Apelacja w sprawie frankowej bez terminu rozprawy. Po 3 tys. zł dla kredytobiorców

Pismem z 6 października 2025 r. (data nadania) A. B. i M. B. (dalej:

Skarżący) wnieśli do Sądu Najwyższego – za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w

Szczecinie – skargę na przewlekłość w postępowaniu sądowym toczącym się przed

Sądem Apelacyjnym w Szczecinie pod sygn. I ACa 1687/23. Wskazując, że w

przedmiotowym postępowaniu doszło do nieuzasadnionej zwłoki, Skarżący

domagali się zasądzenia na swoją rzecz od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł oraz

wydania Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie rozpoznającemu sprawę zaleceń

podjęcia w wyznaczonym terminie jednego miesiąca odpowiednich czynności

zmierzających do możliwie jak najszybszego merytorycznego zakończenia

postępowania. Wnieśli również o zwrot kosztów w postępowaniu skargowym.

Skarga została złożona w postępowaniu zainicjowanym pozwem

z 24 listopada 2022 r. (data prezentaty).

Z uzasadnienia skargi wynika, że w sprawie objętej skargą przewlekłość

nastąpiła na etapie rozpoznawania sprawy w drugiej instancji, czyli przed sądem

apelacyjnym. Skarżący wskazali, że pozwem z 11 sierpnia 2022 r. domagali się

zasądzenia na ich rzecz kwoty nadpłaconego kredytu frankowego oraz uznanie

umowy kredytu za nieważną. W dniu 6 lipca .2023 r. sąd pierwszej instancji wydał

wyrok. Od powyższego wyroku pozwany bank w dniu 20 lipca 2023 r. wniósł

apelację. Wpływ sprawy do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie wywołanej

wniesieniem środka zaskarżenia przez pozwany bank nastąpił w dniu 8 sierpnia

2023 r. Zarządzeniem z 17 sierpnia 2023 r. sąd zarządził doręczenie odpisu

apelacji pełnomocnikowi powodów. Pierwsze merytoryczne czynności, dotyczące

wyznaczenia rozprawy, zostały przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie podjęte dopiero

zarządzeniem z 21 listopada 2023 r. Jednakże do dnia złożenia niniejszej skargi

Sąd Apelacyjny w Szczecinie nie wyznaczył terminu rozprawy, co zdaniem

Skarżących w sposób jednoznaczny świadczy o braku podejmowania przez ten sąd

I NSP 461/25

3

czynności zmierzających do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Jednocześnie Skarżący zaznaczyli, że w toku postępowania pełnomocnik

Skarżących, wykazując należytą staranność procesową, trzykrotnie występował

z wnioskami o nadanie sprawie biegu poprzez wyznaczenie rozprawy. Wnioski te

zostały złożone w dniach: 18 listopada 2024 r., 10 lutego 2025 r., 29 maja 2025 r.

i 21 sierpnia 2025 r.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej:

„ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i

prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego.

Ustawodawca w ustawie o skardze na przewlekłość nie określił wyraźnie,

jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną

zwłokę. Niemniej w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko,

że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia,

które po wnikliwej analizie należałoby uznać za nadmiernie rozciągnięte w czasie i

niezasadnie przedłużające się (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego

z 21 kwietnia 2021 r., I NSP 20/21, oraz z 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22).

Ocena, czy w konkretnej sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

powinna być wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu niezbędnego

do podejmowania działań zgodnych z obowiązującymi przepisami,

przy uwzględnieniu zachowania określonych procedur.

I NSP 461/25

4

Oceniając, czy w danej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy zatem brać pod uwagę kryteria określone w art. 2 ust. 2

tej ustawy, zgodnie z którymi dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło

do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość

i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia

kończącego postępowanie w sprawie, a także uwzględnić łączny dotychczasowy

czas postępowania, od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, charakter

sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony,

która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron,

a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Podobnie przesłanki stwierdzenia przewlekłości postępowania określa

Europejski Trybunał Praw Człowieka, wskazując, że przy ocenie, czy przewlekłość

postępowania jest nieuzasadniona, powinna następować w świetle szczególnych

warunków sprawy i przy uwzględnieniu takich kryteriów, jak skomplikowanie

(stopień złożoności) sprawy, zachowanie stron i organów prowadzących sprawę

oraz znaczenia materii objętej skargą (zob. wyroki Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka: z 21 września 2000 r., skarga nr 33082/96, w sprawie

Wojnowicz przeciwko Polsce; z 4 kwietnia 2000 r., skarga nr 38670/97, w sprawie

Dewicka przeciwko Polsce; z 26 października 2000 r., skarga nr 25693/94,

w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce; z 26 lipca 2001 r., skarga nr 29691/96,

w sprawie Jedamski przeciwko Polsce; z 14 stycznia 2003 r., skarga nr 39505/98,

w sprawie W.M. przeciwko Polsce; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał

Praw Człowieka – orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego,

Kraków 2001, s. 46 i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału).

Powyższe oznacza, że standard ochrony prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter zindywidualizowany (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

z 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; z 28 września 2021 r., I NSP 145/21;

z 14 września 2022 r., I NSP 251/22; z 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22).

Co do zasady więc przewlekłość zawsze musi być odnoszona do konkretnych

realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania.

I NSP 461/25

5

Poddając analizie przebieg postępowania apelacyjnego o sygn.

I ACa 1687/23, należy stwierdzić, że podniesiony w skardze zarzut przewlekłości

tego postępowania sądowego jest uzasadniony.

Postępowanie zostało wszczęte pozwem z 24 listopada 2022 r.

(data prezentaty).

Z badania akt przedmiotowej sprawy wynika, że postępowanie apelacyjne

o sygn. I ACa 1687/23 zostało zainicjowane apelacją przeciwnika procesowego

Skarżących od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 7 czerwca 2023 r., która

wpłynęła do Sądu pierwszej instancji 24 lipca 2023 r. Akta tej sprawy

wraz z apelacją wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w dniu 8 sierpnia

2023 r. Zarządzeniem z 9 sierpnia 2023 r. wpisano sprawę do odpowiedniego

repertorium, zaś 11 sierpnia 2023 r. wyznaczono sędziego referenta. Kolejno, w

dniu 17 sierpnia 2023 r. zarządzono doręczenie Skarżącym odpisu apelacji, na

którą odpowiedź wpłynęła do sądu 6 września 2023 r. Od tego czasu w sprawie nie

podjęto dalszych czynności.

Powyższa sekwencja zdarzeń – przy jednoczesnym uwzględnieniu objętości

akt sprawy sądu pierwszej instancji, które w momencie przekazania

do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie liczyły 2 tomy – przemawia za uznaniem,

że sporne postępowanie apelacyjne o sygn. I ACa 1687/23 toczy się dłużej,

niż to jest konieczne dla prawidłowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności

faktycznych i prawnych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym

że w postępowaniu objętym skargą nie dochowano wynikających z wyżej

powołanego orzecznictwa standardów rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej

zwłoki. Należy tym samym uznać, że w sprawie objętej skargą na etapie

postępowania apelacyjnego, trwającego prawie dwa i pół roku,

nastąpiła przewlekłość postępowania.

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się przy tym w omawianym przypadku

przesłanek, które mogłyby uzasadniać zwłokę w rozpoznaniu sprawy o sygn.

I ACa 1687/23.

Należy wyraźnie stwierdzić, że o przewlekłości postępowania nie decyduje

subiektywne przekonanie strony, lecz okoliczności obiektywne, a obowiązkiem

państwa jest zagwarantowanie, by sprawy osób podległych jego jurysdykcji toczyły

I NSP 461/25

6

się bez zbędnej zwłoki (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z 6 stycznia 2006 r., III SPP 154/05). Obowiązkiem Państwa jest zatem

zapewnienie takiego sposobu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości,

aby rozstrzygnięcie sprawy nie trwało dłużej niż to jest konieczne

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; z 21

kwietnia 2021 r., I NSP 20/21).

W postanowieniu z 21 kwietnia 2021 r., I NSP 20/21, Sąd Najwyższy trafnie

podkreślił, że dla strony czy też uczestnika postępowania nie ma znaczenia,

gdzie tkwi źródło przewlekłości postępowania czy w zaniedbaniach i opieszałości

sądu, przepracowaniu czy objętości referatu sędziego, czy też w zaniechaniach,

których dopuściło się państwo nie przyjmując rozwiązań zapobiegających

systemowej przewlekłości postępowań. Zła organizacja wymiaru sprawiedliwości,

brak odpowiedniego budżetu czy też zbyt duża liczba spraw przypadająca

na jednego sędziego nie powinny obciążać uczestników postępowania.

Prawem strony każdego postępowania jest bowiem zgodnie z art. 6 Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz

uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284), aby odbyło się ono w

rozsądnym terminie (zob. M. Mrowicki, Przewlekłość postępowania i jej systemowy

charakter w Polsce. Glosa do wyroku ETPC z 7 lipca 2015 r., nr: 72287/10,

13927/11 i 46187/11, LEX/el. 2016, s. 7). Wystąpienie w sprawie przewlekłości

postępowania i to o charakterze znacznym nie budziło zatem żadnych wątpliwości.

Konkludując, Sąd Najwyższy uznał, że w realiach analizowanej sprawy,

stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, istniały podstawy

do stwierdzenia przewlekłości postępowania prowadzonego przed Sądem

Apelacyjnym w Szczecinie pod sygn. I ACa 1687/23.

Uwzględniając skargę, zgodnie z art. 12 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy o skardze

na przewlekłość, sąd na żądanie skarżącego przyznaje od Skarbu Państwa,

sumę pieniężną w wysokości od 2000 do 20 000 złotych. Wysokość przyznanej

sumy pieniężnej wynosi nie mniej niż 500 złotych za każdy rok dotychczasowego

trwania postępowania, niezależnie od tego, ilu etapów postępowania dotyczy

stwierdzona przewlekłość postępowania. Określając wymiar przyznanej każdemu

I NSP 461/25

7

ze Skarżących sumy pieniężnej, Sąd Najwyższy miał na uwadze, że w badanej

sprawie postępowanie sądowe, zainicjowane pozwem Skarżących (wniesionym w

2022 r.), trwa już łącznie ponad 3 lata, zaś postępowanie apelacyjne – już prawie

dwa i pół roku. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w rozpoznawanym przypadku nie

jest to spowodowane ani materią sprawy, ani jej zawiłością, ani obstrukcyjnym

zachowaniem Skarżących. W tych okolicznościach Sąd Najwyższy uznał, że skoro

postępowanie trwa już ponad 3 lata, na rzecz każdego ze Skarżących od Skarbu

Państwa – Sądu Apelacyjnego w Szczecinie powinna zostać przyznana suma

pieniężna w wysokości 3000 zł.

Sąd Najwyższy dostrzega jednocześnie narastanie systemowego problemu,

przekładającego się w oczywisty sposób na znaczne wydłużenie czasu

rozpoznawania spraw w sądach powszechnych, a polegającego na wstrzymywaniu

się przez Ministra Sprawiedliwości z ogłaszaniem nowych obwieszczeń o wolnych

stanowiskach sędziowskich, a tym samym na zablokowaniu procesu rekrutacji

sędziów w sądach powszechnych. W połączeniu z nieuniknionym przechodzeniem

sędziów w stan spoczynku – skutkuje to wzrostem liczby wakatów w polskich

sądach i narastaniem systemowych wad w sposobie jego zorganizowania,

przekładających się na przewlekłość postępowań. Prowadzi to

do bezprecedensowego obciążenia sędziów pozostających w służbie, nieuchronnie

wydłużając postępowania sądowe. Zaniechania w zapewnieniu właściwej obsady

sędziowskiej stanowią istotne źródło nadmiernej długości postępowań sądowych

w Polsce, wprost i bezpośrednio wpływając na pogłębienie problemu systemowej

przewlekłości postępowań.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy uznał, że przyznane Skarżącym na

podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość kwoty w związku

ze stwierdzeniem przewlekłości w sprawie są adekwatne do przyczyn stwierdzonej

przewlekłości. Tym samym dalej idące żądanie skargi należało oddalić

jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw (zob. art. 12 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość).

O zwrocie Skarżącym uiszczonych przez nich opłat w kwocie po 200 zł

Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze

na przewlekłość.

I NSP 461/25

8

O kosztach postępowania skargowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 w związku art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 w związku

z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość

oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1964,

ze zm.), zasądzając od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Szczecinie,

na rzecz każdego ze Skarżących, kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

[k.b.]

[r.g.]

Paweł Księżak Joanna Lemańska Mirosław Sadowski