SN odrzucił skargę na przewlekłość, bo skarżący nie wskazał konkretnych zaniechań sądu

Pismem z 6 czerwca 2026 r. A.P. (dalej: „skarżący”) wniósł do Sądu

Apelacyjnego w Katowicach skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. V

ACa 463/26, która toczy się przed tym Sądem.

W skardze tej skarżący domagał się:

I NSP 310/26

2

1. stwierdzenia nieuzasadnionej bezczynności i przewlekłości w rozpoznaniu

jego środka odwoławczego od „decyzji Sądu Okręgowego”;

2. zasądzenia 20 000 zł zadośćuczynienia;

3. zwolnienia od opłaty od skargi;

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r.,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania). Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania skarga powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie

okoliczności uzasadniających żądanie. Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość postępowania, skargę niespełniającą wymagań

przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca

bez wzywania do uzupełnienia braków.

Sąd Najwyższy, mając na względzie powołane przepisy, stoi na stanowisku,

że skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy

o skardze na przewlekłość postępowania, jedynie wtedy, gdy skarżący sformułuje

żądanie o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga

dotyczy, a także szczegółowo opisze, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki

w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania

bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które doprowadziły do zwłoki

(zob. np. postanowienia SN z: 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; 6 maja 2025 r.,

I NSP 310/26

3

I NSP 140/25; 24 października 2025 r., I NSP 385/25). Brak wskazania powyższych

okoliczności uniemożliwia merytoryczną ocenę skargi.

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący

nie powołał w skardze okoliczności, które uzasadniałyby przewlekłość,

czyli nie wskazał, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

sprawy. W skardze znalazło się jedynie odwołanie do pisma Prezesa

Sądu Apelacyjnego w Katowicach dotyczącego innej sprawy, mającego wskazywać

na wadliwą organizację systemu sądownictwa.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga – z powodu braku

uzasadnienia – nie spełnia wymagania określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy

o skardze na przewlekłość postępowania i podlegała odrzuceniu.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6

ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania orzekł, jak w sentencji.

Postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego o zwolnienie od opłaty

od skargi podlegało umorzeniu stosownie do art. 355 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821

i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania.

(E.C.)

[a.ł]