Skarga na przewlekłość apelacji bez okoliczności uzasadniających odrzucona

P.D. (dalej: „skarżący”) złożył skargę na przewlekłość postępowania przed

Sądem Apelacyjnym w Krakowie w sprawie pod sygn. akt VI I ACa 1373/23 i wniósł

o „zasądzenie odszkodowania od Skarbu Państwa jako zadośćuczynienie za straty

moralne w kwocie 20 000 zł”.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

I NSP 437/25

2

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o

stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie to

trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia

okoliczności faktycznych i prawnych.

2. W art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość określono, że oprócz

spełniania wymagań przewidzianych dla pisma procesowego powinna ona

zawierać: żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, a także przytoczenie

okoliczności uzasadniających żądanie – art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na

przewlekłość. Elementy te stanowią konieczne elementy skargi i braki w tym

zakresie nie podlegają konwalidacji w drodze wezwania do ich uzupełnienia, lecz

stanowią podstawę odrzucenia skargi (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość).

3. Przedmiotowa skarga, choć zawiera żądanie stwierdzenia przewlekłości

postępowania, to jednak nie przytacza okoliczności uzasadniających żądanie

skargi, poprzestając zaledwie na wskazaniu sygnatury sprawy głównej oraz na

przytoczeniu tez z orzecznictwa w sprawach dotyczących przewlekłości

postępowania.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na

przewlekłość, skargę jako zawierającą nieusuwalne braki, należało odrzucić bez wzywania

do ich uzupełnienia.

Paweł Czubik Aleksander Stępkowski Mirosław Sadowski

[K.O.]

[r.g.]