Sąd Najwyższy oddalił skargę na przewlekłość w sprawie odwołania od uchwały KRS

Pismem z 30 stycznia 2026 r. G. B. (dalej: „skarżący”) wniósł do Sądu

Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania toczącego się pod sygn. I

NKRS 58/22 i wysunął żądanie:

I NSP 40/26

2

1. stwierdzenia, że w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym

Izbą Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawie o sygn. I NKRS 58/22

ma miejsce przewlekłość postępowania;

2. przyznania od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł;

3. rozpoznania niniejszej skargi w Izbie Cywilnej lub Izbie Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z ewentualnym wnioskiem

o wyłączenie się od orzekania w niniejszej sprawie wszystkich sędziów Izby

Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 30 czerwca 2022 r.

do Sądu Najwyższego wpłynęło jego odwołanie od uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa z 4 marca 2022 r. nr 203/2022 w przedmiocie umorzenia

postępowania w sprawie odwołania od podziału czynności. Sprawa została

zarejestrowana pod sygn. I NKRS 58/22 i do chwili obecnej, pomimo upływu prawie

4 lat od dnia jej wniesienia, w sprawie nie zostały podjęte jakiekolwiek czynności

zmierzające do jej merytorycznego rozpoznania.

W dalszej części uzasadniania, przytaczając przepisy ustawy o skardze

na przewlekłość i powołując się na kryteria wpływające na ocenę istnienia podstaw

do uznania, że w danej sprawie występuje przewlekłość postępowania i odnosząc

je do przebiegu skarżonego postępowania, skarżący uznał, że przewlekłość w jego

sprawie wystąpiła i jest to przewlekłość rażąca. Zauważył, że w tej sprawie:

1. przedmiotem jest odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa,

której treścią było umorzenie postępowania w sprawie jego odwołania od podziału

czynności, a więc odwołanie od uchwały o charakterze formalnym, co nie wymaga

przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a jedynie rozważenia

argumentacji prawnej przedstawionej w treści odwołania;

2. ma ona związek ze stosunkiem zatrudnienia skarżącego, a więc

rozstrzygnięcie tej sprawy miało i ma dla skarżącego bardzo duże znaczenie,

gdyż zaskarżony podział czynności miał bezpośredni wpływ na codzienny wymiar

zadań służbowych, które skarżący był obowiązany wykonywać w ramach orzekania

w Sądzie Okręgowym, a także wiąże się z potencjalną możliwością dochodzenia

wobec pracodawcy określonych roszczeń wynikających z bezprawnego (w ocenie

skarżącego) przeniesienia do orzekania w innym wydziale Sądu Okręgowego;

I NSP 40/26

3

3. od momentu jej wpływu, a więc przez prawie 4 lata nie tylko nie wydano

jakiegokolwiek rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, ale nawet nie doszło

do wydania w jej toku jakiegokolwiek orzeczenia wskazującego, że jej rozpoznanie

wymaga wcześniejszego rozstrzygnięcia jakiegokolwiek zagadnienia prawnego

budzącego poważne wątpliwości składu Sądu Najwyższego wyznaczonego

do rozpoznania tej sprawy;

4. jedynymi podjętymi czynnościami było jej dwukrotne zawieszenie z uwagi

na czynności podejmowane w sprawie, w której skarżący nie jest stroną

i nie ma wiedzy co jest jej przedmiotem, a w konsekwencji, w której nie ma

jakiegokolwiek wpływu na jej bieg tj. w sprawie o sygn. I NKRS 87/22; dodatkowo

wskazać należy, że sprawa ta wpłynęła później do Sądu Najwyższego niż objęta

niniejszą skargą, a obecnie wykreowana z niej została sprawa o sygn. I NZP 5/24,

która od wielu tygodni oczekuje na wyznaczenie terminu posiedzenia.

Skarżący zwrócił uwagę, że z analizy strony internetowej Sądu Najwyższego,

w tym publikowanego tam orzecznictwa i wokand posiedzeń, wynika, że ta sama

Izba nie ma jakichkolwiek przeszkód, aby rozpoznawać merytorycznie sprawy,

które do niej wpłynęły wiele miesięcy i kilka lat później, w tym zebrać się w pełnym

składzie, aby rozpoznać z inną Izbą sprawę I NZP 7/25. Z tego powodu ocenił,

że brak podejmowania czynności w sprawie jawi się jako rażąca przewlekłość

naruszająca jego prawa jako strony tego postępowania, przy czym ta bezczynność

nie jest spowodowana jakimikolwiek działaniami podejmowanym przez niego.

Uzasadniając żądanie przyznania kwoty 10 000 zł i mając na uwadze

wcześniejszą argumentację, wskazał, że jest to stosowny ekwiwalent finansowy,

mający zadośćuczynić naruszeniu jego prawa do rozpoznania przedmiotowej

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Odnośnie do wniosku o rozpoznanie przedmiotowej skargi przez Izbę

Cywilną lub Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego, skarżący

podał szereg argumentów i to niezależnie od treści wyroku TSUE z dnia 4 września

2025 r. C-225/22 oraz innych wyroków tego Trybunału, z których wynika, że Izba

Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie spełnia wymogów sądu

w rozumieniu prawa europejskiego, natomiast on chciałby, aby jego sprawę

rozpoznał sąd, które wymogi te spełnia. Zaznaczył też, że w przypadku

I NSP 40/26

4

niewyznaczenia innej Izby do rozpoznania jego skargi wniósł o wyłączenie,

na podstawie art. 49 k.p.c., sędziów orzekających w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej

i Spraw Publicznych, wskazując ich imiennie.

Pismem z 27 lutego 2026 r., stanowiącym odpowiedź na skargę,

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zgłosił swój udział w sprawie oraz wniósł

o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Pierwszy Prezes przedstawił

sekwencję czynności w sprawie objętej skargą. Wskazał mianowicie: „(…)

zarządzeniem z dnia 14 lipca 2022 r. sprawa została przydzielona Prezesowi SN

Joannie Lemańskiej, jako sędziemu sprawozdawcy, zaś zarządzeniem z dnia

19 lipca 2022 r. podjęto decyzję o rozpoznaniu sprawy poza kolejnością, z uwagi

na jej szczególną zawiłość, wyznaczając skład orzekający w sprawie.

Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2023 r. wyznaczono termin posiedzenia

niejawnego na dzień 14 czerwca 2023 r. celem rozpoznania sprawy (k. 26).

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy na podstawie 177 § 1

pkt 31 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3

ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa zawiesił

postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy

o sygnaturze P 1/23 (k. 27). Postanowieniem, z dnia 18 grudnia 2024 r.

Sąd Najwyższy podjął zawieszone postępowanie (pkt 1), a także na podstawie 177

§ 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § i k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 44

ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa z urzędu

zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy sprawy

o sygnaturze I NZP 5/24 (pkt 2) (k. 36). W notatce sędziego sprawozdawcy

sporządzonej w dniu 4 grudnia 2025 r. stwierdzono, że niniejsza sprawa nie nadaje

się na obecnym etapie do rozpoznania z uwagi na fakt, że nie została jeszcze

rozpoznana sprawa I NZP 5/24 (k. 41)”.

Pierwszy Prezes podniósł, że w świetle okoliczności sprawy stwierdzenia

wymaga, iż sprawa ta nie należy do pilnych ani nie jest jedyną, jaka zawisła przed

Izbą Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego z odwołaniem

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, wobec czego znajdują do niej

zastosowanie normalne kryteria ocenne. Podkreślił, że w sprawie były

I NSP 40/26

5

podejmowane odpowiednie czynności zmierzające do jej rozpoznania, zwłaszcza

został wyznaczony termin posiedzenia na 14 czerwca 2023 r., w ramach którego

zapadło postanowienie o zawieszeniu postępowania. Tego rodzaju postanowienie

wydano również w dniu 18 grudnia 2024 r. Jak podał Pierwszy Prezes, zawieszenie

postępowania na podstawie przesłanek z art. 177 k.p.c. ma charakter fakultatywny

i pozostawione jest uznaniu sądu. Za wydaniem takiego orzeczenia mogą

przemawiać nie tylko względy celowości i interes strony, ale także występujący

„stosunek prejudycjalności”.

Ponadto Pierwszy Prezes wskazał, że w pierwszym wypadku Sąd Najwyższy

skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do zwrócenia się z pytaniem

prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, a w drugim do zawieszenia postępowania

w sprawie ze względu na prejudycjalne znaczenie rozstrzygnięcia w innej sprawie

rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy. Zaznaczył przy tym, że decyzja

o zawieszeniu wywołała skutki procesowe, w związku z czym nie ma możliwości

dokonywania czynności procesowych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

do czasu zakończenia postępowania o charakterze prejudycjalnym.

Dodatkowo Pierwszy Prezes zauważył, że ustawodawca nie wprowadził

żadnych kategorycznych terminów na rozpoznanie spraw sądowych, zaznaczając,

że w świetle orzecznictwa w ustawie o skardze na przewlekłość postępowania,

które trwa dłużej niż 12 miesięcy, nie zakwalifikowano automatycznie

jako przewlekłego. Jak wywodził, oceniając czy w danej sprawie mamy

do czynienia z przewlekłością postępowania, należy brać pod uwagę kryteria

określone w art. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, w tym należy

w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych

przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie.

Dodał, iż należy uwzględnić okoliczność, że postępowanie pozostaje zawieszone,

zaś – na co zwrócono uwagę w notatce sędziego sprawozdawcy z dnia 4 grudnia

2025 r. – „niniejsza sprawa nie nadaje się na obecnym etapie do rozpoznania

z uwagi na fakt, że nie została jeszcze rozpoznana sprawa I NZP 5/24”.

Reasumując, Pierwszy Prezes podkreślił, że mając na względzie fakt

zawieszenia postępowania przed Sądem Najwyższym, a także oceniając

terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

I NSP 40/26

6

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, zasadne jest uznanie,

że postępowanie nie trwa dłużej niż to konieczne, a zatem nie zachodzą podstawy

do uwzględnienia skargi.

Z ostrożności procesowej Pierwszy Prezes wskazał, że żądana przez

skarżącego suma pieniężna jest oczywiście nieproporcjonalna z uwagi na przebieg

postępowania (w tym dwukrotne zawieszenie postępowania), a z drugiej strony

nie spowodowała ani nie pogłębiła w istotny sposób dolegliwości dla skarżącego.

Zdaniem Pierwszego Prezesa nie zasługuje na uwzględnienie wniosek

o przekazanie sprawy do Izby Cywilnej ani Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd Najwyższy uznaje, że wniosek o wyłączenie sędziów

orzekających w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych jest

niedopuszczalny, przez co podlega odrzuceniu. Wynika to z faktu, że skarżący

zawarł go w skardze na przewlekłość postępowania, czyli jeszcze przed

wyznaczeniem składu orzekającego w tej sprawie.

Uzasadniając takie stanowisko, należy przypomnieć, że w uchwale siedmiu

sędziów z 26 lipca 2019 r., I NOZP 1/19 Sąd Najwyższy stwierdził, iż wniosek

o wyłączenie sędziego, który nie został wyznaczony do rozpoznania sprawy,

jest niedopuszczalny, zaś sędzia objęty takim wnioskiem może brać udział

w składzie rozpoznającym sprawę. W tym kontekście warto również odwołać się

do art. 531 § 1 pkt 3 k.p.c., statuującego w sposób jednoznaczny,

że niedopuszczalny jest wniosek dotyczący wyłączenia sędziego, który nie wchodzi

w skład sądu orzekającego.

Równocześnie Sąd Najwyższy stwierdza, że oddaleniu podlega wniosek

skarżącego o rozpoznanie niniejszej skargi w Izbie Cywilnej lub Izbie Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego. O takim rozstrzygnięciu decyduje

treść art. 26 § 1 pkt 10 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(tekst jedn.Dz.U. 2024, poz. 622). Przepis ten stanowi wyraźnie, że rozpoznawanie

skarg dotyczących przewlekłości postępowania przed sądami powszechnymi

i wojskowymi oraz Sądem Najwyższym należy do właściwości Izby Kontroli

I NSP 40/26

7

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Wobec istnienia tak kategorycznie

sformułowanej regulacji brak jest podstaw prawnych do przekazania skargi zgodnie

z wnioskiem skarżącego.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W świetle art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość ocenie podlega

w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu

wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny,

należy uwzględnić: łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia

do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej

zawiłości sprawy, znaczenie rozstrzygnięcia dla skarżącego, zachowanie się stron,

w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W ustawie o skardze na przewlekłość nie sprecyzowano, jaki okres

oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

W judykaturze przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można

mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji polegającej

na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12 miesięcy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

16 marca 2006 r., III SPP 10/06; 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 14 lipca 2016 r.,

III SPP 55/16; 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; 19 października 2017 r., III SPP 42/17;

21 lutego 2018 r., III SPP 3/18; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; 3 grudnia 2019 r.,

I NSP 160/19; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

I NSP 40/26

8

Wskazana wyżej reguła stanowi jedynie ogólnie przyjęty standard

orzeczniczy, który może znaleźć zastosowanie w określonej sprawie.

Sąd Najwyższy zwracał już kilkakrotnie uwagę, że przekroczenie okresu

12 miesięcy trwania postępowania nie oznacza automatycznie wystąpienia stanu

przewlekłości, gdyż dla jego stwierdzenia konieczne jest zbadanie wszystkich

okoliczności sprawy. Według zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska,

przy ustalaniu, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy brać pod uwagę kryteria określone w art. 2 tej ustawy,

m.in. terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21). Wymóg ten

uniemożliwia dokonanie oceny przewlekłości postępowania w sposób mechaniczny,

obligując tym samym do oceny indywidualnej (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Z orzecznictwa również wynika, że pojęcie przewlekłości postępowania

nie jest bezpośrednio zależne od długości toczącego się procesu i okresu

oczekiwana na termin rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nie można dokonywać ocen

wyłącznie przez pryzmat czasu, jaki upłynął od momentu wniesienia

odwołania do momentu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się,

że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia,

które po wnikliwej analizie należałoby uznać za nadmiernie rozciągnięte w czasie

i niezasadnie przedłużające się. Co do zasady więc przewlekłość jest pojęciem

względnym i zawsze musi być odnoszona do konkretnych realiów sprawy

i przyjętego trybu postępowania. Jedynie nadmierne odstępstwa od czasu

koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych, prac i procedur mogą

być uznawane za tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki (zob. m.in. postanowienie

Sądu Najwyższego z 13 lipca 2017 r., III SPP 33/17).

Wreszcie, w judykaturze formułuje się tezę, że dla oceny, czy w danej

sprawie doszło do przewlekłości postępowania, znaczenie ma nie tylko sam

sztywny upływ czasu, ale wymagają również rozważenia wszystkie okoliczności

I NSP 40/26

9

wpływające na przebieg postępowania, w tym sprawność podejmowanych przez

sąd czynności oraz postępowanie skarżącego. Przewlekłość postępowania może

nastąpić zarówno wtedy, gdy sąd nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy,

gdy je podejmuje, ale są one nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki

w rozpatrzeniu sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego

2016 r., III SPP 53/15; 12 stycznia 2022 r., I NSP 234/21).

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, Sąd Najwyższy

wskazuje, że dokonał analizy akt pod kątem czynności podejmowanych w sprawie.

W ocenie składu orzekającego czynności te były związane z przedmiotem tego

konkretnego postępowania, zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i –

choć spowodowały spowolnienie – zmierzały do przygotowania sprawy

do jej merytorycznego rozpoznania.

Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że sprawę I NKRS 58/22 oraz

postępowania wskazywane przez skarżącego jako główna przyczyna przewlekłości,

tj. postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. P 1/23 i postępowanie

przed Sądem Najwyższym o sygn. I NZP 5/24 – łączy merytoryczne i funkcjonalne

iunctim. Wyraża się ono w tym, że w rozpoznawanej sprawie niezbędne jest

zastosowanie regulacji prawnej, która stanowi przedmiot analizy w obu wskazanych

postępowaniach.

Gwoli ścisłości, sprawa I NKRS 58/22 dotyczy odwołania skarżącego

od uchwały KRS, w której organ ten, działając na podstawie art. 41 ustawy z dnia

12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. 2021, poz. 269)

w zw. z art. 22a § 5 i 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz.U. 2020, poz. 2072, ze zm.), umorzył postępowanie

zainicjowane odwołaniem skarżącego – sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 7 lutego 2022 r. od zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 14 stycznia 2022 r.

Natomiast w powołanych przez skarżącego postępowaniach pojawiły się

zagadnienia, u podstaw których legły powzięte przez Sąd Najwyższy wątpliwości

co do zgodności treści art. 22a § 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –

Prawo o ustroju sądów powszechnych stanowiącego o braku dopuszczalności

odwołania od podziału czynności, z art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji. W przypadku

I NSP 40/26

10

postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, sygn. P 1/23, pytanie prawne

brzmiało: „Czy art. 22a § 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju

sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. 2020, poz. 2072 ze zm.) w zakresie

w jakim stanowi, iż odwołanie do Krajowej Rady Sądownictwa od poddziału

czynności w sposób skutkujący zmianą zakresu obowiązków sędziego,

w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, nie przysługuje

w przypadku przeniesienia do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego

samego zakresu, jest zgodny z art. 45 ust. 1 oraz z art. 2 Konstytucji RP?”.

Z kolei w przypadku postępowania przed Sądem Najwyższym, sygn. I NZP 5/24

zagadnienie prawne miało treść: „Czy art. 22a § 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca

2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. 2020,

poz. 2072 ze zm.) w zakresie w jakim stanowi, iż odwołanie do Krajowej Rady

Sądownictwa od poddziału czynności w sposób skutkujący zmianą zakresu

obowiązków sędziego, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu,

nie przysługuje w przypadku przeniesienia do wydziału, w którym rozpoznaje się

sprawy z tego samego zakresu, jest zgodny z art. 45 ust. 1 oraz z art. 2

Konstytucji RP?”.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy uznaje, że skład orzekający

w sprawie I NKRS 58/22 – uwzględniając zarówno zagadnienia będące

przedmiotem wskazanych postępowań, jak i charakter rozpoznawanej sprawy –

był uprawniony do jej zawieszenia. Skorzystanie przez sąd z kompetencji

przyznanych ustawą nie może być traktowane jako podstawa do formułowania

zarzutu przewlekłości postępowania.

Sąd Najwyższy w tym miejscu przypomina, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy

nie podlegają ocenie merytoryczne aspekty czynności procesowych podjętych

w sprawie, lecz ich terminowość i prawidłowość.

Wobec powyższego – zdaniem Sądu Najwyższego – przebieg postępowania

w sprawie I NKRS 58/22, obejmujący okresy zawieszenia, nie pozwala

na stwierdzenie jego przewlekłości i w efekcie przyjęcie, że miała miejsce

bezczynność Sądu Najwyższego naruszająca prawo skarżącego do uzyskania

rozstrzygnięcia bez nieuzasadnionej zwłoki.

I NSP 40/26

11

W związku z tym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość, oddala skargę.

Janusz Niczyporuk Grzegorz Pastuszko Adam Redzik

[D.Z.]

[a.ł]