Sąd najwyższy. Odrzucone

S.G. i A.G. (dalej: „skarżący”, „powodowie”), zastępowani

przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę na przewlekłość postępowania

przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie pod sygn. akt I ACa 1645/24

i wnieśli o:

1. stwierdzenie, że w ww. postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym

w Poznaniu doszło do przewlekłości z winy Sądu;

2. nakazanie Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu podjęcia czynności w terminie

7 dni od zwrotu akt po rozpoznaniu skargi, w szczególności poprzez wydanie

I NSP 494/26

2

rozstrzygnięcia wobec złożenia obszernych stanowisk przez strony postępowania

i przeprowadzenia wszystkich istotnych dla sprawy dowodów;

3. zasądzenie na rzecz każdego z powodów od Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu po 10 000,00 zł;

4. zasądzenie na rzecz powodów od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego

w Poznaniu kosztów postępowania w sprawie niniejszej skargi, w tym kosztów

zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W swoim stanowisku Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności

faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania

orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

2. W art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość określono, że skarga

powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego

oraz zawierać: żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy, a ponadto przytaczać okoliczności uzasadniające żądanie

(odpowiednio art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość).

Elementy te stanowią obligatoryjny składnik pisma jakim jest przedmiotowa skarga

i braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji w drodze wezwania

do ich uzupełnienia, lecz stanowią podstawę odrzucenia skargi (art. 9 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość).

3. Przedmiotowa skarga, choć zawiera żądanie stwierdzenia przewlekłości

postępowania w sprawie, której dotyczy, to jednak nie przytacza okoliczności

uzasadniających żądanie skargi, poprzestając na sformułowaniach

I NSP 494/26

3

bezprzedmiotowych lub na tyle ogólnikowych, że niepoddających się kontroli w trybie

przepisów powołanej ustawy.

W sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze

na przewlekłość

postępowania

przed

Sądem

Apelacyjnym,

poza bezprzedmiotowymi rozważaniami dotyczącymi meritum sprawy głównej,

wskazano jedynie datę zainicjowania sprawy przed Sądem Okręgowym (6 listopada

2023 r.), co w żaden sposób nie pozwala na ocenę sprawności postępowania

przed Sądem Apelacyjnym. Ponadto wskazano na „długie okresy braku aktywności

ze strony Sądu” lub „nieuzasadnione przerwy” oraz „opóźnienia w doręczeniu pism”,

jednak nie sprecyzowano w żaden sposób o jakie okresy, przerwy lub opóźnienia

chodzi, poprzestając na abstrakcyjnych ogólnikach. Innymi słowy, w skardze

nie przytoczono żadnych okoliczności konkretnego postępowania toczącego się

przed Sądem Apelacyjnym, które pozwalałyby na merytoryczne rozpoznanie zarzutu

przewlekłego prowadzenia tej sprawy. Z tego też względu skarga podlegała

odrzuceniu a limine, bez wzywania do usunięcia jej braków.

4. Z powyższych względów, w pkt 1 sentencji, w oparciu o art. 9 ust. 1 ustawy

o skardze na przewlekłość, skargę, jako zawierającą nieusuwalne braki,

należało odrzucić bez wzywania do ich uzupełnienia, a w pkt 2 sentencji

Sąd Najwyższy nakazał zwrócić z urzędu skarżącym ze Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Warszawie kwotę 400 złotych tytułem pobranej opłaty sądowej

od skargi, stosownie do dyspozycji art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość.

[K.O.]

[a.ł]]