Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość apelacji bez konkretnych zarzutów wobec sądu

Skargą datowaną na 6 czerwca 2026 r. A.P., działając osobiście, wnosił o

stwierdzenie nieuzasadnionej bezczynności i przewlekłości w rozpoznaniu

wniesionego przez niego środka odwoławczego od decyzji Sądu Okręgowego. Z

części wstępnej skargi wywnioskować można, iż skarżący domaga się stwierdzenia

przewlekłości postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w

Katowicach w sprawie o sygn. V ACa 465/26.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

I NSP 309/26

2

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W art. 6 ust. 1 i 2 u.s.p.p. określono wymagania formalne skargi

na przewlekłość. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym

dla pisma procesowego. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.s.p.p., skarga powinna

zawierać: (pkt 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz (pkt 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających

żądanie.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.s.p.p., skargę niespełniającą wymagań

przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca

bez wzywania do uzupełnienia braków.

2. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że skarga spełnia

wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p., o ile skarżący

w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskaże, w czym dopatruje się nieuzasadnionej

zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne

działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 103/05; postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07).

Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi.

Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania, przed jakim organem,

doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie konkretnie

czynności procesowe zostały podjęte przez dany sąd wadliwie lub nie zostały

podjęte w ogóle) i czym została spowodowana. Bez wskazania powyższych

okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie dokonać oceny czynności

sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p.

I NSP 309/26

3

W związku z powyższym przypomnieć również należy, że stosownie do art. 2

ust. 2 u.s.p.p. sąd, dokonując oceny, czy w sprawie doszło do przewlekłości

postępowania, uwzględnia łączny dotychczasowy czas postępowania od jego

wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej

i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych

w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony,

która zarzuciła przewlekłość postępowania.

3. Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie ocenił, iż wniesiona

przez skarżącego skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań

formalnych z art. 6 ust. 2 u.s.p.p., gdyż nie przytacza okoliczności uzasadniających

żądanie. Nie ulega wątpliwości, że skarżący domagając się stwierdzenia

przewlekłości postępowania ograniczył się wyłącznie do powołania na pismo

Prezesa Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 lutego 2026 r., w którym ten

stwierdził, że sędzia sprawozdawca zostanie wyznaczony po 9 miesiącach

od wpływu akt, co ma związek z liczbą rozpoznawanych spraw oraz trudną sytuacją

kadrową. W ocenie skarżącego powyższe stanowi przyznanie wadliwej organizacji

Sądu Apelacyjnego w Katowicach, skutkującej zapaścią systemu sądowniczego

oraz pozbawieniem obywateli prawa do sądu i rozpoznania sprawy bez zbędnej

zwłoki.

Skarżący wskazał zatem jedynie na potencjalne ryzyko przewlekłości

postępowania, całkowicie przy tym pomijając konkretne działania bądź zaniechania

sądu rozpoznającego sprawę, które doprowadzić miały do zwłoki w postępowaniu

przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w sprawie o sygn. V ACa 465/26,

w szczególności nie wskazał ani dotychczasowego czasu postępowania,

ani konkretnych czynności procesowych, które zostały podjęte przez sąd wadliwie

lub nie zostały podjęte w ogóle, a które miałyby prowadzić do przewlekłości

postępowania, charakteru sprawy, stopnia jej faktycznej i prawnej zawiłości, a także

znaczenia dla strony oraz jej zachowania, które ewentualnie mogłoby przełożyć się

na czas trwania postępowania.

4. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9

ust. 1 u.s.p.p., wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. odrzucił skargę.

I NSP 309/26

4

[P.Sz.]

[a.ł]