Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość, bo skarżący nie wskazał konkretnych uchybień

Pismem z 3 lipca 2026 r. (data prezentaty) K. P. (dalej: „Skarżący”) złożył

skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym w

sprawie o sygn. akt III PSKP 49/22. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości

postępowania objętego skargą oraz o przyznanie mu od Skarbu Państwa z tego

I NSP 349/26

2

tytułu kwoty 20 000 złotych. Jednocześnie Skarżący wniósł o zasądzenie na jego

rzecz zwrotu kosztów postępowania skargowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że przedmiotowe postępowanie,

w którym występuje jako strona, toczy się już od 13 lat, co stanowi dla niego sytuację

stresogenną. Jednocześnie wskazał, że ostatnią czynnością Sądu Najwyższego

w postępowaniu objętym skargą było odrzucenie jego wniosku o przeprowadzenie

tzw. testu niezawisłości i bezstronności w odniesieniu do jednego z członków składu

orzekającego, wyznaczonego do rozpoznania sprawy objętej skargą, zaznaczając

przy tym, iż wnioski dotyczące pozostałych dwóch członków składu orzekającego

nadal czeka na rozpoznanie.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w odpowiedzi na skargę zgłosił swój

udział w sprawie i wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na zaniechanie uzasadnienia

przez Skarżącego w sposób jasny i precyzyjny żądania stwierdzenia przewlekłości

postępowania objętego skargą.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), skarga

powinna zawierać: (1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy, (2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie w rozumieniu art. 6 ust. 2

pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania oznacza wskazanie czasu

trwania postępowania świadczącego o wystąpieniu przewlekłości oraz konkretnych

czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując

w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu. Wskazanie tych okoliczności

jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie

postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała, tj. jakie

konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały

podjęte w ogóle i czym zwłoka została spowodowana (zob. postanowienia

I NSP 349/26

3

Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 113/05; z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; z 11 grudnia 2013 r.,

III SPP 256/13; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 69/20).

Skargę niespełniającą powyższych wymagań sąd właściwy do jej rozpoznania

odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania).

W rozpoznawanej skardze Skarżący nie wymienił żadnych konkretnych

uchybień ani wadliwości po stronie Sądu Najwyższego w sprawie objętej skargą,

tj. w sprawie III PSKP 49/22, które spowodowały naruszenie prawa Skarżącego

do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Wprawdzie Skarżący podniósł

w skardze, że ostatnią czynnością Sądu Najwyższego w postępowaniu objętym

skargą było odrzucenie jego wniosku o przeprowadzenie tzw. testu niezawisłości

i bezstronności w odniesieniu do jednego z członków składu orzekającego,

wyznaczonego do rozpoznania sprawy objętej skargą, toczącej się przed Sądem

Najwyższym, który to wniosek w odniesieniu do pozostałych dwóch członków składu

orzekającego nadal czeka na rozpoznanie, nie wyjaśnił już jednak w sposób

precyzyjny, czy konkretnie to w tej okoliczności upatruje przewlekłości postępowania

objętego skargą.

Należy przyznać rację Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego,

który w odpowiedzi na skargę wskazał, że ograniczenie się przez Skarżącego

do przytoczenia łącznego czasu trwania postępowania, toczącego się

z jego udziałem (obejmującego nie tylko postępowanie przed Sądem Najwyższym,

lecz także postępowanie przed sądami powszechnymi) i powołanie się na zły stan

zdrowia i stres nie czyni zadość wymaganiu określonemu przez ustawę,

polegającemu na konieczności przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie

stwierdzenia przewlekłości postępowania objętego skargą. Podkreślić również

wymaga, że badanie przewlekłości postępowania toczącego się

przed Sądem Najwyższym ogranicza się wyłącznie do oceny, czy nieuzasadniona

zwłoka miała miejsce przed Sądem Najwyższym. Ocena ta nie obejmuje natomiast

badania stanu, poprzedzającego to postępowanie, postępowania przed sądami

powszechnymi. Powyższa wadliwość musi zatem zostać uznana za niedochowanie

wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania. Pismo Skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia, co sprawia,

I NSP 349/26

4

że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpoznania

wniesionej skargi.

W związku z powyższym, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania Sąd Najwyższy orzekł, jak w punkcie pierwszym

sentencji.

O zwrocie opłaty od skargi Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 17 ust. 3

ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.

[k.b.]

[a.ł]