Skarga na przewlekłość Sądu Apelacyjnego w Łodzi odrzucona, bo brakło uzasadnienia

Pismem z 27 grudnia 2025 r. M.P. (dalej: „skarżący”) złożył do Sądu

Najwyższego skargę na bezczynność Sądu Apelacyjnego w Łodzi w sprawie o

sygn. akt I C 2645/22 i wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania i o

przyznanie od Skarbu Państwa kwoty w wysokości 10 000 zł tytułem

zadośćuczynienia oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w

Łodzi na rzecz skarżącego kosztów tego postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

I NSP 39/26

2

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm.,

dalej jako: „ustawa o skardze na przewlekłość”) skarga powinna zawierać:

1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga

dotyczy; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Skarga M.P. spełnia tylko pierwszy wymóg. Skarżący wskazał sygnaturę

postępowania, w którym jak wskazał od września 2024 r. do grudnia 2025 r. nic się

nie dzieje i sformułował żądanie stwierdzenia jego przewlekłości, ale nie podał

uzasadnienia dla tego żądania.

Skarga tylko wówczas spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6

ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie

o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy,

a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2026 r., I NSP 476/25, LEX nr 4012009)

czego w przedmiotowej skardze zdecydowanie zabrakło.

W ocenie Sądu Najwyższego, w skardze brak jest „okoliczności

uzasadniających żądanie” w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze

na przewlekłość i wobec tego zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

(J.C.)

[a.ł]