Sąd najwyższy. Odrzucone

J. G. (dalej: „skarżący”), pismem datowanym na 3 lipca 2026 r. wniósł pismo

zatytułowane „skarga na przewlekłość postępowania”. Skarżący wniósł ponadto o

przyznanie mu 20 000 zł tytułem „skargi na przewlekłość postępowania” oraz

„natychmiastowe wyznaczenie terminu w sprawie”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratura i

I NSP 365/26

2

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej także jako: „u.s.p.p.”) skarga powinna zawierać:

1. żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga

dotyczy;

2. przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że w uzasadnieniu skargi

skarżący szczegółowo wskazać musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki

w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawić konkretne

działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 lutego 2025 r.,

I NSP 38/25; z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r.,

I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07;

z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05).

Wynika to z obowiązku skarżącego, aby precyzyjnie określić na czym polega

przewlekłość postępowania, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały

podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle i na jakim etapie

postępowania doszło do przewlekłości (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Uszczegółowienie

zarzutów powinno nastąpić w odniesieniu do etapu postępowania, którego dotyczy

skarga na przewlekłość (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 lutego 2025 r.,

I NPS 499/24).

W konsekwencji, bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest w

stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2

u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, przyjąć należy, że

oceniana w niniejszym postępowaniu skarga nie spełnia wymogów, o których

stanowi art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.s.p.p.

Po pierwsze, skarżący w nagłówku pisma wskazał dwie sygnatury

postępowania, tj. III APa 29/25 oraz III APz 13/26, nie odnosząc się w treści skargi

do przywołanych postępowań. Zauważyć przy tym należy, że postępowanie w

sprawie o sygn. III APz 13/26 było postępowaniem incydentalnym w ramach

I NSP 365/26

3

postępowania o sygn. III APa 29/25 i zakończyło się 17 czerwca 2026 r. wydaniem

przez Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowienia o odrzuceniu zażalenia

skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Z art. 6 ust. 2

pkt 1 u.s.p.p. wynika obowiązek skarżącego do jednoznacznego określenia sprawy,

wobec której domaga się stwierdzenia przewlekłości. Sąd Najwyższy nie może w

tym zakresie zastępować skarżącego. W niniejszym postępowaniu takiego

określenia sprawy zabrakło.

Po drugie, w uzasadnieniu skargi nie zostały bowiem wymienione uchybienia

ani wadliwości, które spowodowały naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania

sprawy w rozsądnym terminie. Uzasadnienie skargi poza stwierdzeniem, że „pozew

w tej sprawie został złożony we wrześniu 2024. Wkrótce minie 2 lata i Sąd

Apelacyjny w Katowicach nawet nie wyznaczył terminu” nie odnosi się do

problematyki przewlekłości. Dlatego też przyjąć należy, że skarga nie spełnia

wymogu formalnego, o którym stanowi art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.

W konsekwencji, przyjąć należy, że wniesiona skarga na przewlekłość

postępowania nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 6 ust. 2 pkt 1

i 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. podlega odrzuceniu, bowiem skargę

niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca

bez wzywania do uzupełnienia braków. Przy czym zgodnie z art. 14 ust. 2 u.s.p.p.

w przypadku odrzucenia skargi na podstawie art. 9 ust. 1 skarżący może wystąpić z

nową skargą w tej samej sprawie. Skargę należy jednak sporządzić zgodnie

z wymogami proceduralnymi.

MR

[r.g.]