SN odrzucił skargę S. N. na przewlekłość; żądał 5000 zł od Skarbu Państwa

W dniu 6 lipca 2026 r. S. N. (dalej: „skarżący”) wniósł pismo zatytułowane

„skarga na przewlekłość”. W piśmie tym zaznaczył, że składa skargę na

przewlekłość rozpoznania jego sprawy i domaga się od Skarbu Państwa

zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł.

Uzasadniając zasadności skargi skarżący powołał się na art. 2 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość oraz przywołał orzeczenia Sądu Najwyższego,

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Konstytucyjnego.

I NSP 351/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego skarga spełnia wymagania

formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość

tylko wówczas, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie przewlekłości

postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto w uzasadnieniu skargi

szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź

zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły

do zwłoki (zob postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania powyższych

okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić,

że w treści skargi skarżący nie wysunął żądania stwierdzenia przewlekłości

I NSP 351/26

3

postępowania. Za takie żądanie nie da się bowiem potraktować sformułowania:

„Składam skargę na przewlekłość w rozpoznaniu mojej sprawy”.

Wypada też zauważyć, że w uzasadnieniu skarżący nie zawarł okoliczności

faktycznych, które wskazywałyby na przewlekłość i w efekcie nie wyjaśnił,

jakie działania lub zaniechania sądu uważa za przejaw nieuzasadnionej zwłoki

w rozpoznaniu jego sprawy. Braków tych nie uzupełnia powołane przezeń

orzecznictwo, gdyż przytoczone orzeczenia nie odnoszą się do konkretnych

okoliczności rozpoznawanej sprawy ani nie pozwalają na ustalenie, na czym

miałaby polegać sygnalizowana przewlekłość.

W takiej sytuacji konieczne staje się uznanie, że wniesiona skarga, z uwagi

na brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania i brak przytoczenia

okoliczności uzasadniających to żądanie, nie spełnia wymogów ujętych w art. 6

ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r.,

I NSP 211/23) i w konsekwencji podlega odrzuceniu.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1

w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji

postanowienia.

[D.Z.]

[a.ł]