.,

I NSP 231/26).

W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został dochowany. Nie zostały

wymienione uchybienia ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego,

które spowodowały naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy

w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany za niedochowanie

wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Pismo Skarżącego nie zawiera

właściwego uzasadnienia, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony jest

możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdził, że wniesiona

przez Skarżącego skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 6 ust. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.

orzekł jak w sentencji, bowiem w myśl w/w przepisu ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania, skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

[a.ł]

I NSP 308/26

4